'Saipan': vermakelijke en gevoelige machtsstrijd tussen Ierse bondscoach McCarthy en sterspeler Keane (2025)
Op een eiland in de buurt van Japan bereidt het Ierse voetbalteam zich voor op het eerste WK van de eenentwintigste eeuw.
Regie: Lisa Barros D'Sa, Glenn Leyburn | Scenario: Paul Fraser | Cast:
Éanna Hardwicke (Roy Keane), Steve Coogan (Mick McCarthy), Peter McDonald (Mick Byrne), Alice Lowe (Fiona McCarthy), Harriet Cains (Theresa Keane), Aoife Hinds (Karen), e.a. | Speelduur: 91 minuten | Jaar: 2025
Het is 2002, aan de vooravond van het WK voetbal in Zuid-Korea en Japan. Het rommelt in het Ierse nationale elftal, dat zich via een play-off tegen Iran voor de eindronde heeft gekwalificeerd. Rommelen is eigenlijk te zwak uitgedrukt. De bliksem slaat in en de donder is oorverdovend. Ierse supporters vergelijken de situatie met de dood van Lady Di en zelfs de kranten van de kernmachten India en Pakistan zetten niet de dreigende nucleaire oorlog op de voorpagina, maar de man op wie alle Ierse hoop is gevestigd: Roy Keane.
Saipan is onderdeel van de Noordelijke Marianen, een eilandengroep in de buurt van Japan waar de Ieren hun WK-wedstrijden zullen spelen. De onberispelijke bondscoach Mick McCarthy is er met zijn keurkorps neergestreken om zich voor te bereiden op wat voor de meeste spelers het hoogtepunt van hun carrière moet worden.
Niets gaat echter naar wens. Er zijn niet eens trainingsballen, en dat is vooral tegen het zere been van captain Keane, een man met een meer dan explosieve persoonlijkheid. De superster van Manchester United is een perfectionist en ligt op ramkoers met de rest van de nogal ongedisciplineerde selectie, maar vooral met McCarthy, voor wie hij geen enkel respect lijkt te hebben. De bom staat op barsten, en dan niet alleen het nucleaire wapentuig in het Indiaas-Pakistaanse conflict.
Voetbal is oorlog, voetbal is de belangrijkste bijzaak in het leven en alle andere clichés zijn van toepassing op die voorbereidingsweek die de Ierse selectie in een krakkemikkig hotel op Saipan doormaakt. De film telt af naar hun eerste WK-wedstrijd tegen Kameroen. Doorgewinterde voetbalvolgers zullen zich die zomer van 2002 vooral herinneren vanwege de schaamteloze thuisfluiterij in het voordeel van het door Guus Hiddink gecoachte Zuid-Korea en de uiteindelijke winnaar (spoiler: het is niet Ierland). Maar voor de Ieren ging het maar om één vraag: doet Roy Keane mee of niet?
Keane is een levende voetballegende die inmiddels alweer zo'n twintig jaar geleden zijn kicksen aan de wilgen hing. Hij behoort niet tot de állergrootsten, maar heeft zeker zijn sporen nagelaten. Bij de huidige generatie voetbalfans, met name liefhebbers buiten het Britse eilandenrijk, is zijn geschiedenis waarschijnlijk niet meer tot in detail bekend.
Saipan is meer een gedramatiseerd verslag van de voorbereidingsdagen van het Ierse elftal dan een sportfilm die het moet hebben van universele, overstijgende concepten. De steeds explosievere relatie tussen Keane en McCarthy en de innerlijke en openlijke strijd die daarmee gepaard gaat, zijn boeiend en genuanceerder dan je in eerste instantie misschien verwacht. Voor niet-Ieren blijft het toch een ver-van-mijn-bedshow, helemaal voor mensen die niets om voetbal geven.
Als we een meer transcedent label op deze film plakken, dan is het een verhaal over macht en vooral onmacht. Enerzijds de onmacht van Keane om zijn collega's naar zijn eigen niveau en professionele standaard te tillen, anderzijds de onmacht van McCarthy om zijn sterspeler dat te laten inzien en de rangen gesloten te houden. De coach haalt, in een nogal vrije bewerking, het beroemde mantra van Reihold Niebuhr aan, waarin het inzicht centraal staat in wat je wel en niet kunt veranderen. Het is een wijsheid die Keane in elk geval niet in pacht lijkt te hebben.
Voor wie wel in is voor een mooi voetbalverhaal en zich de geschiedenis van het Ierse elftal tijdens het WK in het Verre Oosten niet precies meer kan herinneren, is het een voordeel dat het verleden wat is vervaagd. Zo blijven de ontwikkeling en afloop van het conflict spannend. De mooie rollen van Éanna Hardwicke als Keane (hij lijkt totaal niet op de voetballer, maar dat mag de pret niet drukken) en vooral Steve Coogan als de gevoelige, beschaafde McCarthy zorgen voor een vermakelijk anderhalf uur. Er wordt overigens amper een minuut daadwerkelijk gevoetbald.
Éanna Hardwicke (Roy Keane), Steve Coogan (Mick McCarthy), Peter McDonald (Mick Byrne), Alice Lowe (Fiona McCarthy), Harriet Cains (Theresa Keane), Aoife Hinds (Karen), e.a. | Speelduur: 91 minuten | Jaar: 2025
Het is 2002, aan de vooravond van het WK voetbal in Zuid-Korea en Japan. Het rommelt in het Ierse nationale elftal, dat zich via een play-off tegen Iran voor de eindronde heeft gekwalificeerd. Rommelen is eigenlijk te zwak uitgedrukt. De bliksem slaat in en de donder is oorverdovend. Ierse supporters vergelijken de situatie met de dood van Lady Di en zelfs de kranten van de kernmachten India en Pakistan zetten niet de dreigende nucleaire oorlog op de voorpagina, maar de man op wie alle Ierse hoop is gevestigd: Roy Keane.
Saipan is onderdeel van de Noordelijke Marianen, een eilandengroep in de buurt van Japan waar de Ieren hun WK-wedstrijden zullen spelen. De onberispelijke bondscoach Mick McCarthy is er met zijn keurkorps neergestreken om zich voor te bereiden op wat voor de meeste spelers het hoogtepunt van hun carrière moet worden.
Niets gaat echter naar wens. Er zijn niet eens trainingsballen, en dat is vooral tegen het zere been van captain Keane, een man met een meer dan explosieve persoonlijkheid. De superster van Manchester United is een perfectionist en ligt op ramkoers met de rest van de nogal ongedisciplineerde selectie, maar vooral met McCarthy, voor wie hij geen enkel respect lijkt te hebben. De bom staat op barsten, en dan niet alleen het nucleaire wapentuig in het Indiaas-Pakistaanse conflict.
Voetbal is oorlog, voetbal is de belangrijkste bijzaak in het leven en alle andere clichés zijn van toepassing op die voorbereidingsweek die de Ierse selectie in een krakkemikkig hotel op Saipan doormaakt. De film telt af naar hun eerste WK-wedstrijd tegen Kameroen. Doorgewinterde voetbalvolgers zullen zich die zomer van 2002 vooral herinneren vanwege de schaamteloze thuisfluiterij in het voordeel van het door Guus Hiddink gecoachte Zuid-Korea en de uiteindelijke winnaar (spoiler: het is niet Ierland). Maar voor de Ieren ging het maar om één vraag: doet Roy Keane mee of niet?
Keane is een levende voetballegende die inmiddels alweer zo'n twintig jaar geleden zijn kicksen aan de wilgen hing. Hij behoort niet tot de állergrootsten, maar heeft zeker zijn sporen nagelaten. Bij de huidige generatie voetbalfans, met name liefhebbers buiten het Britse eilandenrijk, is zijn geschiedenis waarschijnlijk niet meer tot in detail bekend.
Saipan is meer een gedramatiseerd verslag van de voorbereidingsdagen van het Ierse elftal dan een sportfilm die het moet hebben van universele, overstijgende concepten. De steeds explosievere relatie tussen Keane en McCarthy en de innerlijke en openlijke strijd die daarmee gepaard gaat, zijn boeiend en genuanceerder dan je in eerste instantie misschien verwacht. Voor niet-Ieren blijft het toch een ver-van-mijn-bedshow, helemaal voor mensen die niets om voetbal geven.
Als we een meer transcedent label op deze film plakken, dan is het een verhaal over macht en vooral onmacht. Enerzijds de onmacht van Keane om zijn collega's naar zijn eigen niveau en professionele standaard te tillen, anderzijds de onmacht van McCarthy om zijn sterspeler dat te laten inzien en de rangen gesloten te houden. De coach haalt, in een nogal vrije bewerking, het beroemde mantra van Reihold Niebuhr aan, waarin het inzicht centraal staat in wat je wel en niet kunt veranderen. Het is een wijsheid die Keane in elk geval niet in pacht lijkt te hebben.
Voor wie wel in is voor een mooi voetbalverhaal en zich de geschiedenis van het Ierse elftal tijdens het WK in het Verre Oosten niet precies meer kan herinneren, is het een voordeel dat het verleden wat is vervaagd. Zo blijven de ontwikkeling en afloop van het conflict spannend. De mooie rollen van Éanna Hardwicke als Keane (hij lijkt totaal niet op de voetballer, maar dat mag de pret niet drukken) en vooral Steve Coogan als de gevoelige, beschaafde McCarthy zorgen voor een vermakelijk anderhalf uur. Er wordt overigens amper een minuut daadwerkelijk gevoetbald.
