Het klinkt misschien als waanzin om deze twee projecten te vergelijken. Toch zie ik tussen de visuele verschillen door een opvallende parallel tussen twee giganten die zomaar de flink wat Oscars in de wacht kunnen slepen. Hoewel hun stijl verschilt, delen Marty Supreme en One Battle After Another hetzelfde DNA: een diepe fascinatie voor de "American Fringe".
Mijn hart ging tijdens het kijken van de films sneller kloppen van de protagonisten die centraal staan. Beide films focussen op de obsessieve outsider die weigert zich aan te passen. Of het nu gaat om een pingpong-hustler of politieke sjacheraars, ze worden gedreven door een maniakale, bijna ongezonde drang om hun doel te bereiken.
Meanderende narratieve structuur
Wat ik zo bewonder is dat beide regisseurs de veilige drie-act-structuur compleet negeren. Ze kiezen voor een "shaggy dog"-aanpak: een episodische reis vol zijpaden en vignetten. Het plot is geen rechte lijn, maar een sfeervolle dwaaltocht waarin de opbouw belangrijker is dan een snelle, gelikte ontknoping.
De motor van beide verhalen is onmiskenbaar de "hustle". Het draait constant om economische overleving en het slim af zijn van de ander. Bij Josh Safdie zien we dit terug zijn confrontaties met mensen die hem in de weg staan, terwijl de personages in de film van Paul Thomas Anderson vechten tegen een corrupt systeem vol intriges en bedrog.
Mythische criminele chaos
Deze makers verheffen daarbij specifieke subculturen tot epische proporties, of het nu jaren 50 pingpong is of lokale politiek. Ze leunen zwaar op de paranoia-thrillers en Yakuza-films uit de jaren zeventig. Chaos is hier geen probleem dat opgelost moet worden, maar de natuurlijke staat waarin iedereen puur op instinct navigeert.
Uiteindelijk dwingen beide films je om de waanzin te omarmen. Waar de ene film je opsluit in de psychose van één man, toont Paul Thomas Anderson je de waanzin van een hele gemeenschap in verval. Het zijn rauwe portretten van mensen die maar blijven vechten, zelfs als de strijd eigenlijk allang verloren is.
Onmisbare parels
Marty Supreme met Timothée Chalamet draait nu in de bioscoop. De nieuwe film van Anderson, met onder andere Leonardo DiCaprio, kijk je nu op HBO Max. One Battle After Another stond bij mij op plaats vijf wat betreft beste films 2025. Marty Supreme zal haast zeker heel hoog eindigen op mijn favo-lijstje voor 2026.
Mijn hart ging tijdens het kijken van de films sneller kloppen van de protagonisten die centraal staan. Beide films focussen op de obsessieve outsider die weigert zich aan te passen. Of het nu gaat om een pingpong-hustler of politieke sjacheraars, ze worden gedreven door een maniakale, bijna ongezonde drang om hun doel te bereiken.
Meanderende narratieve structuur
Wat ik zo bewonder is dat beide regisseurs de veilige drie-act-structuur compleet negeren. Ze kiezen voor een "shaggy dog"-aanpak: een episodische reis vol zijpaden en vignetten. Het plot is geen rechte lijn, maar een sfeervolle dwaaltocht waarin de opbouw belangrijker is dan een snelle, gelikte ontknoping.
De motor van beide verhalen is onmiskenbaar de "hustle". Het draait constant om economische overleving en het slim af zijn van de ander. Bij Josh Safdie zien we dit terug zijn confrontaties met mensen die hem in de weg staan, terwijl de personages in de film van Paul Thomas Anderson vechten tegen een corrupt systeem vol intriges en bedrog.
Mythische criminele chaos
Deze makers verheffen daarbij specifieke subculturen tot epische proporties, of het nu jaren 50 pingpong is of lokale politiek. Ze leunen zwaar op de paranoia-thrillers en Yakuza-films uit de jaren zeventig. Chaos is hier geen probleem dat opgelost moet worden, maar de natuurlijke staat waarin iedereen puur op instinct navigeert.
Uiteindelijk dwingen beide films je om de waanzin te omarmen. Waar de ene film je opsluit in de psychose van één man, toont Paul Thomas Anderson je de waanzin van een hele gemeenschap in verval. Het zijn rauwe portretten van mensen die maar blijven vechten, zelfs als de strijd eigenlijk allang verloren is.
Onmisbare parels
Marty Supreme met Timothée Chalamet draait nu in de bioscoop. De nieuwe film van Anderson, met onder andere Leonardo DiCaprio, kijk je nu op HBO Max. One Battle After Another stond bij mij op plaats vijf wat betreft beste films 2025. Marty Supreme zal haast zeker heel hoog eindigen op mijn favo-lijstje voor 2026.
