Met films als The Lego Movie en 22 Jump Street bewezen Phil Lord en Christopher Miller al dat ze een groot publiek kunnen aanspreken door humor te combineren met een oprechte emotionele kern. Hollywood investeert daar graag in, dus het duo mocht opnieuw opschalen qua budget. Met Project Hail Mary lossen ze de verwachting wederom in.
Hun nieuwste project is weer een uitgesproken feelgoodmovie voor jong en oud. Althans, voor de meesten, want het zoetsappigheidgehalte is hoog en het personage Rocky lijkt soms erg gericht op jongere kijkers. De speelduur is fors, maar de vaart zit er lekker in en er zijn grappen in overvloed.
'Hail Mary' is een term uit het American football: een risicovolle wanhoopspoging om het tij te keren. Die lading dekt de inhoud: de zon dooft uit door een mysterieuze substantie en bedreigt al het leven op aarde. Een missie naar Tau Ceti, de enige ster die niet is aangetast, moet uitkomst bieden. Van de drie astronauten overleeft slechts één de reis: Ryland Grace, een natuurkundeleraar die geen idee heeft wat hem te doen staat.
Althans, dat denkt hij. Een belangrijke ontwikkeling voor Grace is het herwinnen van zijn zelfvertrouwen. Hij heeft tenslotte ontdekt hoe de substantie zich vermenigvuldigt en hoe die als brandstof kan dienen. Het lot van de mensheid ligt weer eens in de handen van een Amerikaan.
Alsof dat nog niet Hollywood genoeg is, volgt een zoetsappige glazuuraanval. De trailer verklapt al dat Grace al snel oog in oog komt te staan met Rocky, een schattig ruimtewezentje dat om dezelfde reden naar Tau Ceti is gereisd. In een soort luchtige variant van Arrival, die een flinke hap uit de speelduur neemt, proberen de twee elkaars taal uit te vogelen.
Net als de rest van de film vraagt dit om enige coulance van de kijker. Het blijft sciencefiction, met de nadruk op fiction, in dit geval het gelijknamige boek van Andy Weir, dat Buffy-scenarist Drew Goddard naar het grote doek vertaalde. De wetenschappelijke sprongen zijn groot: in razend tempo heeft Grace, die zichzelf nog steeds ongeschikt vindt, een vertaler gemaakt om met het ruimtewezentje te kunnen communiceren. Of liever gezegd: om lollige dialogen uit te wisselen.
Rocky is een sympathieke en aandoenlijke verschijning. Hij beweegt zich in een bol door het ruimteschip om zijn eigen atmosfeer te behouden. Slapen doet hij alleen als Grace een oogje in het zeil houdt. Hierin schuilt de tweede ontwikkeling voor Grace: waar hij op aarde nogal op zichzelf was, leert hij nu de waarde van gezelschap kennen. Dat geeft het redden van de mensheid ook meer gewicht.
Zodra de twee elkaar kunnen verstaan, keert de focus terug naar het centrale probleem. Dat mondt uit in een actiesequentie met een duidelijk doel en de nodige obstakels. Cliché? Zeker. Effectief? Absoluut. Erg fijn bovendien dat het niet tot vervelens toe wordt uitgerekt.
Dat geldt minder voor het einde. Lord en Miller kiezen voor een afsluiting die thematisch past, maar net iets te lang aanvoelt. Voor het eerst wordt de lengte van de film echt merkbaar, al blijft het binnen de perken.
De humor is redelijk consistent, weinig subtiel, en bij vlagen te zoet voor woorden. Toch werkt het grotendeels. De grappen zijn zelden flauw en Rocky vormt, ondanks zijn weinig unieke karakter, een charmante tegenspeler voor de eveneens charmante Ryan Gosling. Er worden veel veilige keuzes gemaakt die niet uitnodigen tot herhaaldelijke kijkbeurten, maar als toegankelijke, vermakelijke bioscoopervaring slaagt de film zonder enige moeite.
