Actrice Sydney Sweeney, op het moment van schrijven 28 jaar, is momenteel de absolute koningin van Hollywood en dat is om vele redenen zeker terecht. Telkens wanneer ze op het witte doek verschijnt, dwingt ze met haar krachtige uitstraling alle aandacht af. Ze bezit een zeldzaam soort magnetisme dat elke scène waarin ze speelt direct naar een hoger niveau tilt. En dan heb ik het niet over borstomvang waar ook veel aandacht voor is.
Wat ik enorm in haar waardeer, is hoe feilloos ze haar rollen uitkiest. Ze lijkt precies te weten welke scripts haar de ruimte geven om echt te schitteren. Ze kiest nooit voor de makkelijke weg, maar duikt liever in complexe projecten die haar als veelzijdige artiest voortdurend blijven uitdagen. Denk maar aan de HBO-film Reality.
Haar stemgebruik stoort me
Ze is op haar best als ze personages speelt die de hele tijd verward of doodsbang zijn. In films zoals Immaculate, Reality en het recente The Housemaid is haar angst bijna tastbaar. Die rauwe kwetsbaarheid maakt haar acteerwerk ontzettend geloofwaardig en dwingt je als kijker om constant te blijven kijken.
Helaas is er een punt dat me telkens weer stoort: haar stemgebruik. Ze heeft een nogal monotone stem die soms erg vlak klinkt. In specifieke rollen komt ze hierdoor onoprecht over, alsof ze niet volledig in haar personage zit, wat de emotionele impact van de scène voor mij helaas flink verzwakt.
Volgende projecten
Ondanks die vocale beperking blijft Sweeney een actrice die me keer op keer weet te verrassen. Haar talent voor het kiezen van de juiste scripts is ongeëvenaard in haar generatie. Ik kijk uit naar haar volgende project, en dan hoop ik dat ze die monotone klank verdwijnt. Dat blijft toch echt haar grootste minpunt.
In april keert ze terug in het nieuwe seizoen van Euphoria en ze staat ook in de boeken voor de grote Gundam-film en de scifi-fantasyfilm Split Fiction, het vervolg op The Housemaid en we zien haar mogelijk zelfs in het dit jaar te schijnen The Devil Wears Prada 2.
Wat ik enorm in haar waardeer, is hoe feilloos ze haar rollen uitkiest. Ze lijkt precies te weten welke scripts haar de ruimte geven om echt te schitteren. Ze kiest nooit voor de makkelijke weg, maar duikt liever in complexe projecten die haar als veelzijdige artiest voortdurend blijven uitdagen. Denk maar aan de HBO-film Reality.
Haar stemgebruik stoort me
Ze is op haar best als ze personages speelt die de hele tijd verward of doodsbang zijn. In films zoals Immaculate, Reality en het recente The Housemaid is haar angst bijna tastbaar. Die rauwe kwetsbaarheid maakt haar acteerwerk ontzettend geloofwaardig en dwingt je als kijker om constant te blijven kijken.
Helaas is er een punt dat me telkens weer stoort: haar stemgebruik. Ze heeft een nogal monotone stem die soms erg vlak klinkt. In specifieke rollen komt ze hierdoor onoprecht over, alsof ze niet volledig in haar personage zit, wat de emotionele impact van de scène voor mij helaas flink verzwakt.
Volgende projecten
Ondanks die vocale beperking blijft Sweeney een actrice die me keer op keer weet te verrassen. Haar talent voor het kiezen van de juiste scripts is ongeëvenaard in haar generatie. Ik kijk uit naar haar volgende project, en dan hoop ik dat ze die monotone klank verdwijnt. Dat blijft toch echt haar grootste minpunt.
In april keert ze terug in het nieuwe seizoen van Euphoria en ze staat ook in de boeken voor de grote Gundam-film en de scifi-fantasyfilm Split Fiction, het vervolg op The Housemaid en we zien haar mogelijk zelfs in het dit jaar te schijnen The Devil Wears Prada 2.
