Recensie

The Killer Inside Me (2010)

Gebaseerd op de gelijknamige pulproman van Jim Thompson. In de nieuwste film van Michael Winterbottom gaat het er niet zachtzinnig aan toe.

door Frank Stol om 21:38 in RECENSIES
The Killer Inside Me poster
Regie: Michael Winterbottom | Cast: Casey Affleck (Lou Ford), Kate Hudson (Amy Stanton), Jessica Alba (Joyce Lakeland), Ned Beatty (Chester Conway), Elias Koteas (Joe Rothman), Bill Pullman (Billy Boy Walker), e.a. | Speelduur: 108 minuten | Jaar: 2010

Op het Sundance festival veroorzaakte dit jaar een hoop opschudding. Bezoekers vervloekten de makers en verlieten woedend de bioscoopzaal. Het geweld was volgens veel van hen van een ongekende bruutheid. En de film werd ook nog eens vrouwonvriendelijk bevonden. Het klinkt als het nieuwste werkje van Lars von Trier, maar het is toch echt Michael Winterbottom die hier met zijn film een controverse ontketende. Aanleiding voor die hevig verdeelde reacties was één specifieke scène, waarin te zien is hoe het gezicht van een jonge vrouw tot een bloederige pulp wordt geslagen. Niemand beweerde dat het er zachtzinnig aan toe zou gaan in de wereld van een psychopaat…

Sheriff Lou Ford woont in een ingedut Texaans dorp, waar de inwoners slechts aan de oppervlakte vriendelijk en respectabel zijn. Lou is ook zo iemand. Op het eerste gezicht oogt hij charmant en bescheiden, maar het is een bedrieglijk masker dat hij voorhoudt. Er schuilt namelijk iets veel naargeestigers in hem: een sadistische, psychopathische moordenaar. Wanneer hij een plaatselijke prostituee ontmoet vindt hij onverwacht liefde, maar op hetzelfde moment komt ongewild een zootje slechte herinneringen naar boven. Lou weet zijn dwanggevoelens steeds minder goed te beheersen en het aantal moorden in zijn jurisdictiegebied neemt plotsklaps sterk toe. De sheriff wordt steeds verder in het nauw gedreven, doordat alle aanwijzingen in zijn richting beginnen te wijzen. In is niets echter wat het lijkt, want alle personen die zich met Lou en de moorden bezighouden blijken zelf ook een geheim met zich mee te dragen.

is gebaseerd op de gelijknamige pulproman van schrijver Jim Thompson. Het nihilistische boek verscheen in 1952 en veroorzaakte een schokgolf onder lezers door Thompsons expliciete schrijfstijl. Het was rauw en snoeihard. Dat moet regisseur Burt Kennedy hebben aangesproken, want in 1976 bracht hij het verhaal over de psychopaat voor het eerst naar het witte doek. Regisseur Michael Winterbottom heeft die film naar eigen zeggen niet gezien. Misschien is dat maar goed ook, want zijn interpretatie levert een film op die op alle fronten sterker is dan de versie uit de jaren zeventig.

Wat behouden blijft in Winterbottoms versie is het enkele perspectief van hoofdpersonage Lou Ford. Vooral in het begin is enige aandacht van de kijker daarom wel vereist, want de makers serveren geen hapklare brokken. Personages verschijnen in beeld om vervolgens weer te verdwijnen, waardoor het soms lastig is om de verhoudingen tussen hen vast te stellen. Net zo moeilijk is het om enig begrip en medeleven te tonen voor die achterdochtige bijfiguren. Voor de kijker is het blikveld namelijk niet groter dan dat van Ford. Geheel tegengesteld aan wat je misschien zou verwachten werpt dat uiteindelijk toch z’n vruchten af in een verrassende ontknoping. Pas dan wordt duidelijk hoe goed die vervreemdende aanpak werkt voor .

Daarbij is het Amerika van de jaren vijftig een uitstekende setting voor het zwaarmoedige verhaal. Complexe personages, bikkelhard geweld en de onontkoombare zelfdestructie voorzien de film van dat typische noirgevoel. En als dan ook nog eens het weemoedige ‘Una furtiva lagrima’ klinkt, stijgt de film bijna boven zijn eigen tragiek uit. Casey Affleck is daarin constant het middelpunt als de beruchte sheriff. Met zijn zenuwachtige glimlachen en ongemakkelijke blikken doet Afflecks personage een beetje denken aan die ándere Ford die hij speelde in .

9 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

stefanvh

Avatar

Ik was erg benieuwd naar deze film, mijn verwachtingen lagen niet bijster hoog.
Maar Man wat een goede, sterke film was dit zeg!
Het geweld was hard, en grof, maar paste volledig bij het verhaal, niet om te shockeren.
De komische stukjes vond ik juist weer wél heel goed werken.
Topfilm!

major malfunction

Avatar

Ik was niet echt onder de indruk van de trailer. Met gematigd enthousiasme ben ik toch naar de film gegaan maar ik werd me daar toch een potje strak op het puntje van m'n stoel getrokken... wowwww! dat had ik echt niet verwacht! Een van de laatste keren dat me dat overkwam was toen ik destijds per toeval in de bioscoop belande bij een film met de weinigzeggende titel: Blue Velvet. Nee, ik vond hem echt ontzettend spannend en hij krijgt van mij een hoog cijfer, een dikke 9. Goed verhaal, goed geacteerd, goed ge-edit, mooie 50er jaren setting, goede soundtrack en het beste vond ik nog dat de regisseur er met verve in geslaagd is je als kijker alles vanuit het emotieloze blikveld van de hoofdrolspeler te laten beleven, zonder deze neer te zetten als een pure evil bad guy. Want hij had best simpathieke trekjes toch? Hij was vriendelijk, welbespraakt, goed gekleed, hulpvaardig, dienend en van goede wil. Er is voor de kijker dus enige ruimte voor indentificatie met de hoofdpersoon. En ach, dat hij door die ene 'misstap' steeds meer in de penarie kwam was toch niet zijn fout? Het overkwam hem gewoon en hij schikte zich (...) naar de situatie. De een zal dit als walgelijk ervaren en de ander als facinerend, maar het knappe van de film is dat je die emotie erg sterk beleefd, iets wat bij de meeste thrillers veel minder is.

De scene(s) waarover zoveel controversie is vond ik wel meevallen qua heftigheid. Er zijn legio films waarin geweld meer wordt verheerlijkt. Bovendien hadden de scene(s) een duidelijke sleutelfunctie binnen het verhaal en dienden ze daarnaast als kijk op de geestelijke gesteldheid van de hoofdrolspeler.
Nee, als het aan mij ligt niets dan lof over deze film, ik vond het een thriller op erg hoog niveau, ontzettend spannend, erg doeltreffend en orgineel en, ook niet onbelangrijk, niet zo loodzwaar als bijv. Submarino. Dit is zo'n zeldzame film die ik geheid voor de 2e keer in de bios ga zien.

@FransB: die diepere laag was er volgens mij wel aangezien het de toeschouwer wel degelijk duidelijk werd gemaakt wat de oorzaken waren waardoor de hoofdrolspeler (mede) zo kon ontsporen. En over die 'stijlbreuk' aan het einde: deze vond ik echt geniaal aangezien tot op de allerlaatste seconde onduidelijk bleef wat het slachtoffer ging zeggen. In die staat van paranoia was voor alle partijen onduidelijk wat er ging gebeuren, het had... ook goed af kunnen lopen (want er was tot op het allerlaatst geen hard bewijs toch?) Anyway, mischien stond ik ook te strak om dit allemaal mee te krijgen en heb ik het mischien verkeerd begrepen. Nog een reden te meer om hem nog eens in de bios te chekken.

SunChaser

Avatar

Waarom is deze film verwerpelijk en een gemiddelde slasherfilm grappig en leuk? In elke slasher worden vrouwen op wredere manier afgemaakt. Alleen het rauwe van de daad maakt het anders, de daad is hetzelfde.

FransB

Avatar

Wat een totaal ziekmakende film. Ik verdenk de regisseur ervan, dat hij geprobeerd heeft zo naar en afschuwelijk mogelijk geweld in beeld te brengen en daarmee dan een soort van discussie op gang te brengen, maar dan vooral over zichzelf. Ik kan geen enkele goede intentie bedenken waarom je zo'n film wilt maken. Er is helemaal niets, het is alleen maar heel erg naar, er is geen diepere laag, het is een laag, die van een soort van geweldsporno. Verder is het script vrij tot volstrekt onbegrijpelijk en word je als kijker aan het einde diep beledigd met een totaal ridicuul einde, dat je alleen maar verwacht bij een echte pulp horror film. (let op plotspoiler) "De man in kwestie heeft 10 gallon benzine in zijn huiskamer leeg laten lopen, maar het voltallige politiekorps schijnt dat niet te ruiken, nee in de plaats daarvan, duwen ze een van zijn eerdere slachtoffers die net ontslagen is van de intensive-care in zijn handen." Het is ook een totale stijlbreuk met de rest van de film.
O ja dan is er ook nog het argument dat het zo mooi gefilmd is "dat overigens wel zo is" wat mij betreft een pervers detail. Zoiets als: de man die net geëxecuteerd werd, had wel best een mooie broek aan.
Ik heb van weinig dingen spijt, maar ik vind het heel erg jammer dat ik mijn levenstijd aan deze film gegeven heb.

Colonel_Kurz

Avatar

Steadicam "maar als geweld dan een realistisch tintje krijgt en te dichtbij komt, is het ineens verwerpelijk."
En het zijn dan niet de minsten die dat zeggen. ;) 'Moreel verwerpelijk' wordt het dan zelfs genoemd.

Steadicam

Avatar

Ik vind de controverse nogal schijnheilig. In zo'n beetje elke Amerikaanse Hollywoodfilm wordt geweld verheerlijkt en lacht en klapt het publiek als Stallone iemands nek doormidden trapt, maar als geweld dan een realistisch tintje krijgt en te dichtbij komt, is het ineens verwerpelijk. Deze discussie is al eerder gevoerd n.a.v. films als Funny Games, Irréversible en Henry, Portrait of a Serial Killer. Ik heb er niks op tegen dat de kijker af en toe eens doordrongen wordt van de ernst, impact en akeligheid van geweld.

benjamin

Avatar

Waarschijnlijk zal het wel een bijzonder sterke film zijn, maar ik vraag me toch af of het niet een beetje minder mocht zijn. Tuurlijk zijn psychopaten geen lieverdjes, maar scènes waar bijna iedereen van moet wegkijken - of dat zoveel nut heeft. Konden ze dit niet beter verkopen als een sterk drama dan als controversieel geweld?

B@chelor

Avatar

Ik zal deze ws niet in de bios gaan kijken, maar ik wil 'm zeker zien. Vooral als ze over controversiele scenes beginnen. Uiteindelijk valt 't best mee....toch? Smiley face

Colonel_Kurz

Avatar

Ik had toch flinke problemen met de manier waarop Winterbottom de serieuze, harde toon af en toe volledig overhoop gooide met een terugkerend, zeer ontoepasselijk countrynummer. Vooral de finale kwam hierdoor eerder als een bizarre grap over. Daar had je geen last van?

The Killer Inside Me

acties