Michael Fassbender ging angstaanjagend ver voor een film waar veel te weinig mensen over praten
Bijna twintig jaar na de release van 'Hunger' blijft het een van zijn meest indrukwekkende rollen.
Veel mensen kennen Michael Fassbender vooral van grotere films als X-Men: First Class, Inglourious Basterds of 12 Years a Slave. Toch kwam zijn echte grote doorbraak misschien wel met een veel kleinere en zwaardere film: Hunger, waarin hij angstaanjagend ver ging voor zijn rol.
De film uit 2008 was het speelfilmdebuut van regisseur Steve McQueen. Hij vertelt het verhaal van Bobby Sands, de IRA-gevangene die in 1981 in hongerstaking ging in de Maze Prison in Noord-Ierland.
Extreme inzet
Fassbender speelt Sands niet als simpele martelaar of politieke held. Zijn vertolking is stil, uitgeput en lichamelijk bijna ondraaglijk om naar te kijken. Voor de rol viel Fassbender ongeveer 16 kilo af.
Dat maakt de laatste akte van Hunger moeilijk om aan te zien, omdat je niet naar make-up of goedkope trucs lijkt te kijken, maar naar een lichaam dat langzaam verdwijnt. Toch is Hunger veel meer dan een film over fysieke transformatie.
Helaas te onbekend
McQueen filmt alles sober en genadeloos. Geen grote speeches, geen makkelijke emotie, maar beelden die blijven hangen. De film werd goed onthaald, iets dat ook te zien valt aan de sterke cijfers (7,5 op IMDb en 90% op Rotten Tomatoes) en won zelfs de Caméra d'Or op het Filmfestival van Cannes. Toch is Hunger nooit zo bekend geworden als veel latere Fassbender-films.
Misschien komt dat omdat de film te zwaar is voor een groot publiek. Dit is geen film die je zomaar even opzet. Het is bijna een verstikkende filmervaring, maar juist daarom verdient hij meer aandacht. Hunger liet al vroeg zien wat Fassbender kon: niet alleen fysiek ver gaan, maar ook complete innerlijke uitputting geloofwaardig maken.
Ook interessant
Dit pareltje van Brad Pitt is vijftien jaar oud en nog altijd zwaar ondergewaardeerd
Sommige sportfilms worden herinnerd om grote gevechten, emotionele speeches en explosieve finales. Moneyball doet bijna het tegenovergestelde. De film met Brad Pitt is inmiddels...[Lees verder]
De film uit 2008 was het speelfilmdebuut van regisseur Steve McQueen. Hij vertelt het verhaal van Bobby Sands, de IRA-gevangene die in 1981 in hongerstaking ging in de Maze Prison in Noord-Ierland.
Extreme inzet
Fassbender speelt Sands niet als simpele martelaar of politieke held. Zijn vertolking is stil, uitgeput en lichamelijk bijna ondraaglijk om naar te kijken. Voor de rol viel Fassbender ongeveer 16 kilo af.
Dat maakt de laatste akte van Hunger moeilijk om aan te zien, omdat je niet naar make-up of goedkope trucs lijkt te kijken, maar naar een lichaam dat langzaam verdwijnt. Toch is Hunger veel meer dan een film over fysieke transformatie.
Helaas te onbekend
McQueen filmt alles sober en genadeloos. Geen grote speeches, geen makkelijke emotie, maar beelden die blijven hangen. De film werd goed onthaald, iets dat ook te zien valt aan de sterke cijfers (7,5 op IMDb en 90% op Rotten Tomatoes) en won zelfs de Caméra d'Or op het Filmfestival van Cannes. Toch is Hunger nooit zo bekend geworden als veel latere Fassbender-films.
Misschien komt dat omdat de film te zwaar is voor een groot publiek. Dit is geen film die je zomaar even opzet. Het is bijna een verstikkende filmervaring, maar juist daarom verdient hij meer aandacht. Hunger liet al vroeg zien wat Fassbender kon: niet alleen fysiek ver gaan, maar ook complete innerlijke uitputting geloofwaardig maken.
Ook interessant
Dit pareltje van Brad Pitt is vijftien jaar oud en nog altijd zwaar ondergewaardeerd
Sommige sportfilms worden herinnerd om grote gevechten, emotionele speeches en explosieve finales. Moneyball doet bijna het tegenovergestelde. De film met Brad Pitt is inmiddels...[Lees verder]
Interessant voor jou
Michael Fassbender heeft nog steeds spijt van deze flop: "Ik zou het nu heel anders doen"
Michael Fassbender verpeste zijn James Bond-auditie: "Snap nog niet waarom ik dit deed"
