The Man from U.N.C.L.E. (2015)

Saving the world never goes out of style

Reviews (6)

Tarkus

Avatar

Vond deze film niet slecht, maar ook geen topper.
Had er toch wel wat meer van verwacht.
Misschien is het omdat ik vroeger zo'n liefhebber was van de serie en steeds met hoofdrolspelers van destijds, Robert Vaughn en David McCallum, in mijn hoofd zat. Die het beiden trouwens beter deden dan de hoofdrolspelers in deze film.
Ik vond ook het samenspel tussen beiden in deze film minder geslaagd dan in de serie het geval was.
Maar al bij al is het dan wel weer een amusante film geworden.
Een vervolg mag gerust van mij, maar dan een beetje aan de uitwerking werken en een beter scenario zou ook interessant zijn.
Opvallendste voor mij in deze prent was de kleine maar wel goede rol van Hugh Grant, ben geen liefhebber van de man, maar hij deed het hier uitstekend !!

MovieMazzter

Avatar

Ik ken de orginele serie niet. De kennismaking via de film is me goed bevallen. De film heeft een heerlijke coole sfeer en een leuke mix van actie en komedie. Dat is wel toevertrouwd aan Guy Ritchie. Ik geef het je anno 2015 te doen om met iets echts orgineels te komen. Dat is deze film ook niet. Het terugrijpen op de Koude Oorlog is wel gewaagd aangezien veel jongeren daar amper iets van weten of begrijpen. Wie louter actie wil voelt zich meer aangetrokken tot the expendables en komt dan flink aan zijn trekken met talloze schietpartijen, explosies en instortende gebouwen. The man from UNCLE neigt meer naar James Bond. Het aparte sfeertje in de film spreekt me aan en Henry Cavill, Armie Hammer en Alicia Vikander leveren puik werk. De humor is soms erg goed (he fixed the glitch). Ik geef de film een 8 op 10 en hoop op een vervolg.

Glennekeeeee

Avatar

Oude series herwerken naar een hedendaagse formule, het is niet altijd even efficiënt. Mission Impossible slaagde daar goed in, al is er qua stijl niet veel meer overgebleven en een films als 22 Jump Street behield alleen het concept en maakte er zelfs een geslaagde komedie van. Andere voorbeelden zoals The A Team konden uiteindelijk niets meer brengen dan hersenloos vermaak dat buiten de naam en personages nog amper iets te maken had met het origineel.

Over de originele serie kan ik niet oordelen maar wat Ritchie wel leuk doet is de setting gewoon in die tijd houden wat de look en vibe van de film zeker ten goede komt en een soort van eigenheid geeft. Toch is U.N.C.L.E zeker geen volwaardig geslaagde film.

De film begint wel lekker. Een leuke actiescène in de straten van Berlijn op z'n gekende Ritchie-stijl met camerabewegingen die echt heerlijk zijn en die scènes naar enkele niveau's hoger tilt, iets waar hij ook al mee kon uitblinken in de Sherlock Holmes films. We zien ook meteen alle troeven en potentieel van deze serie in deze scène. Spanning, entertainend, een uitstekend gekozen cast en een fantastische setting... Alleen valt de film al snel stil en is het enkel de stijl van de film die overeind blijft. Op de cast is amper iets aan te merken. Cavill is heerlijk en doet me denken aan een mix tussen Roger Moore en Sean Connery. Hammer is wel top als russisch agent en vooral in oneliners is dat accent wel doeltreffend, alleen in gewone dialogen is het soms wel irritant en vraag ik me af of het wel zo moest zijn. Een top agent als deze zou moeiteloos engels zonder accent moeten kunnen spreken maar dat is dus niet het geval in deze film. De vrouwelijke bijrollen zijn goed ingevuld maar nergens memorabel. Wat ook leuk was, zeker in het begin van de film, zijn de constante cameo's van Hugh Grant. Wie goed oplet ziet de man al ettelijke keren ongemerkt door het scherm passeren voor hij effectief zijn intrede doet, de ene keer duidelijk, de andere keren zie je amper een schim, maar als je het ziet is het wel leuk. Na die openingscène en de duidelijkheid over het karakter van de personages is het vooral vertelling. Op een kleine actiescène in een fabriek na (die overigens top is door het net ontbreken van actie maar een heerlijk muzikaal intermezzo met Cavill) is het wachten tot de finale om de film weer op gang te brengen. Daartussen is de balans van de hele film helemaal zoek. Het lijkt wel of Ritchie heeft alle Bondfilms bekeken en er van elke soort wat uitgenomen: Soms de sarcastische oneliners van Moore, dan de platte oneliners van Brosnan, de stijl van Connery, de spanning van een Casino Royale en het introverte drama van een hoofdpersonage zoals in Skyfall. Het is nogal een zootje ongeregeld en daardoor zakt de film ook wat te veel in. Afzonderlijk doet elk genre het wel degelijk maar de combinatie is totaal niet in balans. De finale is dan wel weer een hoogtepunt waar vooral weer het visuele de aandacht trekt. Hoe Ritchie de actie van persoon tot persoon laat gaan is waanzinnig strak alleen komt die actie al bij al nogal snel tot een einde, je verwacht dan nog een 2e finale maar die bied enkel dialoog en een ontploffing. Het is dan ook wachten tot de laatste minuut om de titel van deze film ook te horen.

Achteraf voelt deze film meer aan als een pilot van een serie, maar waar Pilots na de reclame gevolgd worden door een nieuwe aflevering en je dus niet op je honger moet blijven zitten is dat hier wel het geval. Dat de Box Office dan nog tegenvalt en ervoor zal zorgen dat er niet eens een vervolg lijkt te komen is dan nog een tegenvaller bij want op zich had heel het concept enorm veel potentieel.


The Man From U.N.C.L.E is een vermakelijke film met heerlijke actie aan het begin en aan het eind met daartussen een allegaartje van genres dat totaal niet in balans heeft. Maar de film heeft stijl en het grappige is dat de film de eigen fouten volledig in stijl aanpakt wat te prijzen valt en best vermakelijk is, maar met dit potentieel had er veel meer uitgehaald kunnen worden

5,5/10

johnwayne

Avatar

De gelijknamige televisieserie was net als Mission Impossible een reeks die geïnspireerd was door de toenmalige James Bond-films. Deze filmversie is anders dan de t.v.serie maar plaatst de periode nog steeds in de sixties en leunt nog op de oude Bondreeks (een criminele organisatie die aan 2 kernkoppen werkt doet denken aan Thunderball). De hoofdrolspelers hebben een goede chemie met elkaar, maar waarom men in Hollywood denkt dat iedere acteur zonder problemen een andere taal vloeiend kan spreken is me een raadsel. Zowel Cavill als Vikander, die een Duitse speelt, moeten een woordje Duits spreken en doen dat zo tenenkrommend slecht dat men blij is dat er ondertitels zijn. De film heeft echter voor de rest een coole vibe en daar is mede de uitstekende soundtrack verantwoordelijk voor.
Het is duidelijk dat deze film het begin moest vormen voor een nieuwe franchise, die gezien het tegenvallende succes, er waarschijnlijk niet gaat komen.

adofmirosch

Avatar

Ik ken de originele serie niet & kan ze niet met elkaar vergelijken.
Maar heb van de film genoten het was een verassing.
Moet wel toegeven dat ik het wel veel op zijn scherlock holmes films vind lijken.
De film voelt een beetje ouderwets aan, alles ziet er mooi uit & ook het verhaal vond ik goed.
Minpunten zijn de bijna alle niet aankomende grappen en de climax waar ik iets meer van verwacht hat.
Toch is het een leuke film die ik een (7,5) 8 geef.

Jensen1981

Avatar

Aangezien ik in Spanje woon en veel contact hebmet Amerikaanse fans van de originele serie, heb ik de film vorige week al kunnen zien. Dit is mijn recensie....in het Engels. Er zitten wat milde spoilers in, maar dat is altijd zo met recensies:

"THE MAN FROM U.N.C.L.E." SHOULD EXCITE THE SPY IN US

While I am writing this, the US box office figures for the cinematic incarnation of “The Man From U.N.C.L.E.” don’t seem to be very flourishing. On the other hand, in Russia Warner’s marketing wave for this film is having more effect. The opening weekend there is better than “Mission: Impossible – Rogue Nation”. What does it tell us? That it usually is a bumpy affair for 1960’s spy TV-series to make its first big screen appearance. “Mission: Impossible” is perhaps the only successful example. “The Avengers”, “The Saint”, “Get Smart” and “I Spy” however never got their sequels.
By: Gert Waterink

Having mentioned these failed cinematic incarnations, I think it’s safe to say that “The Man From U.N.C.L.E.” trumps those. It’s a good film, not a masterpiece, but certainly one that wets the spy fan’s appetite for at least one more sequel.

The movie starts off with a lovely Hitchcock-ian main title sequence that instantly brings us back to the 1960’s. And while the imagery of Cold War events seems rather serious, Roberta Flack’s song “Compared To What” adds a nice fresh, happy touch to it (Why did she never sing a Bond theme song?). It sets the tone of the film: Light and breezy. The passport control at Checkpoint Charlie for Ian Fleming’s Napoleon Solo therefore becomes an easy, simple and suave affair.

With a Roger Moore esque flair Mr Solo has the task of succesfully executing the defection of Gaby Teller, daughter of an ex-Nazi, East-German rocket scientist. Soon we get caught up in a great, perhaps the greatest action sequence of the entire film, as Napoleon and his ‘girl’ are being chased in a Wartburg (great East-German car) by a big angry 6ft 5 tall Russian KGB-operative. The car chase between the Wartburg and the Trabant is lovely edited and choreographed, reminding us of the days when Remy Julienne was in charge of a wonderful car chase ballet (Think about the 2CV from “For Your Eyes Only” or the Renault 11 from “A View To A Kill”).

After Teller has been safely brought into West-Germany, we know that Solo was in fact on a covert mission for the CIA. And after a great, rather brutal fight scene in a Berlin park toilet (reminiscent of the “Casino Royale” PTS), we get to know that the previous large henchman is in fact Illya Kuryakin and that Solo and Kuryakin are in fact being teamed up. But here starts an important flaw of the film. The story. The CIA and the KGB are after a shipping magnate and Teller’s uncle, who seem to be creating an atomic bomb.

It would have been nicer if for plot purposes some mystery was attached to this part of the film. Doesn’t it feel rather lacklustre if you know exactly what your favourite spy is after very early on in the film? I felt that way. In a Bond film we are usually left a bit more clueless until the 2nd half of the film, when an 'Auric Goldfinger' or 'Ernst Blofeld' starts explaining his grand scheme to 007. It’s something that a possible sequel should and can do better.

Because now a lot of time had to be spend on re-introducing the characters Napoleon Solo and Illya Kuryakin. For this reboot/revival movie it was at times a bit necessary though. There never was a real good proper background history on the characters. And since no younger audience has heard of “U.N.C.L.E.”, the original TV Series “The Man From U.N.C.L.E.” didn’t age as well as, let’s say, “Mission: Impossible” or “Hawaii Five O”. Furthermore, the series was always rather tongue-in-cheek, campy and light. So was the entire spy craze of the mid 1960’s anyway.

Only recently we got to know edgier, more serious spy TV series, like “24”, “Alias”, “The Americans” and “Homeland”. So it would have been a hard task anyway to bring back “U.N.C.L.E.” to the big screen. And setting the thin storyline in the 1960’s (It as a bit weird to see a dark-red 1966 Aston Martin DB6 showing up in the year 1963), was perhaps therefore a wise thing to do. Still, time was lost on writing a good written plot and story with a proper dose of spy-mystery.

Also, certain cinematographical and editorial choices were rather tiresome. One wants to see the real action, not a lacklustre summary of all the action in a split-screen format. Looks nice, but it’s unnecessary.

Still, the movie holds up pretty well. Henry Cavill plays a real charming and funny womanizer (read: some Roger Moore-esque flair). He lacks emotional content, but seeing him tortured by Nazi Rudi in an electric chair brings about his vulnerabilities. And the scene where he kills Vinciguerra's lover Alexander in cold blood in the rain is particularly strong. But in my opinion seeing Armie Hammer as the more emotionally troubled Kuryakin (read: some Daniel Craig-esque flair) working together with Alicia Vikander’s Gaby Teller was the acting highlight of the film. Like a true “Pussy with Galore” she knows how to jump on Kuryakin. The kitty knows how to melt Illya’s cold Syberian heart. It’s as if we see Vesper Lynd and James Bond throwing pillows again. It adds a nice amount of romance to the film.

During the 2nd half of the film, Illya and Napoleon tend to get along better, and the film evolves in a buddy film. Now they can finally focus on their biggest task: Eliminating Victoria Vinciguerra’s diabolical plan to detonate an atomic bomb from a submarine off the Italian coast. And with her is travelling that poodle of an Italian lover Alexander. It is Vinciguerra who is pulling the strings, and she does remind us of femme fatales like Fiona Volpe. She gets her best scene when she’s shooting down Teller’s father Udo….in a cruel, cold blooded way.

Director Guy Ritchie did put a lot of James Bond references in this film. Like his buddy Matthew Vaughn (“Kingsman: The Secret Service”), he must have been extensively studying recent –and classic- Bond films. Like the earlier mentioned examples, there are some other nice references. There’s a nice scene where Victoria Vinciguerra tries to find proof that Napoleon Solo is not in his hotel room and instead doing some extensive research on her shipping yard. But just as Victoria opens the door, Solo is just narrowly able to sneek back in his hotel room and puts on his bathrobe. A scene that is reminiscent of “A View To A Kill”. Even the hotel room door has a Bond reference: number ‘304’. Which was the same hotel room number 007 had in “Thunderball”. And during the party at the Monza Race Circuit, Solo encounters a playboy-ish Count Lippe. Indeed, the character from “Thunderball”. And finally, when Napoleon Solo and Illya Kuryakin try to open the big, chrome-coloured safe door inside Vinciguerra’s shipyard, you can’t help thinking that Ken Adam (“Goldfinger”) is greatly missed.

“The Man From U.N.C.L.E.” is far from perfect. But the film is charming and an example of perfect visual craftsmanship. Technically, it’s a pure reboot, but style-wise it’s more of a revival film that stays close to the original style of the light-hearted, campy TV-series. And besides the flaws in the story, every scene gets helped tremendously by lavish production design (Oliver Scholl), a great costume designer (Joanna Johnston) and a magnificent retro-soundtrack full of memorable melodies (Daniel Pemberton). The music especially highlights the relationship between Illya Kuryakin and Gaby Teller. And I could see it being shortlisted for the Oscars in the category “Best Original Score”.

At the end of the film we also get to see how Waverly (charismatically played by Hugh Grant) got the inspiration for the acronym “U.N.C.L.E.”. Just watch the end titles closely and you will find out. Let’s hope Warner will green-light a sequel, despite the mixed box office earnings so far. The characters have been rebooted, so now a 2nd U.N.C.L.E.-film can focus more on a better, more thrilling, exciting story.

3.5 out of 5 stars / 7.0 out of 10

Movie's end titles:
https://www.youtube.com/watch?v=HI5MOvh9GhI