Slechts zes acteurs hebben James Bond gespeeld in officiële films in meer dan zestig jaar, plus nog twee die 007 tot leven brachten in films die geen deel uitmaakten van de franchise, geproduceerd door EON Productions.
Dat betekent onvermijdelijk dat meer mensen de rol hebben afgewezen dan dat er zijn die hem daadwerkelijk hebben gespeeld. Een van de acteurs die de rol afsloeg, had de kans om de eerste James Bond te worden.
Rol afwijzen
Hoewel het personage is uitgegroeid tot een vaste waarde in de cinema en een icoon van de popcultuur, zijn er nog steeds mensen die de bijbehorende bagage niet willen dragen. Hugh Jackman wilde niet tegelijk Bond en Wolverine zijn, Rupert Friend aarzelde om zo'n groot deel van zijn prille carrière aan de rol te wijden, Mel Gibson wilde niet worden vastgepind op één type rol en Burt Reynolds was simpelweg te Amerikaans.
Zelfs twee acteurs die uiteindelijk later wel James Bond zouden spelen, wezen de rol eerst af. Timothy Dalton deed het twee keer omdat hij zichzelf te jong vond en Pierce Brosnan moest bijna tien jaar geduldig wachten nadat zijn verplichtingen aan Remington Steele hem in de weg hadden gezeten.
Favoriete kandidaat
Het behoort tot de vaste Bond-mythologie dat Cary Grant de favoriete kandidaat was om Dr. No te dragen, en hij zou hebben getekend als hij zich maar voor één film hoefde te verbinden. In plaats daarvan bedankte het icoon, dat toen al midden vijftig was, beleefd als een contract voor meerdere films de enige optie was.
Ook maakt het deel uit van de geschiedenis van de franchise dat Ian Fleming aanvankelijk niet overtuigd was van Sean Connery. Hij omschreef hem als een "uit de kluiten gewassen stuntman" die totaal niet leek op zijn visie van het literaire personage. Uiteraard bleek de schrijver ongelijk te hebben en gebruikte de acteur Bond als springplank voor de rest van zijn glansrijke carrière.
Veel meer ervaring
Een van de belangrijkste redenen dat het aanbod überhaupt bij Connery terechtkwam, was dat Stanley Baker de rol had afgewezen. De Welshe acteur had al tientallen rollen op zijn naam staan sinds de jaren veertig en had veel meer ervaring dan de man die uiteindelijk de rol van Bond kreeg.
Hij was bovendien ongeveer even oud als Connery, die zijn tegenspeler was in Hell Drivers (1957). De twee acteurs waren allebei te zien in deze Britse film noir-misdaadfilm geregisseerd door Cy Endfield. Baker brak los van bijrollen door de hoofdrol te spelen in deze film. Zijn meest memorabele rol is echter luitenant John Chard uit de film Zulu (1964).
Nooit spijt
Net als Grant stond ook Baker niet te springen om zich voor jaren vast te leggen. "Hij zag het niet zitten om zich voor vijf jaar te verbinden aan welk project dan ook", vertelde Bakers weduwe Ellen aan Wales Online.
"Stanley kreeg van Cubby Broccoli een contract aangeboden voor drie films in vijf jaar om Bond te spelen. Hij wilde niet vastzitten. Hij heeft er nooit spijt van gehad. Hij vond Sean Connery de perfecte keuze."
Productieve carrière
Baker bleef een productieve carrière in film en televisie behouden tot zijn overlijden in juni 1976 op 48-jarige leeftijd, en hij bleef erbij dat hij nooit het gevoel had gehad dat hij een levensveranderende kans had gemist door Bond af te slaan. Alleen hij wist of dat echt zo was, maar zijn verlies bleek uiteindelijk Connery's winst te zijn.
Dat betekent onvermijdelijk dat meer mensen de rol hebben afgewezen dan dat er zijn die hem daadwerkelijk hebben gespeeld. Een van de acteurs die de rol afsloeg, had de kans om de eerste James Bond te worden.
Rol afwijzen
Hoewel het personage is uitgegroeid tot een vaste waarde in de cinema en een icoon van de popcultuur, zijn er nog steeds mensen die de bijbehorende bagage niet willen dragen. Hugh Jackman wilde niet tegelijk Bond en Wolverine zijn, Rupert Friend aarzelde om zo'n groot deel van zijn prille carrière aan de rol te wijden, Mel Gibson wilde niet worden vastgepind op één type rol en Burt Reynolds was simpelweg te Amerikaans.
Zelfs twee acteurs die uiteindelijk later wel James Bond zouden spelen, wezen de rol eerst af. Timothy Dalton deed het twee keer omdat hij zichzelf te jong vond en Pierce Brosnan moest bijna tien jaar geduldig wachten nadat zijn verplichtingen aan Remington Steele hem in de weg hadden gezeten.
Favoriete kandidaat
Het behoort tot de vaste Bond-mythologie dat Cary Grant de favoriete kandidaat was om Dr. No te dragen, en hij zou hebben getekend als hij zich maar voor één film hoefde te verbinden. In plaats daarvan bedankte het icoon, dat toen al midden vijftig was, beleefd als een contract voor meerdere films de enige optie was.
Ook maakt het deel uit van de geschiedenis van de franchise dat Ian Fleming aanvankelijk niet overtuigd was van Sean Connery. Hij omschreef hem als een "uit de kluiten gewassen stuntman" die totaal niet leek op zijn visie van het literaire personage. Uiteraard bleek de schrijver ongelijk te hebben en gebruikte de acteur Bond als springplank voor de rest van zijn glansrijke carrière.
Veel meer ervaring
Een van de belangrijkste redenen dat het aanbod überhaupt bij Connery terechtkwam, was dat Stanley Baker de rol had afgewezen. De Welshe acteur had al tientallen rollen op zijn naam staan sinds de jaren veertig en had veel meer ervaring dan de man die uiteindelijk de rol van Bond kreeg.
Hij was bovendien ongeveer even oud als Connery, die zijn tegenspeler was in Hell Drivers (1957). De twee acteurs waren allebei te zien in deze Britse film noir-misdaadfilm geregisseerd door Cy Endfield. Baker brak los van bijrollen door de hoofdrol te spelen in deze film. Zijn meest memorabele rol is echter luitenant John Chard uit de film Zulu (1964).
Nooit spijt
Net als Grant stond ook Baker niet te springen om zich voor jaren vast te leggen. "Hij zag het niet zitten om zich voor vijf jaar te verbinden aan welk project dan ook", vertelde Bakers weduwe Ellen aan Wales Online.
"Stanley kreeg van Cubby Broccoli een contract aangeboden voor drie films in vijf jaar om Bond te spelen. Hij wilde niet vastzitten. Hij heeft er nooit spijt van gehad. Hij vond Sean Connery de perfecte keuze."
Productieve carrière
Baker bleef een productieve carrière in film en televisie behouden tot zijn overlijden in juni 1976 op 48-jarige leeftijd, en hij bleef erbij dat hij nooit het gevoel had gehad dat hij een levensveranderende kans had gemist door Bond af te slaan. Alleen hij wist of dat echt zo was, maar zijn verlies bleek uiteindelijk Connery's winst te zijn.
