'Love Me Tender': beklemmend drama over de bruutheid van het gevecht om de voogdij (2025)
Krachtige Franse film over een vechtscheiding, een zoon en de prijs van jezelf zijn.
Regie: Anna Cazenave Cambet | Scenario: Anna Cazenava Cambet | Cast: Vicky Krieps (Clémence Delcourt), Antoine Reinartz (Laurent Lévêque), Monia Chokri (Sarah), Viggo Rerreira-Redier (Paul Lévêque), Féodor Atkine (vader van Clémence), e.a. | Speelduur: 133 minuten | Jaar: 2025
Clémence is een zachtmoedige Parisienne die houdt van zwemmen, sigaretten roken en terrasjes pakken met haar vrienden. Ze schrijft romans, is gek op haar achtjarige zoon Paul en heeft een goede verstandhouding met haar ex-man. Haar leven wordt echter volledig op zijn kop gezet wanneer ze tijdens een diner besluit hem toe te vertrouwen dat ze romantische gevoelens heeft voor vrouwen. Dat blijkt een grove vergissing. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Constance Debré levert dit een aangrijpende film op, met bespiegelingen van Clémence zelf, die probeert te analyseren wat haar overkomt.
Na dit nieuws is het gedaan met het masker van de begripvolle en vriendelijke ex-man. Zonder ruzie te maken of zelfs maar openlijk zijn ongenoegen te uiten, ontneemt hij haar de voogdij over hun zoon. Het hummeltje wordt vakkundig tegen zijn moeder opgezet met de boodschap: mama heeft ons verlaten omdat ze op vrouwen valt. Clémence krijgt haar kind niet meer te zien en belandt in het vechtscheidingscircuit van advocaten, rechters en jeugdzorg.
De voogdijkwestie sleept zich tergend traag voort, mede door de lagen bureaucratie en de overbelaste rechtbank. Ondertussen ligt vervreemding op de loer: hoewel Clémence blijft knokken om Paul te mogen zien, probeert ze ook de draad van haar leven weer op te pakken.
Love Me Tender had een klassiek verhaal kunnen zijn over een verwoestende ex-man die zich afgewezen voelt en zijn voormalige vrouw meesleurt in een vechtscheiding. Het kind wordt een pion in het schaakspel en voor straf bij zijn moeder weggehouden. Een wrokkige man die vervalt in wraak en vergelding: tot zover niets nieuws onder de zon. Geschiedenisboeken staan vol met mannen die kleine en grote oorlogen beginnen. Maar het gegeven dat Clémence op vrouwen valt, voegt een geheel nieuwe complexiteit toe, waar Clémence zelf niet om heeft gevraagd.
Love Me Tender verweeft die thema's op een slimme manier. Het verhaal draait zowel om een gescheiden vrouw die met haar ex-man vecht om de voogdij over haar kind, als om een vrouw die ontdekt dat ze op vrouwen valt en haar weg in de liefde probeert te vinden. Dat deze twee werkelijkheden in één en dezelfde vrouw samenkomen, wordt allerminst als vanzelfsprekend gezien. Een moeder die buiten de heteronormatieve maatschappij valt, moet zich tegenover de buitenwereld zien te verdedigen.
In het gevecht om de voogdij wordt alles tegen het licht gehouden. Waarom verovert ze vrouwen als ze haar zoon wil zien? Waarom schrijft ze boeken voor een mager loon? Zou het niet verantwoordelijker zijn om haar oude beroep als advocaat weer op te pakken en een glanzend appartement te kopen? Kan ze bij de jeugdzorg bewijzen dat ze mentaal in orde is? In andere bewoordingen: is Clémence bereid haar bloedeigen zoon terug te verdienen?
Niemand zegt hardop dat ze een wildebras of een ontaarde moeder is geworden nu ze op vrouwen valt, maar de vragen zijn behoorlijk suggestief. Alsof twee vrouwen samen niet kunnen verlangen naar een burgerlijk leven met huisje-boompje-beestje.
Clémence blijft, met het oog op een mogelijke hereniging met haar zoon, beheerst en kalm. Tegelijkertijd heeft Love Me Tender, mede dankzij de acteerprestaties van Vicky Krieps, Antoine Reinartz en Monia Chokri, een beangstigende intensiteit die soms grenst aan het bloedstollende.
Clémence komt terecht in een grimmige werkelijkheid, waardoor je beseft dat blijven hangen in haar slechte huwelijk waarschijnlijk de weg van de minste weerstand was geweest. Als vrouw die op vrouwen valt, moet ze veel trotseren. Het zijn constante confrontaties met subtiele en minder subtiele vormen van psychologisch geweld. Zo gaat haar ex-man in een café tegen haar tekeer over haar egoïsme, nog voordat ze ook mnar een woord tegen hem heeft gezegd. De camera blijft dicht op de huid van Clémence, terwijl veel van wat zich vanbinnen afspeelt aan het zicht wordt onttrokken.
Juist omdat Love Me Tender zich richt op de voogdijzaak en haar nieuwe leven als lesbienne, roept de film verschillende interessante vragen op over het moederschap. Kunnen we het in een heteronormatieve wereld verdragen dat een moeder ook maar een mens is, of zijn we nog niet zover? Doet het ertoe of haar nieuwe geliefde een man of een vrouw is? En waarom lijkt haar woord minder zwaar te wegen dan het zijne, zelfs wanneer alle betrokken instanties weten dat haar ex-man de omgangsregelingen saboteert? Waarom wordt er nog zo vaak met scheve ogen naar slachtoffers gekeken?
Een belangrijke slotvraag: gaat Love Me Tender uiteindelijk over een vrouw die haar gezin heeft verlaten en vecht voor de band met haar zoon, over een vrouw die op vrouwen valt, of toch vooral over een man die zich grenzeloos grof gedraagt en zijn voormalige vrouw daarvoor verantwoordelijk probeert te houden? Regisseur Anna Cazenave Cambet laat de invulling aan de kijker. De film is aan de uitgesponnen kant, maar het schrijnende slot is krachtig.
Clémence is een zachtmoedige Parisienne die houdt van zwemmen, sigaretten roken en terrasjes pakken met haar vrienden. Ze schrijft romans, is gek op haar achtjarige zoon Paul en heeft een goede verstandhouding met haar ex-man. Haar leven wordt echter volledig op zijn kop gezet wanneer ze tijdens een diner besluit hem toe te vertrouwen dat ze romantische gevoelens heeft voor vrouwen. Dat blijkt een grove vergissing. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Constance Debré levert dit een aangrijpende film op, met bespiegelingen van Clémence zelf, die probeert te analyseren wat haar overkomt.
Na dit nieuws is het gedaan met het masker van de begripvolle en vriendelijke ex-man. Zonder ruzie te maken of zelfs maar openlijk zijn ongenoegen te uiten, ontneemt hij haar de voogdij over hun zoon. Het hummeltje wordt vakkundig tegen zijn moeder opgezet met de boodschap: mama heeft ons verlaten omdat ze op vrouwen valt. Clémence krijgt haar kind niet meer te zien en belandt in het vechtscheidingscircuit van advocaten, rechters en jeugdzorg.
De voogdijkwestie sleept zich tergend traag voort, mede door de lagen bureaucratie en de overbelaste rechtbank. Ondertussen ligt vervreemding op de loer: hoewel Clémence blijft knokken om Paul te mogen zien, probeert ze ook de draad van haar leven weer op te pakken.
Love Me Tender had een klassiek verhaal kunnen zijn over een verwoestende ex-man die zich afgewezen voelt en zijn voormalige vrouw meesleurt in een vechtscheiding. Het kind wordt een pion in het schaakspel en voor straf bij zijn moeder weggehouden. Een wrokkige man die vervalt in wraak en vergelding: tot zover niets nieuws onder de zon. Geschiedenisboeken staan vol met mannen die kleine en grote oorlogen beginnen. Maar het gegeven dat Clémence op vrouwen valt, voegt een geheel nieuwe complexiteit toe, waar Clémence zelf niet om heeft gevraagd.
Love Me Tender verweeft die thema's op een slimme manier. Het verhaal draait zowel om een gescheiden vrouw die met haar ex-man vecht om de voogdij over haar kind, als om een vrouw die ontdekt dat ze op vrouwen valt en haar weg in de liefde probeert te vinden. Dat deze twee werkelijkheden in één en dezelfde vrouw samenkomen, wordt allerminst als vanzelfsprekend gezien. Een moeder die buiten de heteronormatieve maatschappij valt, moet zich tegenover de buitenwereld zien te verdedigen.
In het gevecht om de voogdij wordt alles tegen het licht gehouden. Waarom verovert ze vrouwen als ze haar zoon wil zien? Waarom schrijft ze boeken voor een mager loon? Zou het niet verantwoordelijker zijn om haar oude beroep als advocaat weer op te pakken en een glanzend appartement te kopen? Kan ze bij de jeugdzorg bewijzen dat ze mentaal in orde is? In andere bewoordingen: is Clémence bereid haar bloedeigen zoon terug te verdienen?
Niemand zegt hardop dat ze een wildebras of een ontaarde moeder is geworden nu ze op vrouwen valt, maar de vragen zijn behoorlijk suggestief. Alsof twee vrouwen samen niet kunnen verlangen naar een burgerlijk leven met huisje-boompje-beestje.
Clémence blijft, met het oog op een mogelijke hereniging met haar zoon, beheerst en kalm. Tegelijkertijd heeft Love Me Tender, mede dankzij de acteerprestaties van Vicky Krieps, Antoine Reinartz en Monia Chokri, een beangstigende intensiteit die soms grenst aan het bloedstollende.
Clémence komt terecht in een grimmige werkelijkheid, waardoor je beseft dat blijven hangen in haar slechte huwelijk waarschijnlijk de weg van de minste weerstand was geweest. Als vrouw die op vrouwen valt, moet ze veel trotseren. Het zijn constante confrontaties met subtiele en minder subtiele vormen van psychologisch geweld. Zo gaat haar ex-man in een café tegen haar tekeer over haar egoïsme, nog voordat ze ook mnar een woord tegen hem heeft gezegd. De camera blijft dicht op de huid van Clémence, terwijl veel van wat zich vanbinnen afspeelt aan het zicht wordt onttrokken.
Juist omdat Love Me Tender zich richt op de voogdijzaak en haar nieuwe leven als lesbienne, roept de film verschillende interessante vragen op over het moederschap. Kunnen we het in een heteronormatieve wereld verdragen dat een moeder ook maar een mens is, of zijn we nog niet zover? Doet het ertoe of haar nieuwe geliefde een man of een vrouw is? En waarom lijkt haar woord minder zwaar te wegen dan het zijne, zelfs wanneer alle betrokken instanties weten dat haar ex-man de omgangsregelingen saboteert? Waarom wordt er nog zo vaak met scheve ogen naar slachtoffers gekeken?
Een belangrijke slotvraag: gaat Love Me Tender uiteindelijk over een vrouw die haar gezin heeft verlaten en vecht voor de band met haar zoon, over een vrouw die op vrouwen valt, of toch vooral over een man die zich grenzeloos grof gedraagt en zijn voormalige vrouw daarvoor verantwoordelijk probeert te houden? Regisseur Anna Cazenave Cambet laat de invulling aan de kijker. De film is aan de uitgesponnen kant, maar het schrijnende slot is krachtig.
