Niemand lijkt een vervolg op 'Disclosure Day' te willen, maar ik zie kansen op een geweldige filmreeks
Steven Spielberg geeft ons een D-Day rond aliens, en nu wil ik weten hoe de wereld reageert.
Laat ik maar meteen duidelijk zijn: Disclosure Day is geen geweldige film. Steven Spielberg (Jaws) levert een degelijke popcornfilm af, maar zijn nieuwe ufo-thriller laat bij mij vooral één knagende vraag achter: wat gebeurt er ná die onthullende dag?
Eerst maar het punt waar ik de meeste moeite mee had. Tijdens de pauze merkte mijn bioscoopmaatje op dat geen enkel personage hem echt raakte. Dat gevoel is geheel terecht. Precies daar hapert de film: Disclosure Day heeft grote ideeën, maar te weinig personages die daar echt gewicht aan geven.
Pas wanneer bepaalde bijfiguren uit beeld verdwijnen, krijgen Emily Blunt (Oppenheimer) en Josh O'Connor (Challengers) de ruimte die ze verdienen. Toch komt ook dat nooit helemaal tot bloei. Je ziet wat de film emotioneel had kunnen zijn, maar Spielberg kiest uiteindelijk toch vooral voor vaart, spanning en spektakel.
Typisch Spielberg
Tijdens de actie en scifi-momenten voelt de film vaak wél aan als een echte Spielberg. Er zitten duidelijke echo's in van Close Encounters of the Third Kind, E.T. en War of the Worlds. Dat maakt Disclosure Day herkenbaar, soepel en op momenten behoorlijk meeslepend.
Het is dan ook geen wonder dat de ontvangst goed is. De film staat op 80 procent op de Tomatometer, en daar kan ik prima mee leven. Als bioscoopfilm doet Disclosure Day voldoende. Als Spielberg-film voelt hij vertrouwd. Maar als verhaal over een wereldschokkende openbaring blijft hij voor mij net iets te veilig.
Dat komt vooral doordat de film meerdere maatschappelijke thema's aanraakt, zonder daar echt diep in te snijden. De dreiging van een Derde Wereldoorlog, het aardse geloof in God, de invloed van technologie en de vraag hoe mensen omgaan met iets wat groter is dan zijzelf: het zit er allemaal in. Alleen blijft het vaak bij aanstippen. Juist daar had de film veel meer kunnen doen.
Wat na D-Day?
Daarom wil ik eigenlijk een vervolg. Niet per se met dezelfde personages, en ook niet met nóg meer uitleg over de aliens. Dat mysterie mag van mij blijven bestaan. Wat mij veel meer interesseert, is het verhaal ná deze D-Day: een wereld waarin de mensheid weet dat buitenaards leven op aarde bestaat.
Hoe reageren regeringen, religies, wetenschappers en gewone gezinnen wanneer zo'n waarheid niet meer te ontkennen valt? Wat verandert er in hoe we naar onszelf kijken? En belangrijker nog: leren we eindelijk beter naar elkaar luisteren, of vallen we juist terug in dezelfde oude reflexen?
Wat mij betreft hoeft zo'n vervolg dus niet eens echt over aliens te gaan. Het meest interessante verhaal begint de ochtend na de openbaring. Dan is de eerste schok voorbij en moet de mensheid iets met de nieuwe werkelijkheid. Precies daar ligt volgens mij de film die Disclosure Day zelf nog niet durft te zijn.
Tijd voor J.J. Abrams om in te stappen
En als Spielberg dat niet meer wil doen, mag iemand als J.J. Abrams (Super 8) het wat mij betreft oppakken. Niet om alles uit te leggen, maar om verder te bouwen op dat ene sterke idee: dat de echte confrontatie niet tussen mens en buitenaards leven plaatsvindt, maar tussen mensen onderling.
Eerst maar het punt waar ik de meeste moeite mee had. Tijdens de pauze merkte mijn bioscoopmaatje op dat geen enkel personage hem echt raakte. Dat gevoel is geheel terecht. Precies daar hapert de film: Disclosure Day heeft grote ideeën, maar te weinig personages die daar echt gewicht aan geven.
Pas wanneer bepaalde bijfiguren uit beeld verdwijnen, krijgen Emily Blunt (Oppenheimer) en Josh O'Connor (Challengers) de ruimte die ze verdienen. Toch komt ook dat nooit helemaal tot bloei. Je ziet wat de film emotioneel had kunnen zijn, maar Spielberg kiest uiteindelijk toch vooral voor vaart, spanning en spektakel.
Typisch Spielberg
Tijdens de actie en scifi-momenten voelt de film vaak wél aan als een echte Spielberg. Er zitten duidelijke echo's in van Close Encounters of the Third Kind, E.T. en War of the Worlds. Dat maakt Disclosure Day herkenbaar, soepel en op momenten behoorlijk meeslepend.
Het is dan ook geen wonder dat de ontvangst goed is. De film staat op 80 procent op de Tomatometer, en daar kan ik prima mee leven. Als bioscoopfilm doet Disclosure Day voldoende. Als Spielberg-film voelt hij vertrouwd. Maar als verhaal over een wereldschokkende openbaring blijft hij voor mij net iets te veilig.
Dat komt vooral doordat de film meerdere maatschappelijke thema's aanraakt, zonder daar echt diep in te snijden. De dreiging van een Derde Wereldoorlog, het aardse geloof in God, de invloed van technologie en de vraag hoe mensen omgaan met iets wat groter is dan zijzelf: het zit er allemaal in. Alleen blijft het vaak bij aanstippen. Juist daar had de film veel meer kunnen doen.
Wat na D-Day?
Daarom wil ik eigenlijk een vervolg. Niet per se met dezelfde personages, en ook niet met nóg meer uitleg over de aliens. Dat mysterie mag van mij blijven bestaan. Wat mij veel meer interesseert, is het verhaal ná deze D-Day: een wereld waarin de mensheid weet dat buitenaards leven op aarde bestaat.
Hoe reageren regeringen, religies, wetenschappers en gewone gezinnen wanneer zo'n waarheid niet meer te ontkennen valt? Wat verandert er in hoe we naar onszelf kijken? En belangrijker nog: leren we eindelijk beter naar elkaar luisteren, of vallen we juist terug in dezelfde oude reflexen?
Wat mij betreft hoeft zo'n vervolg dus niet eens echt over aliens te gaan. Het meest interessante verhaal begint de ochtend na de openbaring. Dan is de eerste schok voorbij en moet de mensheid iets met de nieuwe werkelijkheid. Precies daar ligt volgens mij de film die Disclosure Day zelf nog niet durft te zijn.
Tijd voor J.J. Abrams om in te stappen
En als Spielberg dat niet meer wil doen, mag iemand als J.J. Abrams (Super 8) het wat mij betreft oppakken. Niet om alles uit te leggen, maar om verder te bouwen op dat ene sterke idee: dat de echte confrontatie niet tussen mens en buitenaards leven plaatsvindt, maar tussen mensen onderling.
