Recensie

Inherent Vice (2014)

P.T. Anderson neemt voor de 2e keer het L.A. van de jaren '70 als setting. Ditmaal voor een humoristisch en filmnoirachtig detectiveverhaal dat bol staat van de verwikkelingen.

Beste filmliefhebber,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt. Dit vinden wij jammer, want FILMTOTAAL is dankzij onze advertenties gratis toegankelijk. Graag willen we je vragen een uitzondering te maken voor FILMTOTAAL. Hoe je dat moet doen lees je hier.

M.v.g FT

door Fabian Melchers om 22:50 in RECENSIES
Inherent Vice poster
Regie: Paul Thomas Anderson | Cast: Joaquin Phoenix (Larry ‘Doc’ Sportello), Josh Brolin (Lt. Det. Christian F. ‘Bigfoot’ Bjornsen), Owen Wilson (Coy Harlingen), Benicio Del Toro (Sauncho Smilax), e.a. | Speelduur: 148 minuten | Jaar: 2014

Paul Thomas Anderson heeft de lat hoog gelegd. Met There Will Be Blood (2007) en The Master (2012) maakte hij twee meesterwerken op rij: prachtig gelaagde films die in een hypnotiserend tempo menselijke karaktereigenschappen op een feilloze manier wisten te ontleden. Logisch dat de verwachtingen voor Inherent Vice hooggespannen waren. Misschien te hooggespannen.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Andersons nieuwste film komt niet in de buurt van zijn vorige twee pareltjes. De bewerking van het gelijknamige boek van Thomas Pynchon heeft tal van gedenkwaardige scènes en hilarische momenten, maar voelt als geheel meer als een lange aaneenschakeling van onthullingen en wendingen.

Die komen allemaal op het bord te liggen van Doc Sportello, een doorgeblowde oorlogsveteraan en privédetective die in het Los Angeles van 1970 verwikkeld raakt in een zaak met een duizelingwekkende hoeveelheid personages en intriges. Alles begint met een bezoek van zijn ex, die vertelt dat ze bang is dat haar nieuwe minnaar - een stinkend rijke vastgoedhandelaar - door zijn overspelige vrouw in een gekkenhuis gestopt gaat worden. Doc gaat op onderzoek uit en gebruikt zijn verschillende ingangen bij de autoriteiten, terwijl hij intussen nog een andere zaak aanneemt van een verslaafde vrouw die vermoedt dat haar doodverklaarde echtgenoot nog altijd ergens in leven is.

Inherent Vice is op dat punt ongeveer een half uur op gang en heeft dan nog geen duidelijke richting gekozen. Met ieder nieuw personage dat Sportello ontmoet, stapelen de verwikkelingen zich verder op. Op zich is daar niets mis mee, maar Anderson haalt er teleurstellend weinig spanning uit. Waar hij eerder op een geweldig sfeervolle en filmische manier verhalen vertelde (zie alleen al de zinderende woordloze opening van There Will Be Blood), wordt er nu opmerkelijk veel gepraat. Vrijwel alle informatie die de kijker nodig heeft om het plot te snappen - en dat is nogal wat - zit in gesprekken tussen Sportello en de mensen die hij tijdens zijn onderzoek spreekt. Iedere keer worden er weer nieuwe namen genoemd en lijntjes uitgelegd om het verhaal verder te helpen en de intriges nog complexer te maken. Vermoeiend, zeker met een speelduur van bijna tweeënhalf uur.

Vervelen doet deze film echter geen moment. Anderson houdt een hoog tempo aan door verschillende genres af te wisselen. Het ene moment is Inherent Vice een volbloed film noir, het andere moment een absurdistische komedie. Er komen heerlijk krankzinnige situaties voorbij. Zo speelt Martin Short een geweldige bijrol als cokeverslaafde tandarts en is vooral Josh Brolin fijn om naar te kijken als de halfverknipte agent met wie Doc goed- en kwaadschiks probeert samen te werken.

Achter al die wilde gekkigheid zit intussen een serieuzere ondertoon over mensen - zoals Doc - die zich proberen vast te klampen aan de vrijheid en blijheid van de jaren zestig, terwijl politiek, economie en maatschappij een nieuwe richting zijn ingeslagen. Niet vreemd is het dus dat hoofdrolspeler Joaquin Phoenix eruitziet als een mix van de Robert DeNiro in Taxi Driver en Dennis Hopper in Apocalypse Now; klassieke filmpersonages die net als Doc onder de oppervlakte getekend zijn door de Vietnamoorlog.

Het is typerend voor Anderson om symboliek en diepere lagen aan te brengen, maar in het geval van Inherent Vice komt dat minder goed tot zijn recht. De kijker wordt te veel en te lang beziggehouden met informatie verwerken. Dat maakt het uiteindelijk ook lastiger om volledig mee te gaan in de wilde opeenstapeling van verwikkelingen. Hoe intrigerend of komisch die vaak ook zijn.

9 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

Ed Crane

Avatar

Ik heb uit betrouwbare bronnen dat die er gaat komen. In verband met de treinstoringen bij Utrecht werd de persvoorstelling niet gehaald, dus moest men wachten op de premièredag. Heb ik uit betrouwbare bronnen. Op het forum.

FilmMaster

Avatar

Waar is de Jupiter Ascending recensie?

Olrik

Avatar

Ik ga deze film zeker in de bioscoop bekijken! Ben erg benieuwd!

NWRfan

Avatar

Ed Crane "Lijk me juist allemaal de bedoeling toch? Dat de vorm/ filmbeleving zo precies aansluit op hoe het brein van de hoofdpersoon werkt, m.a.w. permanent stoned?"


Dit dus! Het gaat in deze film helemaal niet of je 'de zaak' snapt, want Doc snapt de zaak zelf ook niet. De zaak is in deze film de MacGuffin, zoals bijvoorbeeld het koffertje in Pulp Fiction.
Het gaat hier veel meer om persoonlijke relaties, de vibe van een bepaalde tijd en plaats neerzetten, het gevoel van algehele paranoia in het begin van de jaren 70. De hippie tijd is net over, de vloeiende dromerige lsd heeft plaats gemaakt voor rauwe heroïne. En Doc vind het moeilijk mee te gaan in de nieuwe tijd.
Hunter S. Thompson verwoordt het prachtig in zn boek Fear and Loathing:

It seems like a lifetime, or at least a Main Era — the kind of peak that never comes again. San Francisco in the middle sixties was a very special time and place to be a part of. Maybe it meant something. Maybe not, in the long run... but no explanation, no mix of words or music or memories can touch that sense of knowing that you were there and alive in that corner of time and the world. Whatever it meant...

There was madness in any direction, at any hour. You could strike sparks anywhere. There was a fantastic universal sense that whatever we were doing was right, that we were winning...

And that, I think, was the handle — that sense of inevitable victory over the forces of Old and Evil. Not in any mean or military sense; we didn't need that. Our energy would simply PREVAIL. There was no point in fighting — on our side or theirs. We had all the momentum; we were riding the crest of a high and beautiful wave...

So now, less than five years later, you can go up on a steep hill in Las Vegas and look West, and with the right kind of eyes you can almost see the high water mark — that place where the wave finally broke, and rolled back.

Met Inherent Vice geeft PTA weer een pareltje aan de filmindustrie. En ik denk dat de film over een aantal jaren beter gewaardeerd zal worden en een soort Big Lebowski-status krijgt.

9/10

bramme

Avatar

Eens met deze review, stelt klein beetje teleur als PTA-fan. Zijn opwindende regie en cameravoering is hier amper aanwezig, los van enkele indrukwekkende longtakes zien we hier weinig tracking shots of visuele toppertjes zoals de openingsscène van Boogie Nights of wandel door de televisiegzngen in Mangnolia. Die Anderson lijkt heel veraf. Toch blijft het een zeer aardige film met intrigerende, doch complexe verhaallijn vol met leuke personages.
Ik zal hem nog eens opnieuw kijken en zien of het scheelt na een tweede kijkbeurt.

SunChaser

Avatar

The Master wat vond ik dat n klotefilm. Gezien in de bios. Wilde na 45 minuten weg toch blijven zitten en had spijt dat ik niet was weggegaan.

Ed Crane

Avatar

Film Totaal "Het is typerend voor Anderson om symboliek en diepere lagen aan te brengen, maar in het geval van Inherent Vice komt dat minder goed tot zijn recht. De kijker wordt te veel en te lang beziggehouden met informatie verwerken. Dat maakt het uiteindelijk ook lastiger om volledig mee te gaan in de wilde opeenstapeling van verwikkelingen. Hoe intrigerend of komisch die vaak ook zijn."


Lijk me juist allemaal de bedoeling toch? Dat de vorm/ filmbeleving zo precies aansluit op hoe het brein van de hoofdpersoon werkt, m.a.w. permanent stoned?

Elizabethan

Avatar

Eens met Sunchaser, verschrikkelijke film, zo saai - kon niet weglopen helaas - probeerde toen maar degene die naast me zat te zoenen - een mens moet toch iets. Ook dat werd weinig want degene naast me wilde inherent vice zien.

YOLO

Avatar

Met de humor zit het wel goed. Aleen had PTA had wat minuten eraf kunnen halen.

Inherent Vice

acties