Colin Smith is een sullige parkeerwacht bij wie de bliksem inslaat wanneer hij de woest aantrekkelijke Ray tegenkomt in het café waar hij optreedt met zijn a-capellagroep. Hun eerste ontmoeting is nogal raar, maar vormt de voorbode van een nog vreemdere relatie. Aan de bar draagt Ray Colin met minimale aanwijzingen op een paar zakjes zoutjes voor hem te kopen. Ray levert zelf gewoon de centen, daar gaat het niet om, maar Colin moet het bankbiljet aan de barman geven en de knabbels vervolgens aan Ray overhandigen. De blonde god commandeert!
De 'pillion' is het verlengde van het zadel van een motorfiets zodat iemand achterop kan zitten, met de armen om de bestuurder heen. Ray bepaalt de koers en Colin volgt in gelukzalige stuurbaarheid. Natuurlijk voelt hij de pijn wanneer Ray hem als voetveeg gebruikt, hij geen liefde terugkrijgt en hem zelfs niet op zijn mond mag zoenen. Het is de prijs die hij moet betalen om in diens aanschijns te mogen vertoeven. Zoals Colin zelf zegt: "I have an aptitude for devotion."
Het is frustrerend voor de bioscoopbezoeker te zien hoe de verhoudingen zich volledig scheef ontwikkelen in dit 'liefdesverhaal'. Colin mag zichzelf dan in het hokje van onderdanigheid plaatsen en daar niet meer uit willen komen, maar een relatie die zo toxisch is als deze kan voor niemand goed zijn. Ook niet voor de dominante partij. Toch?
Pillion laat je door de overdreven voorstelling van zaken stilstaan bij de waarde van gelijkwaardigheid en hoe dat niet voor iedereen hetzelfde betekent. Wij willen waarschijnlijk dat Colin zich van zijn ketenen (hij heeft letterlijk een kettingslot om zijn nek) ontdoet, maar er is wellicht ook een wereld van mensen die gedijen in een dominantie-submissieverhouding. Bij het meeleven met Colin bekruipt je het gevoel dat hij het wel lekker vindt om zich te laten commanderen en zelf niet te hoeven nadenken.
Maar dan is er nog de liefde. Uiteindelijk wil Colin toch meer. Hoe dat uitpakt, is hier niet te lezen, maar Pillion vertelt dit verhaal op een organische manier en maakt het absurde geloofwaardig. Daarnaast is deze film, ondanks het wat deprimerende thema, ook gewoon erg komisch. Het onnozele, onzekere gedrag van Colin, afgezet tegen de stoïcijnse, autoritaire manier van doen van Ray, is onbetaalbaar en de film bevat de grappigste worstelscène die je dit jaar zult zien.
Het is misschien wat op de zaken vooruitlopen, maar casting director Kahleen Crawford verdient volgend jaar (op zijn minst) een Oscarnominatie voor haar werk, want Harry Melling en Alexander Skarsgård zijn de perfectie zelve als respectievelijk Colin en Ray. Dit zijn gewaagde rollen voor twee acteurs op het randje van mainstream succes, met een aantal zeer suggestieve, bijna expliciete seksscènes die een flinke emotionele investering vergen.
Ook qua uiterlijk hadden er geen betere kandidaten gecast kunnen worden. Melling heeft de wijdogige, naïeve mimiek van iemand die het allemaal maar overkomt, en Skarsgård (toch een beetje de Chris Hemsworth van de familie) is onaards lang en knap. We snappen die blikseminslag in het hart van Colin wel. Top dit af met hartverwarmende rollen van Lesley Sharp en Douglas Hodge als Colins ouders en de meest vermakelijke groep bikers (voor een groot deel gespeeld door gelegenheidsacteurs) sinds Mad Max, en je hebt een film die absoluut geen bijrijder is, maar het stuur in eigen handen heeft.
