Tommy Lee Jones voerde een juridische strijd met Paramount na 'No Country for Old Men'
Hoewel de film 'No Country for Old Men' een groot succes was, klaagde Tommy Lee Jones het bedrijf Paramount toch aan.
In 2007 verscheen No Country for Old Men van de Coen-broers. De film groeide uit tot een van de meest geprezen titels van de jaren 2000 en geldt inmiddels als een moderne klassieker van de 21e eeuw. Toch kreeg de Oscarwinnende neo-western achteraf ook een opvallend juridisch staartje.
No Country for Old Men is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 2005 van Cormac McCarthy en heeft Tommy Lee Jones, Javier Bardem en Josh Brolin in de hoofdrollen. De film speelt zich af in het woestijnlandschap van West-Texas in 1980.
Verhaal
Het verhaal volgt drie hoofdpersonages: Llewelyn Moss (Brolin), een Vietnamveteraan en lasser die in de woestijn stuit op een grote som geld na een mislukte drugsdeal; Anton Chigurh (Bardem), een huurmoordenaar die wordt ingezet om het geld terug te halen; en sheriff Ed Tom Bell (Jones), die de zaak onderzoekt.
Daarnaast zijn ook Kelly Macdonald als Moss' vrouw Carla Jean en Woody Harrelson als Carson Wells te zien, een premiejager die eveneens achter Moss en het geld aan gaat. De film werd vrijwel direct een kritisch succes. No Country for Old Men won uiteindelijk vier Oscars, waaronder die voor Beste Film, Beste Regie en Beste Mannelijke Bijrol voor Bardem.
Een van de beste films van de Coen-broers
Critici prezen de film als een van de sterkste werken van de Coen-broers en plaatsten hem al snel naast andere moderne westerns uit die periode, zoals There Will Be Blood van Paul Thomas Anderson en The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford van Andrew Dominik - beide eveneens uit 2007.
Ook commercieel presteerde de film sterk, met een wereldwijde opbrengst van ruim 171 miljoen dollar tegenover een budget van 25 miljoen dollar. Juist dat succes vormde uiteindelijk de aanleiding voor de juridische nasleep.
Fout in contract
Hoewel Jones in No Country for Old Men een van de sterkste rollen uit zijn carrière afleverde, stapte hij in 2008 naar de rechter met de claim dat Paramount hem niet correct had gecompenseerd volgens de afspraken in zijn contract, met name de bonussen die gekoppeld waren aan de box-officeresultaten.
De acteur had een lager basissalaris geaccepteerd in ruil voor een percentage van de opbrengsten. Wat volgde was een juridisch conflict waarin later bleek dat er daadwerkelijk een fout in de contractuele formulering was geslopen.
Bonusstructuur in het voordeel van Jones
Door die fout viel de bonusstructuur uiteindelijk in het voordeel van Jones uit, waardoor hij recht had op hogere uitbetalingen dan de studio oorspronkelijk had bedoeld - zelfs wanneer de film bepaalde drempels niet haalde. In plaats van bonussen pas bij een wereldwijde opbrengst boven vooraf bepaalde targets, bleek hij al eerder recht te hebben op uitbetalingen. Dat leverde hem uiteindelijk miljoenen op, terwijl de film op dat moment ongeveer 160 miljoen dollar had opgebracht.
Na arbitrage kreeg Jones naar verluidt een uitbetaling van 17,5 miljoen dollar van Paramount. Ook de voormalige advocaten van de studio schikten en betaalden 2,6 miljoen dollar vanwege de fout. Paramount probeerde vervolgens een deel van het verlies te verhalen op investeerders van de film, wat opnieuw leidde tot een rechtszaak rond financieringsbedrijf Marathon Funding. Dat bedrijf stelde dat Paramount ten onrechte bedragen had ingehouden op de winstverdeling.
Nasleep sluit perfect aan bij film
Hoewel Paramount die zaak uiteindelijk won, was de schade al aangericht: de hele affaire legde bloot hoe complex en soms chaotisch de financiële kant van Hollywood kan zijn, zelfs bij de meest geprezen films.
Terugkijkend lijkt het haast alsof de nasleep thematisch perfect aansluit bij No Country for Old Men zelf - een film over mensen die ten onder gaan aan geld dat ze uiteindelijk niet kunnen beheersen. Achter de schermen bleek de realiteit opvallend vergelijkbaar. Een vreemde, maar treffende voetnoot in de erfenis van een van de beste films van deze eeuw.
Kijken?
Wil je No Country for Old Men zien? Je kunt de film bekijken op Prime Video.
No Country for Old Men is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 2005 van Cormac McCarthy en heeft Tommy Lee Jones, Javier Bardem en Josh Brolin in de hoofdrollen. De film speelt zich af in het woestijnlandschap van West-Texas in 1980.
Verhaal
Het verhaal volgt drie hoofdpersonages: Llewelyn Moss (Brolin), een Vietnamveteraan en lasser die in de woestijn stuit op een grote som geld na een mislukte drugsdeal; Anton Chigurh (Bardem), een huurmoordenaar die wordt ingezet om het geld terug te halen; en sheriff Ed Tom Bell (Jones), die de zaak onderzoekt.
Daarnaast zijn ook Kelly Macdonald als Moss' vrouw Carla Jean en Woody Harrelson als Carson Wells te zien, een premiejager die eveneens achter Moss en het geld aan gaat. De film werd vrijwel direct een kritisch succes. No Country for Old Men won uiteindelijk vier Oscars, waaronder die voor Beste Film, Beste Regie en Beste Mannelijke Bijrol voor Bardem.
Een van de beste films van de Coen-broers
Critici prezen de film als een van de sterkste werken van de Coen-broers en plaatsten hem al snel naast andere moderne westerns uit die periode, zoals There Will Be Blood van Paul Thomas Anderson en The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford van Andrew Dominik - beide eveneens uit 2007.
Ook commercieel presteerde de film sterk, met een wereldwijde opbrengst van ruim 171 miljoen dollar tegenover een budget van 25 miljoen dollar. Juist dat succes vormde uiteindelijk de aanleiding voor de juridische nasleep.
Fout in contract
Hoewel Jones in No Country for Old Men een van de sterkste rollen uit zijn carrière afleverde, stapte hij in 2008 naar de rechter met de claim dat Paramount hem niet correct had gecompenseerd volgens de afspraken in zijn contract, met name de bonussen die gekoppeld waren aan de box-officeresultaten.
De acteur had een lager basissalaris geaccepteerd in ruil voor een percentage van de opbrengsten. Wat volgde was een juridisch conflict waarin later bleek dat er daadwerkelijk een fout in de contractuele formulering was geslopen.
Bonusstructuur in het voordeel van Jones
Door die fout viel de bonusstructuur uiteindelijk in het voordeel van Jones uit, waardoor hij recht had op hogere uitbetalingen dan de studio oorspronkelijk had bedoeld - zelfs wanneer de film bepaalde drempels niet haalde. In plaats van bonussen pas bij een wereldwijde opbrengst boven vooraf bepaalde targets, bleek hij al eerder recht te hebben op uitbetalingen. Dat leverde hem uiteindelijk miljoenen op, terwijl de film op dat moment ongeveer 160 miljoen dollar had opgebracht.
Na arbitrage kreeg Jones naar verluidt een uitbetaling van 17,5 miljoen dollar van Paramount. Ook de voormalige advocaten van de studio schikten en betaalden 2,6 miljoen dollar vanwege de fout. Paramount probeerde vervolgens een deel van het verlies te verhalen op investeerders van de film, wat opnieuw leidde tot een rechtszaak rond financieringsbedrijf Marathon Funding. Dat bedrijf stelde dat Paramount ten onrechte bedragen had ingehouden op de winstverdeling.
Nasleep sluit perfect aan bij film
Hoewel Paramount die zaak uiteindelijk won, was de schade al aangericht: de hele affaire legde bloot hoe complex en soms chaotisch de financiële kant van Hollywood kan zijn, zelfs bij de meest geprezen films.
Terugkijkend lijkt het haast alsof de nasleep thematisch perfect aansluit bij No Country for Old Men zelf - een film over mensen die ten onder gaan aan geld dat ze uiteindelijk niet kunnen beheersen. Achter de schermen bleek de realiteit opvallend vergelijkbaar. Een vreemde, maar treffende voetnoot in de erfenis van een van de beste films van deze eeuw.
Kijken?
Wil je No Country for Old Men zien? Je kunt de film bekijken op Prime Video.
