Filmdistributeur Splendid Film brengt in enkele jaren tijd alweer zijn vierde Oekraïense film naar de Nederlandse bioscoopzalen. Wij associëren het land aan de Zwarte Zee tegenwoordig vooral met oorlog en vernietiging, maar Mavka: The True Myth is een modern sprookje over de knappe bosnimf Mavka die verliefd wordt op de al even knappe biologiestudent Lukian. Er zitten duistere randen aan dit verhaal, maar het is een goede zaak dat ook een land in oorlog nog altijd 'gewoon' vermaak produceert.
Vermakelijk is Mavka: The True Myth tot op zekere hoogte, maar de naar romantiek smachtende jongvolwassenen voor wie deze film bedoeld is, zijn wellicht beter af als ze Twilight of The Hunger Games nog eens uit het vet halen. Qua productiewaarden en cinematografie kan deze Oekraïense film niet opboksen tegen het Hollywoodgeweld, al is dat geen schande natuurlijk.
De folkloristische oorsprong van Mavka: The True Myth vormt het belangrijkste uithangbord. De film put uit dezelfde mythologische bronnen als de animatiehit Mavka: The Forest Song uit 2023, de succesvolste Oekraïense film ooit. Dat is vermoedelijk niet waar de gemiddelde tiener of twintiger primair voor naar de bioscoop gaat. Het Kleine Zeemeermin-achtige verhaal in een modern jasje is interessanter voor mensen die meer willen weten over Oekraïne en Oekraïense folklore, maar de vraag is of dat publiek dan weer zit te wachten op een tamelijk zoetsappige youngadultromance.
Mavka: The True Myth oogt soms als een televisiefilm (vooral de kostuums en het overmatige gebruik van mistmachines) en voelt te lang aan, wat op zich een prestatie is gezien de bescheiden speelduur. Het liefdesverhaal van Lukian en Mavka past op een half bierviltje en richting het einde worden daarom nog wat kunstgrepen toegepast om de looptijd te rekken. Denk aan herhalende dialogen en meerdere vrijwel identieke shots waarin de zeemeerminnen (in dit verhaal de 'bad guys') Mavka's naam scanderen.
De zeemeerminnen dwingen de bosnimfen om onreine zielen (voornamelijk foute mannen) naar het duister van het meer te lokken. Daar wordt hun levensenergie opgeslurpt door de geschubde wezens, zodat die weer vier jaar in winterslaap kunnen op de bodem van het meer. De tot slaaf gemaakte bosnimfen zijn jonge vrouwen die ooit uit liefdesverdriet zelfmoord pleegden. Ze zijn hun oude leven en zelfs hun naam vergeten, en er is een mensenkind voor nodig om hen te leren dat er "niet alleen verlossing is in wraak". Liefde is uiteindelijk sterker, echt waar.
Die liefde is vooral gebaseerd op wederzijdse fysieke aantrekkingskracht, want voordat Lukian en Mavka samen de stralende zonsondergang tegemoet gaan, hebben ze niet bijster veel woorden gewisseld (al legt bioloog Lukian haar nog wel mooi uit dat het bos een ecologisch systeem is). Dat voor ware liefde slechts een vluchtige blik op de prins, prinses, schoonmaker of boerin nodig is, is een vertrouwd gegeven uit klassieke sprookjes. Bij een moderne interpretatie zou echter ook een eigentijdser romantisch traject passen. Misschien had regisseur Katya Tsarik met een schuin oog naar Snow White uit 2025 moeten kijken - een advies dat niet vaak wordt gegeven.
Pluspunten zijn er zeker voor deze moedige poging om Oekraïense folklore aan de man te brengen. Een aantal fraaie scènes doet denken aan schilderijen van John William Waterhouse (het prachtige Oekraïense landschap helpt ook), de biologiestudenten hebben onderling een geinige dynamiek en de hoofdrolspelers zijn charismatisch en aantrekkelijk genoeg om er met plezier naar te kijken. Het is net voldoende om nieuwsgierig te maken naar het vervolg, dat in een mid-creditscène wordt aangekondigd.
