Deze tweede Space Jam-film is één grote Warner Bros-reclame. Wat kan die LeBron James trouwens basketballen, hè?
Tijdens een reis naar de studio's van Warner Bros. raken LeBron James en zijn zoontje gevangen in een wereld vol bekende verhalen en personages, welke gecontroleerd wordt door een op hol geslagen kracht genaamd Al G. Om zijn zoontje te redden, gaat James met de Looney Tunes op avontuur door een fantasiewereld vol iconische filmscènes. Om terug naar huis te kunnen, moeten ze tot slot een wereldwijd bekeken basketbalwedstrijd zien te winnen waarbij Al G digitale superversies van NBA- en WNBA-spelers heeft gecreëerd.
- Alt titel
- Space Jam 2
- Regie
- Justin Lin
- Malcolm D. Lee
- Cast
- LeBron James, Don Cheadle, Martin Klebba, J. Michael Tatum, Xosha Roquemore, Eric Bauza, Jeff Bergman, Khris Davis, Sonequa Martin-Green, Katie McCabe, Whitney Coleman, Skyler Bible, Hassan Said, Bob Bergen, Kath Soucie, Gabriel Iglesias, Jim Cummings, Zendaya, Cedric Joe, Chiney Ogwumike, Wood Harris, Jalyn Hall, Ceyair J Wright, Sue Bird, Anthony Davis, Draymond Green, Damian Lillard, Klay Thompson, Nneka Ogwumike.
- Release
- 12.07.2021
- Release NL
- 14.07.2021
Filmtotaal Recensie
Regie: Malcolm D. Lee | Scenario: Juel Taylor, Tony Rettenmaier, Keenan Coogler, e.a. | Cast: LeBron James (als zichzelf), Cedric Joe (Dom James), Don Cheadle (Al G. Rhythm), Khris Davis (Malik), Sonequa Martin-Green (Kamiyah James), e.a. | Speelduur: 115 minuten | Jaar: 2021
Wie Space Jam (1996) als kind in de bioscoop zag, krijgt nu misschien nog steeds wel warme gevoelens bij de gedachte aan dat maffe potje basketbal. Bugs Bunny, Daffy Duck, Tweety en de rest van de Looney Tunes schakelden destijds de hulp in van één man: Michael Jordan, die door vriend en vijand werd beschouwd als de beste basketballer aller tijden. Het is pure ninetiesnostalgie. Althans, voor sommigen. Het is namelijk goed denkbaar dat veel jongeren van nu met een andere, misschien zelfs wel meewarige blik naar deze malle mix van animatie en live-action zullen kijken.
Er is een hoop veranderd in de afgelopen vijfentwintig jaar. Enerzijds hebben de filmtechnieken een enorme vlucht genomen, anderzijds vraagt het (jonge) publiek tegenwoordig zelf ook om steeds meer prikkels en sensatie. De tabletgeneratie is over het algemeen snel afgeleid, dus dan kun je hen maar beter aan één stuk door blijven bestoken met zoveel mogelijk flitsende beelden en hippe muziekjes, toch?
