Zonder Martin Scorsese zou de filmindustrie er heel anders uitzien. De iconische regisseur maakte in zijn carrière tal van klassiekers. Het is dan ook opmerkelijk dat hij een hekel heeft aan misschien wel de belangrijkste film ooit gemaakt.
De gelauwerde auteur en iconische regisseur gaat er al het grootste deel van zijn leven van uit dat de film in kwestie simpelweg slecht is. Omdat het om Scorsese gaat, kan hij wel waarderen wat de film heeft betekend voor het vak dat hij al bijna zestig jaar uitoefent, maar dat betekent niet dat hij hem ook leuk hoeft te vinden.
Geobsedeerd door film
Naast dat hij een van de beste regisseurs ooit is, is de Oscarwinnende grootheid ook een uitgesproken verdediger van het behoud van filmgeschiedenis. Zijn The Film Foundation heeft honderden films gerestaureerd of bewaard die anders wellicht voorgoed verloren zouden zijn gegaan. Scorsese hecht dan ook evenveel waarde aan het verleden van cinema als hij zich zorgen maakt over de toekomst ervan.
Hoewel hij al sinds zijn jeugd geobsedeerd is door film, het medium heeft beheerst met een reeks tijdloze klassiekers en geldt als een van de grootste kenners van de filmgeschiedenis in Hollywood, weigert hij hartstochtelijk te doen alsof hij de meest transformerende film ooit op celluloid ook maar leuk vindt - simpelweg omdat die letterlijk alles veranderde.
Tijdperk van geluidsfilm
In oktober 1927 veranderde de filmwereld voorgoed toen The Jazz Singer van Alan Crosland in de bioscopen verscheen. Het publiek was getuige van geschiedenis toen Al Jolson het tijdperk van de geluidsfilm inluidde.
Voor het eerst werden gesynchroniseerde muziek, zang en gesproken dialoog gebruikt in een speelfilm - een keerpunt dat de eerste dominosteen omstootte voor de cinema zoals we die vandaag kennen.
Verhaal
The Jazz Singer is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk uit 1925 van Samson Raphaelson, dat weer voortkwam uit zijn korte verhaal The Day of Atonement. Het verhaal volgt Jakie Rabinowitz (Jolson), een jonge man die ingaat tegen de tradities van zijn vrome Joodse familie. Nadat hij populaire liedjes zingt in een biertuin, wordt hij gestraft door zijn vader, een hazzan (voorzanger in de synagoge). Hierdoor besluit Jakie van huis weg te lopen.
Enkele jaren later noemt hij zichzelf Jack Robin en is hij uitgegroeid tot een getalenteerde jazz-zanger die optreedt met een zogenoemde blackface-make-up. Terwijl hij probeert carrière te maken als entertainer, komen zijn professionele ambities uiteindelijk in conflict met de verwachtingen van zijn familie en zijn culturele achtergrond.
Vreselijke film
Je zou denken dat iemand met Scorsese's reputatie een zwak zou hebben voor de film die de basis legde voor zijn hele carrière, maar dat bleek niet zo te zijn. Toen hij erover sprak met Richard Schickel, was de regisseur opvallend eerlijk: "Ik heb een hekel aan The Jazz Singer."
Toen Schickel instemde en het "een vreselijke film" noemde, was Scorsese het met hem eens. "Het is verschrikkelijk", zei hij. "Maar mijn moeder en vader waren er dol op. Ze hielden ervan omdat ze zich herkenden in de familie, in het breken met traditie. Mijn vader had het gevoel dat we de familietraditie verloren, de Siciliaanse familie. En hier waren de Joodse families uit de buurt, die juist vasthielden aan hun familie."
Enige lid
Zo bleek dat de jonge Martin het enige lid van het huishouden van de Scorseses was dat The Jazz Singer niet kon uitstaan. Zijn vader, Charles, kon zich juist goed identificeren met het personage Cantor Rabinowitz (Warner Oland), die liever had dat zijn zoon Jakie zijn droom om ragtime-zanger te worden opgaf en in plaats daarvan in de voetsporen van de familie trad in de plaatselijke synagoge.
Scorsese zou nooit durven suggereren dat de film zijn unieke plaats in de filmgeschiedenis niet verdient. The Jazz Singer herschreef de regels en voegde nieuwe hoofdstukken toe die bijna een eeuw later nog steeds worden gevolgd. Maar dat betekent niet dat hij de film ook goed hoeft te vinden - volgens hem blijft het simpelweg een slechte film.
Kijken?
Wil je The Jazz Singer zien? Je kunt de film niet vinden op de verschillende streamingdiensten in Nederland, maar omdat het auteursrecht op de film op 1 januari 2023 verliep, kwam het in het publieke domein terecht. Hierdoor is de film wel volledig online te bekijken, onder andere op YouTube en op archive.org.
De gelauwerde auteur en iconische regisseur gaat er al het grootste deel van zijn leven van uit dat de film in kwestie simpelweg slecht is. Omdat het om Scorsese gaat, kan hij wel waarderen wat de film heeft betekend voor het vak dat hij al bijna zestig jaar uitoefent, maar dat betekent niet dat hij hem ook leuk hoeft te vinden.
Geobsedeerd door film
Naast dat hij een van de beste regisseurs ooit is, is de Oscarwinnende grootheid ook een uitgesproken verdediger van het behoud van filmgeschiedenis. Zijn The Film Foundation heeft honderden films gerestaureerd of bewaard die anders wellicht voorgoed verloren zouden zijn gegaan. Scorsese hecht dan ook evenveel waarde aan het verleden van cinema als hij zich zorgen maakt over de toekomst ervan.
Hoewel hij al sinds zijn jeugd geobsedeerd is door film, het medium heeft beheerst met een reeks tijdloze klassiekers en geldt als een van de grootste kenners van de filmgeschiedenis in Hollywood, weigert hij hartstochtelijk te doen alsof hij de meest transformerende film ooit op celluloid ook maar leuk vindt - simpelweg omdat die letterlijk alles veranderde.
Tijdperk van geluidsfilm
In oktober 1927 veranderde de filmwereld voorgoed toen The Jazz Singer van Alan Crosland in de bioscopen verscheen. Het publiek was getuige van geschiedenis toen Al Jolson het tijdperk van de geluidsfilm inluidde.
Voor het eerst werden gesynchroniseerde muziek, zang en gesproken dialoog gebruikt in een speelfilm - een keerpunt dat de eerste dominosteen omstootte voor de cinema zoals we die vandaag kennen.
Verhaal
The Jazz Singer is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk uit 1925 van Samson Raphaelson, dat weer voortkwam uit zijn korte verhaal The Day of Atonement. Het verhaal volgt Jakie Rabinowitz (Jolson), een jonge man die ingaat tegen de tradities van zijn vrome Joodse familie. Nadat hij populaire liedjes zingt in een biertuin, wordt hij gestraft door zijn vader, een hazzan (voorzanger in de synagoge). Hierdoor besluit Jakie van huis weg te lopen.
Enkele jaren later noemt hij zichzelf Jack Robin en is hij uitgegroeid tot een getalenteerde jazz-zanger die optreedt met een zogenoemde blackface-make-up. Terwijl hij probeert carrière te maken als entertainer, komen zijn professionele ambities uiteindelijk in conflict met de verwachtingen van zijn familie en zijn culturele achtergrond.
Vreselijke film
Je zou denken dat iemand met Scorsese's reputatie een zwak zou hebben voor de film die de basis legde voor zijn hele carrière, maar dat bleek niet zo te zijn. Toen hij erover sprak met Richard Schickel, was de regisseur opvallend eerlijk: "Ik heb een hekel aan The Jazz Singer."
Toen Schickel instemde en het "een vreselijke film" noemde, was Scorsese het met hem eens. "Het is verschrikkelijk", zei hij. "Maar mijn moeder en vader waren er dol op. Ze hielden ervan omdat ze zich herkenden in de familie, in het breken met traditie. Mijn vader had het gevoel dat we de familietraditie verloren, de Siciliaanse familie. En hier waren de Joodse families uit de buurt, die juist vasthielden aan hun familie."
Enige lid
Zo bleek dat de jonge Martin het enige lid van het huishouden van de Scorseses was dat The Jazz Singer niet kon uitstaan. Zijn vader, Charles, kon zich juist goed identificeren met het personage Cantor Rabinowitz (Warner Oland), die liever had dat zijn zoon Jakie zijn droom om ragtime-zanger te worden opgaf en in plaats daarvan in de voetsporen van de familie trad in de plaatselijke synagoge.
Scorsese zou nooit durven suggereren dat de film zijn unieke plaats in de filmgeschiedenis niet verdient. The Jazz Singer herschreef de regels en voegde nieuwe hoofdstukken toe die bijna een eeuw later nog steeds worden gevolgd. Maar dat betekent niet dat hij de film ook goed hoeft te vinden - volgens hem blijft het simpelweg een slechte film.
Kijken?
Wil je The Jazz Singer zien? Je kunt de film niet vinden op de verschillende streamingdiensten in Nederland, maar omdat het auteursrecht op de film op 1 januari 2023 verliep, kwam het in het publieke domein terecht. Hierdoor is de film wel volledig online te bekijken, onder andere op YouTube en op archive.org.
