Vannacht worden de Oscars weer uitgereikt en ik heb een vurige hoop: ik wil de ultieme winnaar nog ontdekken! Ik zit wekelijks in de bioscoop, maar miste maar liefst zes van de tien genomineerden voor Beste Film. De spanning stijgt, want misschien heb ik de ware filmische uppercut nog tegoed.
Del Toro's Frankenstein was beter dan ik had verwacht en werkelijk geweldig, maar de film mist net iets om voor de ultieme prijs in aanmerking te komen. Josh Safdie's Marty Supreme met Timothée Chalamet zorgde voor een heerlijke filmavond, maar is simpelweg geen Oscar-materiaal in mijn ogen. Misschien wel een beeldje voor Chalamet?
De grote kanshebbers overrompelen
One Battle After Another is de gedoodverfde winnaar. Een krankzinnige rit met een overrompelende visuele flair. Ik kan prima leven met deze meedogenloze winnaar; het is misschien wel de film met de langste houdbaarheidsdatum.
Die andere grote kanshebber is Sinners van Ryan Coogler. Ik zeg het gewoon hardop: deze thriller is "zwaar overrated". De muziek en enkele fraaie scènes raakten me zeker wel, maar zestien Oscarnominaties? Ik snap dat ze een publiek nodig hebben.
Onontdekte meesterwerken wachten
Mijn hoop is gevestigd op de films die ik nog moet ervaren op dat gigantische witte doek. Sentimental Value, The Secret Agent en Hamnet voelen nu als mysterieuze schatten. Ik snak naar die diepe emotionele mokerslag.
De andere drie genomineerden schrijf ik af. Over Bugonia hoorde ik te weinig en bij Train Dreams viel ik (mogelijk onterecht) twee keer in slaap... Sorry, ik kijk films liever op het witte doek. En dan is er nog F1. Vast een prima film, maar ik vermoed dat een nominatie minder ook had gekund.
Publieksprijs of een ongeziene parel
Ik kan dus leven met One Battle After Another, maar als ze voor Sinners gaan, dan degradeert de Oscar wat mij betreft naar een soort publieksprijs. Voor nu hoop ik vurig dat een voor mij nog ongeziene parel de show steelt. Sentimental Value misschien?
Del Toro's Frankenstein was beter dan ik had verwacht en werkelijk geweldig, maar de film mist net iets om voor de ultieme prijs in aanmerking te komen. Josh Safdie's Marty Supreme met Timothée Chalamet zorgde voor een heerlijke filmavond, maar is simpelweg geen Oscar-materiaal in mijn ogen. Misschien wel een beeldje voor Chalamet?
De grote kanshebbers overrompelen
One Battle After Another is de gedoodverfde winnaar. Een krankzinnige rit met een overrompelende visuele flair. Ik kan prima leven met deze meedogenloze winnaar; het is misschien wel de film met de langste houdbaarheidsdatum.
Die andere grote kanshebber is Sinners van Ryan Coogler. Ik zeg het gewoon hardop: deze thriller is "zwaar overrated". De muziek en enkele fraaie scènes raakten me zeker wel, maar zestien Oscarnominaties? Ik snap dat ze een publiek nodig hebben.
Onontdekte meesterwerken wachten
Mijn hoop is gevestigd op de films die ik nog moet ervaren op dat gigantische witte doek. Sentimental Value, The Secret Agent en Hamnet voelen nu als mysterieuze schatten. Ik snak naar die diepe emotionele mokerslag.
De andere drie genomineerden schrijf ik af. Over Bugonia hoorde ik te weinig en bij Train Dreams viel ik (mogelijk onterecht) twee keer in slaap... Sorry, ik kijk films liever op het witte doek. En dan is er nog F1. Vast een prima film, maar ik vermoed dat een nominatie minder ook had gekund.
Publieksprijs of een ongeziene parel
Ik kan dus leven met One Battle After Another, maar als ze voor Sinners gaan, dan degradeert de Oscar wat mij betreft naar een soort publieksprijs. Voor nu hoop ik vurig dat een voor mij nog ongeziene parel de show steelt. Sentimental Value misschien?
