Filmpubliek uit de jaren 1930 zou met afgrijzen reageren als ze konden zien welk soort filmmateriaal tegenwoordig op het witte doek verschijnt. Niet alleen zouden hun ogen bijna uit hun kassen springen bij het zien van Spider-Man die in 3D door New York slingert, tegelijk zouden ze geschokt zijn door de enorme hoeveelheid geweld en gevloek die tegenwoordig op het scherm wordt getoond.
Toen cinema in de jaren 1930 populair werd, hield Hollywood zich namelijk aan een strikte censuurcode die sterk verschilt van het huidige classificatiesysteem. Dat kwam door de invoering van de Motion Picture Production Code, bedacht door William Hays: een reeks morele regels waaraan elke Amerikaanse filmproductie zich moest houden om in de bioscoop te kunnen verschijnen.
Nieuw systeem
Amerikaanse waarden stonden centraal en verwijzingen naar drugs, seks en naaktheid waren verboden. Dat vormde niet alleen een probleem voor kleine onafhankelijke films, maar ook voor grote studioproducties. Zo moest producent David O. Selznick, verantwoordelijk voor Gone with the Wind (1939), een boete van 5.000 dollar betalen omdat er gevloekt werd in de film, met name in de iconische zin: "Frankly my dear, I don't give a damn."
Omdat velen vonden dat de Hays Code de creatieve vrijheid te sterk beperkte, besloot de Motion Picture Association of America (MPAA) eind jaren 60 hierin verandering te brengen. De organisatie wilde een leeftijdsclassificatie invoeren voor films en ontwikkelde daarom het MPAA-ratingsysteem, met onder meer het beruchte R-label, dat jongeren onder de 16 jaar verbood de betreffende film te bekijken.
Allereerste film met R-rating
Regisseur Gordon Flemyng zag hierin een kans om geschiedenis te schrijven en maakte in 1968 The Split, de eerste Hollywoodfilm met een R-rating (16+). De film kreeg dit label vanwege volwassen thema's, grof taalgebruik en geweld.
Scenarist Robert Sabaroff, die zijn scenario baseerde op de Parker-roman The Seventh van Richard Stark (pseudoniem van Donald E. Westlake), durfde woorden als "hell" en "crap" te gebruiken en nam zelfs een destijds 'schokkende' scène op waarin personages in het openbaar drinken.
Klassieke misdaadfilm
Afgezien van zijn bescheiden plaats in de filmgeschiedenis is The Split verder niet bijzonder opvallend: het is een vrij klassieke misdaadfilm over een groep criminelen die een grote overval plegen en vervolgens onderling in conflict raken wanneer 500.000 dollar van hun buit verdwijnt.
Het meest memorabele element is wellicht de cast, met Jim Brown in de hoofdrol en Diahann Carroll, Julie Harris, Ernest Borgnine, Jack Klugman, Warren Oates, Donald Sutherland en Gene Hackman in bijrollen. De muziek werd gecomponeerd door Quincy Jones.
Brave film
Vergeleken met de films van vandaag is The Split een relatief brave film. Maar destijds was het allemaal nieuw en gewaagd. Tegenwoordig is The Split moeilijk te vinden op streamingdiensten in Nederland, maar hij is wel beschikbaar op dvd.
Toen cinema in de jaren 1930 populair werd, hield Hollywood zich namelijk aan een strikte censuurcode die sterk verschilt van het huidige classificatiesysteem. Dat kwam door de invoering van de Motion Picture Production Code, bedacht door William Hays: een reeks morele regels waaraan elke Amerikaanse filmproductie zich moest houden om in de bioscoop te kunnen verschijnen.
Nieuw systeem
Amerikaanse waarden stonden centraal en verwijzingen naar drugs, seks en naaktheid waren verboden. Dat vormde niet alleen een probleem voor kleine onafhankelijke films, maar ook voor grote studioproducties. Zo moest producent David O. Selznick, verantwoordelijk voor Gone with the Wind (1939), een boete van 5.000 dollar betalen omdat er gevloekt werd in de film, met name in de iconische zin: "Frankly my dear, I don't give a damn."
Omdat velen vonden dat de Hays Code de creatieve vrijheid te sterk beperkte, besloot de Motion Picture Association of America (MPAA) eind jaren 60 hierin verandering te brengen. De organisatie wilde een leeftijdsclassificatie invoeren voor films en ontwikkelde daarom het MPAA-ratingsysteem, met onder meer het beruchte R-label, dat jongeren onder de 16 jaar verbood de betreffende film te bekijken.
Allereerste film met R-rating
Regisseur Gordon Flemyng zag hierin een kans om geschiedenis te schrijven en maakte in 1968 The Split, de eerste Hollywoodfilm met een R-rating (16+). De film kreeg dit label vanwege volwassen thema's, grof taalgebruik en geweld.
Scenarist Robert Sabaroff, die zijn scenario baseerde op de Parker-roman The Seventh van Richard Stark (pseudoniem van Donald E. Westlake), durfde woorden als "hell" en "crap" te gebruiken en nam zelfs een destijds 'schokkende' scène op waarin personages in het openbaar drinken.
Klassieke misdaadfilm
Afgezien van zijn bescheiden plaats in de filmgeschiedenis is The Split verder niet bijzonder opvallend: het is een vrij klassieke misdaadfilm over een groep criminelen die een grote overval plegen en vervolgens onderling in conflict raken wanneer 500.000 dollar van hun buit verdwijnt.
Het meest memorabele element is wellicht de cast, met Jim Brown in de hoofdrol en Diahann Carroll, Julie Harris, Ernest Borgnine, Jack Klugman, Warren Oates, Donald Sutherland en Gene Hackman in bijrollen. De muziek werd gecomponeerd door Quincy Jones.
Brave film
Vergeleken met de films van vandaag is The Split een relatief brave film. Maar destijds was het allemaal nieuw en gewaagd. Tegenwoordig is The Split moeilijk te vinden op streamingdiensten in Nederland, maar hij is wel beschikbaar op dvd.
