Regie: Rosanne Pel | Scenario: Rosanne Pel | Cast: Jil Krammer (Anna), Susanne Wolff (Charlotte), Hildegard Schmahl (Ines), Cara Juri (jonge Ines), e.a. | Speelduur: 107 minuten | Jaar: 2025
Al zolang ze zich bewust zijn van elkaars bestaan kennen de zussen Anna en Charlotte een moeizame relatie. Centraal staat de vraag wie de beste band met moeder Inez kan onderhouden. Anna is een impulsieve lerares die uitvoerig experimenteert met zweverige zaken en vrije relaties. De oudere Charlotte, een literair impresario, is een controlfreak die altijd de regie wil houden.
De contrasterende karakters van de twee zussen is een belegen gegeven, maar vormen wel de hoofdmoot van de rommelige tweede speelfilm van Rosanne Pel. De Duitse filmmaakster debuteerde met Light as Feathers, waarin het juist draaide om een té intieme familieband (maar dan tussen moeder en zoon). De Duits-Nederlandse coproductie Donkey Days is een verwarrende uiteenzetting over twee vrouwen van middelbare leeftijd die hun levensgeluk proberen te halen uit het in de gunst komen bij hun moeder.
Het perspectief ligt grotendeels bij Anna, verreweg het interessantste personage. In flarden krijgen we enigszins een idee van het leven dat ze leidt. Qua emotionele belevingswereld lijkt Anna nog een kind. Het hoe en waarom van deze onvolwassenheid en haar drang naar aandacht laten zich wel raden, maar Pel is niet van plan haar publiek alles voor te kauwen. Dit kan een verfrissende aanpak zijn, maar iets meer houvast blijkt toch cruciaal.
Pel verliest kostbare tijd met triviale gesprekken tussen de zussen, zonder dat we echt meer over hen te weten komen. Het creëert uiteindelijk meer afstand en roept grote vraagtekens op dan dat het hen dichter tot elkaar brengt. Driekwart van dit familiedrama wordt opgesoupeerd door gesteggel en gehannes van twee vrouwen die beter zouden moeten weten. Pel hanteert hierbij een documentairestijl met los camerawerk, maar weet de kijker niet het verhaal in te zuigen.
Jil Krammer, de vertolkster van Anna, maakt haar debuut als filmactrice. Ze zou niet hebben misstaan in een film van Ulrich Seidl. Wat Pel gemeen heeft met haar Oostenrijkse collega is het gebruik van amateurs, met name in de bijrollen, en de heilloos gespannen situaties die ze voorschotelt. Maar daar houden de vergelijkingen ook op. Zonder duidelijke thematische richting strompelt Pel af op een onvermijdelijke confrontatie, ingegeven door een dramatische gebeurtenis.
Het verbale vuurwerk dat volgt, doorspekt met verwijten en minachting, vormt een welkome stijlwisseling, maar Pel weet de aanvankelijke kracht ervan niet vast te houden. Daarvoor verliest de regisseur zich te veel in richtingloos gezever en surrealistische settings die ze in de lange aanloop ook al etaleerde. De momenten waarop Anna en Charlotte worden geconfronteerd met hun moeder als eind-dertiger, worden als volstrekt normaal gepresenteerd, maar doen aan als functieloze aandachttrekkerij en losgeslagen interessantdoenerij.
Dat geldt ook voor de waarschijnlijk verplichte inbreng van Nederlandse acteurs, zoals Thekla Reuten, Jeroen Spitzenberger en René van 't Hof. Eerst in een reclamefilmpje voor een meubelboulevard, dat de zussen op melige wijze door van Duitse nasynchronisatie voorzien, later tijdens een kerstdiner dat zich ergens tussen heden en verleden lijkt af te spelen.
Donkey Days - de titel verwijst naar een gril van Inez om opeens een zielig ezeltje te sponsoren - probeert geforceerd onconventioneel te zijn. Pel verliest zo al snel de verbinding met haar publiek. Het resulteert in een onevenwichtig drama met een gebrek aan focus dat nooit de hand reikt om de toeschouwer mee te nemen in de levens van Anna en Charlotte. Daardoor slaat de film emotioneel volledig dood.
Al zolang ze zich bewust zijn van elkaars bestaan kennen de zussen Anna en Charlotte een moeizame relatie. Centraal staat de vraag wie de beste band met moeder Inez kan onderhouden. Anna is een impulsieve lerares die uitvoerig experimenteert met zweverige zaken en vrije relaties. De oudere Charlotte, een literair impresario, is een controlfreak die altijd de regie wil houden.
De contrasterende karakters van de twee zussen is een belegen gegeven, maar vormen wel de hoofdmoot van de rommelige tweede speelfilm van Rosanne Pel. De Duitse filmmaakster debuteerde met Light as Feathers, waarin het juist draaide om een té intieme familieband (maar dan tussen moeder en zoon). De Duits-Nederlandse coproductie Donkey Days is een verwarrende uiteenzetting over twee vrouwen van middelbare leeftijd die hun levensgeluk proberen te halen uit het in de gunst komen bij hun moeder.
Het perspectief ligt grotendeels bij Anna, verreweg het interessantste personage. In flarden krijgen we enigszins een idee van het leven dat ze leidt. Qua emotionele belevingswereld lijkt Anna nog een kind. Het hoe en waarom van deze onvolwassenheid en haar drang naar aandacht laten zich wel raden, maar Pel is niet van plan haar publiek alles voor te kauwen. Dit kan een verfrissende aanpak zijn, maar iets meer houvast blijkt toch cruciaal.
Pel verliest kostbare tijd met triviale gesprekken tussen de zussen, zonder dat we echt meer over hen te weten komen. Het creëert uiteindelijk meer afstand en roept grote vraagtekens op dan dat het hen dichter tot elkaar brengt. Driekwart van dit familiedrama wordt opgesoupeerd door gesteggel en gehannes van twee vrouwen die beter zouden moeten weten. Pel hanteert hierbij een documentairestijl met los camerawerk, maar weet de kijker niet het verhaal in te zuigen.
Jil Krammer, de vertolkster van Anna, maakt haar debuut als filmactrice. Ze zou niet hebben misstaan in een film van Ulrich Seidl. Wat Pel gemeen heeft met haar Oostenrijkse collega is het gebruik van amateurs, met name in de bijrollen, en de heilloos gespannen situaties die ze voorschotelt. Maar daar houden de vergelijkingen ook op. Zonder duidelijke thematische richting strompelt Pel af op een onvermijdelijke confrontatie, ingegeven door een dramatische gebeurtenis.
Het verbale vuurwerk dat volgt, doorspekt met verwijten en minachting, vormt een welkome stijlwisseling, maar Pel weet de aanvankelijke kracht ervan niet vast te houden. Daarvoor verliest de regisseur zich te veel in richtingloos gezever en surrealistische settings die ze in de lange aanloop ook al etaleerde. De momenten waarop Anna en Charlotte worden geconfronteerd met hun moeder als eind-dertiger, worden als volstrekt normaal gepresenteerd, maar doen aan als functieloze aandachttrekkerij en losgeslagen interessantdoenerij.
Dat geldt ook voor de waarschijnlijk verplichte inbreng van Nederlandse acteurs, zoals Thekla Reuten, Jeroen Spitzenberger en René van 't Hof. Eerst in een reclamefilmpje voor een meubelboulevard, dat de zussen op melige wijze door van Duitse nasynchronisatie voorzien, later tijdens een kerstdiner dat zich ergens tussen heden en verleden lijkt af te spelen.
Donkey Days - de titel verwijst naar een gril van Inez om opeens een zielig ezeltje te sponsoren - probeert geforceerd onconventioneel te zijn. Pel verliest zo al snel de verbinding met haar publiek. Het resulteert in een onevenwichtig drama met een gebrek aan focus dat nooit de hand reikt om de toeschouwer mee te nemen in de levens van Anna en Charlotte. Daardoor slaat de film emotioneel volledig dood.
