'Finding Emily': voor liefhebbers van Britse romkoms een welkome terugkeer van het genre (2026)
Hoe een onschuldige zoektocht van een verliefde jongeman ineens viraal gaat.
Regie: Alicia MacDonald | Scenario: Rachel Hirons | Cast: Spike Fearn (Owen), Angourie Rice (Emily), Cora Kirk (Anna), Minnie Driver (Dean), Kat Ronney (Emily Thewlis), e.a. | Speelduur: 111 minuten | Jaar: 2026
De Britse romkom staat al een tijd op een laag pitje. Zelfs Richard Curtis, de koning van het genre die roem vergaarde met klassiekers als Love Actually en Bridget Jones's Diary, leverde de afgelopen jaren weinig nieuws af. Met Finding Emily kunnen liefhebbers van het genre weer opgelucht ademhalen.
Wie weet geeft de film zelfs een impuls aan het toerisme in Manchester, want de Noord-Engelse stad wordt opvallend uitnodigend in beeld gebracht. Dat vraagt wel om enige relativering: reizigers die Parijs bezochten na het zien van Amélie ontdekten dat de stad in werkelijkheid niet altijd zo magisch en zonnig was als in de film. Manchester mag er zeker zijn, maar de makers hebben vanzelfsprekend de meest fotogenieke plekken uitgekozen.
De universiteit in Manchester heeft een eigen uitgaansgelegenheid, waar Owen werkt als geluidstechnicus. Op een avond ontmoet hij Emily, een meisje met wie het meteen klikt. Door een misverstand kan hij haar de volgende dag niet bereiken, waarna hij een kleinschalige zoektocht begint. Die actie sluit mooi aan bij het onderzoek van een andere Emily, een medestudente die proefpersonen zoekt voor haar theorie dat verliefdheid mensen psychotisch kan laten handelen. Ze besluit Owen te helpen.
Wanneer ze hem alle e-mailadressen geeft van studentes die Emily heten, gaat het mis. Een medestudent ziet daarin, niet ten onrechte, een inbreuk op hun privacy en mogelijk ook een risico voor de veiligheid van vrouwen op de campus. Vanaf dat moment begint de boodschap van de film te wringen.
De kijker weet immers dat Owen onschuldig is, waardoor de toenemende aantijgingen tegen hem als onterecht aanvoelen. Daarmee lijkt de film te suggereren dat sommige vrouwen overdrijven en dat er eigenlijk niets aan de hand is. In een tijd waarin vrouwen juist vaker serieus worden genomen wanneer zij melding maken van grensoverschrijdend gedrag, is dat een ongemakkelijke keuze. Het helpt ook niet dat Emily niet vertelt dat zij de e-mailadressen heeft gedeeld.
Emily's gedrag is op meerdere vlakken bedenkelijk. Ze licht Owen niet in over haar intenties, vervalst zijn handtekening en neemt hun gesprekken stiekem op. Het personage dat de anti-Owenbeweging leidt, is geschreven als een opgefokt en doorgeslagen karikatuur. Ook de gezochte Emily, de bron van het misverstand, komt niet bijster sympathiek over, omdat ook zij weigert Owens onschuld aan te tonen.
Owen zelf is bepaald geen Colin Firth of een Hugh Grant uit Notting Hill. Hij is gevoelig en blijkt mooie liedjes te kunnen schrijven, maar hij komt zelden scherp of opmerkzaam over en lijkt weinig brede interesses te hebben. In een scène waarin hij na een wandeling afscheid neemt van Emily, speelt Spike Fearn zijn personage met zo veel onbeholpenheid dat hij bijna hulpbehoevend oogt.
Kortom: de romantiek blijft beperkt en de twee hoofdpersonages nodigen niet uit tot meeleven. Wat blijft er dan over? Naast de fraaie beelden van Manchester beschikt de film over voldoende Britse charme om verveling op afstand te houden. Er zijn bovendien meerdere bijfiguren die vaak leuker uit de hoek komen dan Owen en Emily. Geen enkele grap is sterk genoeg om hardop om te lachen, maar over de hele linie heerst er een aangenaam vermakelijke luchtigheid.
De film snijdt meer thema's aan dan hij uitwerkt, zoals de gevolgen van viraal gaan. De makers hebben daar uiteindelijk zo weinig over te melden dat ze het verschijnsel lijken te presenteren als een vanzelfsprekend onderdeel van het moderne leven. De enige stem van relativering komt van een anonieme man die twee keer in beeld verschijnt en hardop benoemt hoe onzinnig en onbelangrijk alle ophef eigenlijk is.
Aan het einde blijven dan ook nogal wat zaken onafgerond in de lucht hangen. Toch zal dat liefhebbers van dit soort films vermoedelijk niet al te zeer storen. Finding Emily biedt net genoeg charme, luchtigheid en herkenbare genre-elementen om hen tevreden te stellen. Wie blijft zitten, wordt bovendien getrakteerd op een uitgebreid extraatje tijdens de aftiteling.
De Britse romkom staat al een tijd op een laag pitje. Zelfs Richard Curtis, de koning van het genre die roem vergaarde met klassiekers als Love Actually en Bridget Jones's Diary, leverde de afgelopen jaren weinig nieuws af. Met Finding Emily kunnen liefhebbers van het genre weer opgelucht ademhalen.
Wie weet geeft de film zelfs een impuls aan het toerisme in Manchester, want de Noord-Engelse stad wordt opvallend uitnodigend in beeld gebracht. Dat vraagt wel om enige relativering: reizigers die Parijs bezochten na het zien van Amélie ontdekten dat de stad in werkelijkheid niet altijd zo magisch en zonnig was als in de film. Manchester mag er zeker zijn, maar de makers hebben vanzelfsprekend de meest fotogenieke plekken uitgekozen.
De universiteit in Manchester heeft een eigen uitgaansgelegenheid, waar Owen werkt als geluidstechnicus. Op een avond ontmoet hij Emily, een meisje met wie het meteen klikt. Door een misverstand kan hij haar de volgende dag niet bereiken, waarna hij een kleinschalige zoektocht begint. Die actie sluit mooi aan bij het onderzoek van een andere Emily, een medestudente die proefpersonen zoekt voor haar theorie dat verliefdheid mensen psychotisch kan laten handelen. Ze besluit Owen te helpen.
Wanneer ze hem alle e-mailadressen geeft van studentes die Emily heten, gaat het mis. Een medestudent ziet daarin, niet ten onrechte, een inbreuk op hun privacy en mogelijk ook een risico voor de veiligheid van vrouwen op de campus. Vanaf dat moment begint de boodschap van de film te wringen.
De kijker weet immers dat Owen onschuldig is, waardoor de toenemende aantijgingen tegen hem als onterecht aanvoelen. Daarmee lijkt de film te suggereren dat sommige vrouwen overdrijven en dat er eigenlijk niets aan de hand is. In een tijd waarin vrouwen juist vaker serieus worden genomen wanneer zij melding maken van grensoverschrijdend gedrag, is dat een ongemakkelijke keuze. Het helpt ook niet dat Emily niet vertelt dat zij de e-mailadressen heeft gedeeld.
Emily's gedrag is op meerdere vlakken bedenkelijk. Ze licht Owen niet in over haar intenties, vervalst zijn handtekening en neemt hun gesprekken stiekem op. Het personage dat de anti-Owenbeweging leidt, is geschreven als een opgefokt en doorgeslagen karikatuur. Ook de gezochte Emily, de bron van het misverstand, komt niet bijster sympathiek over, omdat ook zij weigert Owens onschuld aan te tonen.
Owen zelf is bepaald geen Colin Firth of een Hugh Grant uit Notting Hill. Hij is gevoelig en blijkt mooie liedjes te kunnen schrijven, maar hij komt zelden scherp of opmerkzaam over en lijkt weinig brede interesses te hebben. In een scène waarin hij na een wandeling afscheid neemt van Emily, speelt Spike Fearn zijn personage met zo veel onbeholpenheid dat hij bijna hulpbehoevend oogt.
Kortom: de romantiek blijft beperkt en de twee hoofdpersonages nodigen niet uit tot meeleven. Wat blijft er dan over? Naast de fraaie beelden van Manchester beschikt de film over voldoende Britse charme om verveling op afstand te houden. Er zijn bovendien meerdere bijfiguren die vaak leuker uit de hoek komen dan Owen en Emily. Geen enkele grap is sterk genoeg om hardop om te lachen, maar over de hele linie heerst er een aangenaam vermakelijke luchtigheid.
De film snijdt meer thema's aan dan hij uitwerkt, zoals de gevolgen van viraal gaan. De makers hebben daar uiteindelijk zo weinig over te melden dat ze het verschijnsel lijken te presenteren als een vanzelfsprekend onderdeel van het moderne leven. De enige stem van relativering komt van een anonieme man die twee keer in beeld verschijnt en hardop benoemt hoe onzinnig en onbelangrijk alle ophef eigenlijk is.
Aan het einde blijven dan ook nogal wat zaken onafgerond in de lucht hangen. Toch zal dat liefhebbers van dit soort films vermoedelijk niet al te zeer storen. Finding Emily biedt net genoeg charme, luchtigheid en herkenbare genre-elementen om hen tevreden te stellen. Wie blijft zitten, wordt bovendien getrakteerd op een uitgebreid extraatje tijdens de aftiteling.
