De meeste horrorfilms worden gemaakt om je gewoon angst aan te jagen en je te laten schreeuwen. Er zijn echter ook horrorfilms waarbij je zelf moet meedenken. Zo vraag je je bij elke Scream-film af wie er achter het masker zit, en bij The Thing wie er nog mens is.
Er is echter een film die nog verder ging en een gedurfde stunt uithaalde die niemand zag aankomen. In 1974 verscheen de horrorfilm The Beast Must Die, die je letterlijk 30 seconden de tijd geeft om het mysterie zelf op te lossen.
Verhaal
The Beast Must Die werd geregisseerd door Paul Annett. Het scenario werd geschreven door Michael Winder, gebaseerd op het korte verhaal There Shall Be No Darkness uit 1950 van James Blish, dat oorspronkelijk werd gepubliceerd in Thrilling Wonder Stories.
In de film spelen onder anderen Calvin Lockhart, Peter Cushing, Marlene Clark, Charles Gray, Anton Diffring, Ciaran Madden, Tom Chadbon en Michael Gambon. Het verhaal draait om een miljonair en grootwildjager die zes mensen samenbrengt in zijn afgelegen Engelse landhuis en aankondigt dat hij vermoedt dat een van hen een weerwolf is.
Mysterie ontrafelen
De kijker wordt uitgenodigd om samen met de personages het mysterie te ontrafelen. Midden in een achtervolging bevriest het beeld, stopt de muziek en kijkt de film je recht aan. Een gladde, theatrale stem doorbreekt de spanning en zegt: "Dames en heren... de Werewolf Break!"
Een volle minuut staat de tijd stil. Het gezicht van elke verdachte vult het scherm terwijl de verteller nog één keer alle aanwijzingen op een rij zet. "Is het Paul? Jan? Bennington? Caroline? Of misschien iemand anders?" The Beast Must Die geeft je dan 30 seconden om te bepalen wie de weerwolf is.
Inspiratie
Wat Annett en producent Milton Subotsky hier deden, was een vroege vorm van interactieve cinema. Decennia vóór Black Mirror: Bandersnatch of choose-your-own-adventure-verhalen nodigde deze kleine Britse horrorfilm het publiek uit om deel te nemen aan het verhaal. Je wordt medeplichtig. The Beast Must Die wordt gezien als een vroege inspiratie voor films die met publieksparticipatie spelen, zoals Scream en The Cabin in the Woods.
Hoewel dit goed bedacht was en door sommige mensen werd gewaardeerd, was regisseur Annett geen fan van de Werewolf Break en haatte hij het zelfs. In het audiocommentaar bij de thuisvideo-uitgave van The Beast Must Die zei hij: "Wat kan ik erover zeggen? Ik haatte het. Het bracht de film volledig tot stilstand en ik vond het volkomen kunstmatig en onnodig." De Werewolf Break zat niet in Annetts eigen versie van de film; hij schrijft het idee toe aan producent Subotsky.
Kijken?
Wil je The Beast Must Die zien? Je kunt de film op dit moment niet vinden op de verschillende streamingdiensten in Nederland, maar je kunt het wel kopen op dvd.
Er is echter een film die nog verder ging en een gedurfde stunt uithaalde die niemand zag aankomen. In 1974 verscheen de horrorfilm The Beast Must Die, die je letterlijk 30 seconden de tijd geeft om het mysterie zelf op te lossen.
Verhaal
The Beast Must Die werd geregisseerd door Paul Annett. Het scenario werd geschreven door Michael Winder, gebaseerd op het korte verhaal There Shall Be No Darkness uit 1950 van James Blish, dat oorspronkelijk werd gepubliceerd in Thrilling Wonder Stories.
In de film spelen onder anderen Calvin Lockhart, Peter Cushing, Marlene Clark, Charles Gray, Anton Diffring, Ciaran Madden, Tom Chadbon en Michael Gambon. Het verhaal draait om een miljonair en grootwildjager die zes mensen samenbrengt in zijn afgelegen Engelse landhuis en aankondigt dat hij vermoedt dat een van hen een weerwolf is.
Mysterie ontrafelen
De kijker wordt uitgenodigd om samen met de personages het mysterie te ontrafelen. Midden in een achtervolging bevriest het beeld, stopt de muziek en kijkt de film je recht aan. Een gladde, theatrale stem doorbreekt de spanning en zegt: "Dames en heren... de Werewolf Break!"
Een volle minuut staat de tijd stil. Het gezicht van elke verdachte vult het scherm terwijl de verteller nog één keer alle aanwijzingen op een rij zet. "Is het Paul? Jan? Bennington? Caroline? Of misschien iemand anders?" The Beast Must Die geeft je dan 30 seconden om te bepalen wie de weerwolf is.
Inspiratie
Wat Annett en producent Milton Subotsky hier deden, was een vroege vorm van interactieve cinema. Decennia vóór Black Mirror: Bandersnatch of choose-your-own-adventure-verhalen nodigde deze kleine Britse horrorfilm het publiek uit om deel te nemen aan het verhaal. Je wordt medeplichtig. The Beast Must Die wordt gezien als een vroege inspiratie voor films die met publieksparticipatie spelen, zoals Scream en The Cabin in the Woods.
Hoewel dit goed bedacht was en door sommige mensen werd gewaardeerd, was regisseur Annett geen fan van de Werewolf Break en haatte hij het zelfs. In het audiocommentaar bij de thuisvideo-uitgave van The Beast Must Die zei hij: "Wat kan ik erover zeggen? Ik haatte het. Het bracht de film volledig tot stilstand en ik vond het volkomen kunstmatig en onnodig." De Werewolf Break zat niet in Annetts eigen versie van de film; hij schrijft het idee toe aan producent Subotsky.
Kijken?
Wil je The Beast Must Die zien? Je kunt de film op dit moment niet vinden op de verschillende streamingdiensten in Nederland, maar je kunt het wel kopen op dvd.
