Regie: Sophy Romvari | Scenario: Sophy Romvari | Cast: Eylul Guven (Sasha), Edik Beddoes (Jeremy), Iringó Réti (moeder), Ádám Tompa (vader), Amy Zimmer (volwassen Sasha), e.a. | Speelduur: 90 minuten | Jaar: 2025

Wanneer je denkt aan de hete zomers van je jeugd, waar denk je dan aan? De eindeloze watergevechten met vrienden? De dagen dat het onverwachts regende en je je dood verveelde? Of de zoveelste arrestatie van je oudste broer nadat hij iets had gestolen? Blue Heron is een hypnotiserend portret van een familie die zo'n tegenstrijdige zomer beleeft.

De achtjarige Sasha, haar drie broers en haar ouders moeten opnieuw verhuizen en belanden op Vancouver Island. Op het eerste gezicht lijken ze een idyllische familie, maar dat beeld blijkt algauw een façade. Het hele gezin lijdt onder het onstuimige gedrag van oudste broer Jeremy, die er vooral op uit lijkt zijn ouders zo veel mogelijk dwars te zitten. Hij vormt steeds meer een dreiging voor zichzelf en de rest van het gezin.

Jeremy lijkt wel een koekoeksjong dat het hele gezin uit balans brengt. Hij loopt zomaar weg tijdens een stranduitje en dreigt zichzelf en de mensen om hem heen geweld aan te doen. Tegelijkertijd is hij soms ontzettend lief voor zijn broers en zussen, bijvoorbeeld wanneer hij meel begint te zeven en daarmee een sneeuwstorm voor ze maakt.

Die tegenstrijdigheid levert een genuanceerd portret op en maakt Jeremy tot een fascinerend personage. De film had hem makkelijk als een rotjoch kunnen neerzetten, maar toont hem eerder als iemand die moeite heeft met het leven en gebukt gaat onder pijn en verdriet. Het uiteindelijke oordeel ligt bij de kijker.

Niet alleen Jeremy krijgt die ruimte, maar ook zijn ouders, die duidelijk doodop zijn. Ze hebben alles geprobeerd, maar Jeremy blijft zich tegen hen verzetten. Ook hun pijn brengt de film zonder oordeel in beeld. Soms bestaat er simpelweg geen antwoord op de vraag waarom mensen zoveel verdriet hebben en hoe dat verdriet zich uit, lijkt de film te willen zeggen.

Die nuance komt grotendeels voort uit de keuze voor Sasha's perspectief. Je ervaart de zomer door haar onschuldige ogen, terwijl de hulpeloosheid van haar ouders en Jeremy's onverklaarbare gedrag als een donkere sluier over alles heen hangt. Toch kent ze Jeremy ook als liefdevolle broer. Je merkt dat ze zich, ondanks zijn pesterijen, tot hem aangetrokken voelt.

Dat het haar herinneringen zijn, maakt de film halverwege nog duidelijker met een tijdsprong naar Sasha's huidige leven. Ze is inmiddels filmmaker en probeert te achterhalen hoe het precies zat met Jeremy, en of hij wel de juiste hulp en begeleiding heeft gekregen.

Het perspectief van de oudere en jongere Sasha loopt voortdurend door elkaar. In één scène wisselt de film beelden van het vullen van waterballonnen af met shots van politieagenten die Jeremy thuisbrengen. Het voelt alsof je heen en weer beweegt tussen de jongere Sasha, die volledig opgaat in het spelplezier, en de oudere Sasha, die van een afstandje toekijkt hoe de onrust telkens opnieuw het gezin binnendringt.

De camera filmt de personages vaak door ramen of via reflecties in spiegels, alsof ze verdwijnen als je ze aanraakt. Alsof de oudere Sasha buiten het huis staat en terug in de tijd naar binnen kijkt, op zoek naar cruciale puzzelstukjes die haar kunnen helpen begrijpen waar haar verdriet over haar jeugd en Jeremy vandaan komt. Die verbeelding van herinneringen maakt Blue Heron aangrijpend en diep emotioneel.

Als klein kind weet je vaak niet precies wat er aan de hand is, maar je voelt wel de beklemmende sfeer dat iets niet klopt. Die pijn blijft vaak als een echo door je lichaam resoneren. Wanneer je volwassen bent en de pijn echt opmerkt, vraag je je af: waar kwam die eigenlijk vandaan? Was het zo erg als ik nu voel? Of viel het toch mee? Blue Heron stelt die vragen en geeft er intrigerende antwoorden op.