Ik heb de trailer voor Spider-Man: Brand New Day nu drie keer gezien, en nu spookt constant door mijn hoofd dat ik er iets anders van had verwacht. Na de overrompelende eerdere avonturen oogt dit voorproefje best wel ongeïnspireerd. Het voelt als een zielloze herhaling van veilige, uitgemolken zetten zonder innovatie.
Wat me gelijk stoort zijn de gerecyclede kleinere personages. Michael Mando als Scorpion en Jon Bernthal als de Punisher voelen als opgewarmde prak. Bernthal is een acteerkanon, maar zijn filmintroductie voelt totaal overbodig na zijn intense Disney-series. Geef ons toch echte vernieuwing.
Visuele bloedarmoede spettert
De beelden schieten uit de startblokken, maar roepen voor mij direct die donkere, rommelige sfeer van de film Assassin's Creed op. Dat geeft me echt een onbehaaglijk gevoel. In plaats van zinderende actie krijg ik op het oog een wat ongepolijste brij voorgeschoteld die emotioneel totaal geen snaren weet te raken.
Daarnaast zakt de moed me in de schoenen door dat afgezaagde plot-elementje: Peter verliest weer zijn krachten. Het is een vermoeiende trope. Ondanks de blinde hype op meerdere filmsites hoop ik ten zeerste dat regisseur Destin Daniel Cretton dit clichéspeeltje een rauwe twist geeft. Bidden maar.
Grijpen naar nostalgie
De toevoeging van Mark Ruffalo als Bruce Banner is misschien een slimme zet, maar voelt tegelijkertijd extreem lui. Het grijpt wanhopig terug op oud succes. Waar blijft die frisse wind met het oog op de naderende, allesverwoestende Multiverse Saga en epische Avengers-films?
Dit is de gouden kans om de vertrouwde formule keihard open te breken. Ik snak naar onbekende, tegendraadse acteurs die een onuitwisbare stempel drukken. We moeten af van die herkenbare MCU-puzzelstukjes.
Nieuwe webben spinnen
Hopelijk verrast de uiteindelijke film ons, want we moeten nog stevig geduld hebben. Deze veelbesproken blockbuster, met de altijd charismatische Tom Holland in de iconische hoofdrol, knalt vanaf 30 juli de Nederlandse bioscopen binnen. Tot die tijd weiger ik klakkeloos te juichen.
Wat me gelijk stoort zijn de gerecyclede kleinere personages. Michael Mando als Scorpion en Jon Bernthal als de Punisher voelen als opgewarmde prak. Bernthal is een acteerkanon, maar zijn filmintroductie voelt totaal overbodig na zijn intense Disney-series. Geef ons toch echte vernieuwing.
Visuele bloedarmoede spettert
De beelden schieten uit de startblokken, maar roepen voor mij direct die donkere, rommelige sfeer van de film Assassin's Creed op. Dat geeft me echt een onbehaaglijk gevoel. In plaats van zinderende actie krijg ik op het oog een wat ongepolijste brij voorgeschoteld die emotioneel totaal geen snaren weet te raken.
Daarnaast zakt de moed me in de schoenen door dat afgezaagde plot-elementje: Peter verliest weer zijn krachten. Het is een vermoeiende trope. Ondanks de blinde hype op meerdere filmsites hoop ik ten zeerste dat regisseur Destin Daniel Cretton dit clichéspeeltje een rauwe twist geeft. Bidden maar.
Grijpen naar nostalgie
De toevoeging van Mark Ruffalo als Bruce Banner is misschien een slimme zet, maar voelt tegelijkertijd extreem lui. Het grijpt wanhopig terug op oud succes. Waar blijft die frisse wind met het oog op de naderende, allesverwoestende Multiverse Saga en epische Avengers-films?
Dit is de gouden kans om de vertrouwde formule keihard open te breken. Ik snak naar onbekende, tegendraadse acteurs die een onuitwisbare stempel drukken. We moeten af van die herkenbare MCU-puzzelstukjes.
Nieuwe webben spinnen
Hopelijk verrast de uiteindelijke film ons, want we moeten nog stevig geduld hebben. Deze veelbesproken blockbuster, met de altijd charismatische Tom Holland in de iconische hoofdrol, knalt vanaf 30 juli de Nederlandse bioscopen binnen. Tot die tijd weiger ik klakkeloos te juichen.
