in Recensies
Update:
Het is ieders nachtmerrie: een dierbare die langzaam wegkwijnt. Noor moet dat lot doorstaan. Zij zorgt in haar eentje voor haar dementerende vader Musa. Wanneer hij aangeeft zijn laatste dagen in Marokko te willen doorbrengen, ziet Noor daarin een kans. Misschien kan ze eindelijk haar droom waarmaken om chef-kok in Parijs te worden. Haar familie denkt daar echter anders over.
Porte Bagage is een roadmovie, waarin Noor en haar vader worden vergezeld door haar broers Farid en Hamza, en haar neefje Rayan. Ieder familielid neemt zijn eigen emotionele bagage mee, wat tijdens de lange reis geregeld tot spanningen leidt. Ook het recente verlies van hun moeder blijft op de achtergrond doorwerken. Verhoudingen komen onder druk te staan en lastige vragen dienen zich aan: wie staat aan het hoofd van de familie? Durft Noor haar vader wel achter te laten en de zorg over te dragen?
Noor en Musa vormen het hart van de film. De chemie tussen de acteurs voelt vanzelfsprekend. In een vroege scène knipt Noor liefdevol het weinige haar van haar vader, terwijl ze hem speels plaagt en zijn oor inspecteert wanneer hij zegt daar last van te hebben. Deze scène straalt ontzettend veel liefde uit en laat duidelijk zien hoe hecht hun band is. Hetzelfde geldt voor de dynamiek tussen de overige familieleden. De explosieve ruzies, opgekropte frustraties en stiltes komen zeer geloofwaardig over.
Teghadouni excelleert in hoe Noor haar zorgen, verdriet en boosheid onderdrukt om voor haar vader te kunnen zorgen. Wanneer ze uiteindelijk ontploft, levert dat een van de mooiste en meest indringende scènes van de film op.
Ook Benmoussa speelt de langzaam verdwijnende vader ingetogen. Zijn spel zit in kleine, veelzeggende details, zoals de blik van verwarring en angst wanneer hij zich bewust wordt van zijn situatie. Tegelijkertijd is er ruimte voor komische noten, bijvoorbeeld in zijn koppige overtuiging dat hij nog van alles kan, zoals de lange autorit naar Marokko. Zo ontstaat een gelaagd portret van een man die sterk verbonden is met zijn familie en zijn land van herkomst.
Die liefde voor Marokko is ook zichtbaar in de manier waarop het land in beeld wordt gebracht. De glooiende heuvels en golvende zee baden in warm licht en roepen een gevoel van heimwee en verlangen op. Wanneer de familie aankomt bij het huis, wordt ingezoomd op details die verwijzen naar een geleefd leven, met spullen die wachten op de terugkomst van Musa en zijn familie. Die keuzes geven de plek direct betekenis en laten je de familie beter begrijpen.
Deze visuele stijl zorgt niet alleen voor fraaie beelden, maar ondersteunt ook de thematiek. De composities vertellen veel over de onderlinge verhoudingen en gevoelens van de personages. In Nederland wordt Noor vaak geframed in deuropeningen of achter ramen, wat haar gevoel van beklemming onderstreept. Naarmate de reis vordert en de familie dichter naar elkaar toegroeit, verandert ook de beeldtaal.
Toch blijven sommige personages onderontwikkeld door de vele losse verhaallijnen. De reden achter Farids moeilijke jeugd of de incassobrieven die Hamza ontvangt, wordt nauwelijks uitgewerkt, waardoor hun motivaties niet altijd overtuigen.
Toch weet Porte Bagage te ontroeren. El-Fassi wilde zijn film baseren op 'lived experiences', en dat is voelbaar. De film oogt authentiek en herkenbaar. De stiltes geven ruimte om de gedachten en gevoelens van de personages van hun gezichten af te lezen. De chemie tussen de acteurs maakt sommige scènes zo intiem dat je je bijna een indringer voelt. Dat maakt Porte Bagage een oprecht pareltje.
