Ik ben dolblij dat Netflix deze prachtige, maar ook akelige thriller vandaag weer online zet
Tom Ford brengt met 'Nocturnal Animals' Amy Adams, Jake Gyllenhaal en Michael Shannon samen.
Nocturnal Animals staat vanaf vandaag weer op Netflix. Daar ben ik oprecht dolblij mee, want de stijlvolle psychologische thriller van regisseur Tom Ford behoort voor mij tot de beste films van 2016. Prachtig om naar te kijken, maar op sommige momenten bijna ondraaglijk spannend.
In Nocturnal Animals ontvangt galeriehoudster Susan Morrow een manuscript van haar ex-man Edward, met wie ze al jaren geen contact meer heeft. Terwijl ze het gewelddadige verhaal leest, dringt langzaam tot haar door dat het boek ook iets zegt over hun mislukte relatie en de keuzes die zij destijds heeft gemaakt.
Amy Adams zegt alles zonder woorden
Amy Adams is geweldig als Susan. Haar personage leeft in een kille wereld vol rijkdom, kunst en uiterlijk vertoon, maar achter die beheerste blik zit vooral leegte. Adams hoeft nauwelijks iets uit te spreken om haar spijt, twijfel en groeiende onrust over te brengen. Juist haar ingetogen spel houdt de twee verhaallijnen bij elkaar.
Jake Gyllenhaal heeft ondertussen een moeilijke dubbelrol als Edward en Tony. Vooral als Tony maakt hij enorme indruk. Zijn machteloosheid tijdens de nachtelijke confrontatie op de verlaten weg is bijna lichamelijk voelbaar. Wanneer een van de auto's wegrijdt, weet je dat er iets verschrikkelijks staat te gebeuren. Toch kun je alleen maar blijven kijken.
Aaron Taylor-Johnson is angstaanjagend goed
De grote verrassing is voor mij echter Aaron Taylor-Johnson als Ray Marcus. Hij speelt geen schurk die voortdurend hoeft te schreeuwen of dreigen. Zijn nonchelante houding, onvoorspelbare gedrag en achteloze wreedheid zijn veel verontrustender. Taylor-Johnson zorgt ervoor dat Ray steeds enger wordt.
Dat optreden leverde hem terecht een Golden Globe op. Toch vind ik dat zijn rol nog altijd te weinig wordt genoemd wanneer het over sterke filmschurken gaat. Hij haalt alle zekerheid uit de scène op de weg en geeft Gyllenhaal nauwelijks ruimte om zich tegen hem te verzetten. Precies daardoor voel je als kijker dezelfde frustratie en paniek.
Regie en muziek voeren de spanning op
Tom Ford, die ook het scenario schreef, toont opnieuw dat hij veel meer is dan een modeontwerper die films maakt. Ieder beeld is zorgvuldig opgebouwd, maar die schoonheid is nooit alleen versiering. De koele composities rond Susan botsen bewust met de smerige, dreigende wereld van het manuscript.
Ook de muziek van Abel Korzeniowski draagt enorm bij aan de film. Zijn klassieke, onheilspellende composities versterken het gevoel dat Susan wordt achtervolgd door haar verleden. Beeld en muziek maken zelfs de rustige scènes ongemakkelijk, alsof onder iedere elegante oppervlakte iets pijnlijks verborgen ligt.
Een persoonlijke favoriet
De film staat op Rotten Tomatoes op 74 procent. Ook FilmTotaal was zeer enthousiast. Recensent Arjan Welles gaf de film 5 sterren en concludeerde: "De uitkomst is een van de mooiste en indringendste drama's van het rijke filmjaar 2016."
Daar sluit ik mij volledig bij aan. Nocturnal Animals is stijlvol, akelig en emotioneel meedogenloos. Vooral door Adams, Gyllenhaal en Taylor-Johnson blijft de film lang na de aftiteling in je hoofd zitten. Voor liefhebbers van ondraaglijke spanning is dit wat mij betreft een absolute topper. De film is nu te zien op Netflix en hieronder bekijk je de trailer.
In Nocturnal Animals ontvangt galeriehoudster Susan Morrow een manuscript van haar ex-man Edward, met wie ze al jaren geen contact meer heeft. Terwijl ze het gewelddadige verhaal leest, dringt langzaam tot haar door dat het boek ook iets zegt over hun mislukte relatie en de keuzes die zij destijds heeft gemaakt.
Amy Adams zegt alles zonder woorden
Amy Adams is geweldig als Susan. Haar personage leeft in een kille wereld vol rijkdom, kunst en uiterlijk vertoon, maar achter die beheerste blik zit vooral leegte. Adams hoeft nauwelijks iets uit te spreken om haar spijt, twijfel en groeiende onrust over te brengen. Juist haar ingetogen spel houdt de twee verhaallijnen bij elkaar.
Jake Gyllenhaal heeft ondertussen een moeilijke dubbelrol als Edward en Tony. Vooral als Tony maakt hij enorme indruk. Zijn machteloosheid tijdens de nachtelijke confrontatie op de verlaten weg is bijna lichamelijk voelbaar. Wanneer een van de auto's wegrijdt, weet je dat er iets verschrikkelijks staat te gebeuren. Toch kun je alleen maar blijven kijken.
Aaron Taylor-Johnson is angstaanjagend goed
De grote verrassing is voor mij echter Aaron Taylor-Johnson als Ray Marcus. Hij speelt geen schurk die voortdurend hoeft te schreeuwen of dreigen. Zijn nonchelante houding, onvoorspelbare gedrag en achteloze wreedheid zijn veel verontrustender. Taylor-Johnson zorgt ervoor dat Ray steeds enger wordt.
Dat optreden leverde hem terecht een Golden Globe op. Toch vind ik dat zijn rol nog altijd te weinig wordt genoemd wanneer het over sterke filmschurken gaat. Hij haalt alle zekerheid uit de scène op de weg en geeft Gyllenhaal nauwelijks ruimte om zich tegen hem te verzetten. Precies daardoor voel je als kijker dezelfde frustratie en paniek.
Regie en muziek voeren de spanning op
Tom Ford, die ook het scenario schreef, toont opnieuw dat hij veel meer is dan een modeontwerper die films maakt. Ieder beeld is zorgvuldig opgebouwd, maar die schoonheid is nooit alleen versiering. De koele composities rond Susan botsen bewust met de smerige, dreigende wereld van het manuscript.
Ook de muziek van Abel Korzeniowski draagt enorm bij aan de film. Zijn klassieke, onheilspellende composities versterken het gevoel dat Susan wordt achtervolgd door haar verleden. Beeld en muziek maken zelfs de rustige scènes ongemakkelijk, alsof onder iedere elegante oppervlakte iets pijnlijks verborgen ligt.
Een persoonlijke favoriet
De film staat op Rotten Tomatoes op 74 procent. Ook FilmTotaal was zeer enthousiast. Recensent Arjan Welles gaf de film 5 sterren en concludeerde: "De uitkomst is een van de mooiste en indringendste drama's van het rijke filmjaar 2016."
Daar sluit ik mij volledig bij aan. Nocturnal Animals is stijlvol, akelig en emotioneel meedogenloos. Vooral door Adams, Gyllenhaal en Taylor-Johnson blijft de film lang na de aftiteling in je hoofd zitten. Voor liefhebbers van ondraaglijke spanning is dit wat mij betreft een absolute topper. De film is nu te zien op Netflix en hieronder bekijk je de trailer.
