Filmdrama's over scheidingen en gebroken gezinnen zijn er genoeg, maar zou het in dit soort verhalen niet vaker om de beleving van de kinderen mogen draaien? Met die insteek gaf Mees Peijnenburg vorm aan A Family, een intiem drama over de impact van een ontwrichte gezinsdynamiek. De regisseur strikte niet de minste namen voor de ouderrollen, maar het is de jongste hoofdrolspeler die de meeste indruk maakt.
Vraag Jacob en Maria waarom ze ooit in het huwelijksbootje stapten en ze zullen hun wenkbrauwen ophalen. Van het geluk van ooit is in A Family weinig over, en voor de actuele situatie doet het verleden ook niet ter zake. Een rechtbank moet beslissen over co-ouderschap en probeert de getuigenissen van de zestienjarige Nina en haar jongere broertje Eli op waarde te schatten. Maar hoe kunnen de kinderen hun hart laten spreken zonder een van hun ouders te kwetsen? Als er bloedbanden in het spel zijn, is het nóg hachelijker om tussen twee vuren te zitten.
Om de perspectieven van Nina en Eli scherper te kunnen onderscheiden, heeft Peijnenburg ervoor gekozen de vertelling te splitsen. Het eerste deel van de film volgt de blik van Nina, het tweede die van de veertienjarige Eli. Bij de wereldpremière in Berlijn legde de regisseur uit dat de twee perspectieven ook tijdens de opnames zo strikt mogelijk werden gehandhaafd. Hoofdrolspelers Celeste Holsheimer en Finn Vogels zagen elkaars scènes niet en er werden, voor zover de agenda's dat toelieten, aparte draaidagen ingepland.
De keuze om de blik van de kinderen centraal te stellen werkt optimaal. Waar de meeste scheidingsdrama's leunen op het uitspelen van het centrale conflict, draait de camera in het verhaal van Eli en Nina juist subtiel om de felste ruzies heen. Peijnenburg beschouwt zonder te oordelen. Door dicht op de huid te filmen en soft focus toe te passen zorgen de regisseur en cinematograaf Jasper Wolf voor een indringende ervaring: alsof je je door een volgepakte kruipruimte beweegt en af en toe naar adem moet happen.
Ondanks het zware thema en de beklemmende visuele uitwerking houdt het scenario ruimte voor momenten van verlichting. Muziek is hierin cruciaal. Alexis Jordans 'Happiness' is een vergeten topveertighit die in een vlotte uitvoering met Nina's dansgroep weer in ere wordt hersteld. Ook in de woonkamer van het appartement van vader Jacob zorgt muziek ervoor dat er een zeldzaam moment gelachen en gedanst kan worden.
Er kleeft één risico aan de gescheiden perspectieven. Kijkers kunnen zich laten afleiden door het feit dat een aantal scènes dubbel worden uitgespeeld; weliswaar met een andere focus, maar wel op dezelfde locatie en met hetzelfde verloop. En dat kan schuren, omdat de film op gevoel teert, maar de vertelstructuur rationeel en afgewogen is. De verschillende reprises vestigen de aandacht op praktische details, terwijl de keuze om te splitsen juist gemaakt is met oog op de personages.
De grootste ontdekking van A Family is niet de terugkeer van Carice van Houten (die we in Instinct voor het laatst in een Nederlandse speelfilm zagen), maar de hoofdrol van de nog relatief onervaren Finn Vogels. Vogels mag dan wel een kind spelen, voor de rol van Eli is een volwassen dosis lichaamsbeheersing en nuance nodig.
Voor zijn vorige film Paradise Drifters werkte Peijnenburg met jongeren die op dat moment voorbeeldacteurs waren binnen hun generatie. Vogels heeft het in zich dat stokje op termijn over te nemen: zijn innemende samenspel met Holsheimer en zijn geroutineerde filmouders is doorslaggevend voor de algehele overtuigingskracht. A Family biedt geen sluitende oplossingen voor gebroken gezinnen, maar toch gaat er een helende werking van uit. Het is een film voor ouders die teveel praten en voor kinderen die bang zijn dat er niemand luistert.
