Recensie

Duplicity (2009)

Tony Gilroy laat met deze romantische spionagethriller wederom zijn kunde van het schrijven van een goed script zien en toont flair voor regie. Toch mist de film iets substantieels.

door Gunnar van Eenige om 00:09 in RECENSIES
Duplicity poster
Regie: Tony Gilroy | Cast: Clive Owen (Ray Koval), Julia Roberts (Claire Stenwick), Tom Wilkinson (Howard Tully), Paul Giamatti (Richard Garsik) | Speelduur: 125 minuten | Jaar: 2009

Tony Gilroy laat met deze film wederom zijn kunde van het schrijven van een goed script zien, zoals hij dat ook deed met de Jason Bourne-trilogie en zijn regiedebuut Michael Clayton. Evenals in laatstgenoemde begeeft hij zich in de wereld van businessconcerns en bekritiseert hij het winstbejag van nietsontziende CEO’s, zij het ditmaal allemaal wat luchtiger. Deze romantische spionagethriller doet namelijk door zijn vlotheid en muziekkeuze sterk denken aan de heistfilms van diens collega en vriend Steven Soderbergh en vormt iets van een nieuwe wending voor de regisseur.

In de film volgen we twee topspionnen die na voor overheidsinstanties te hebben gewerkt voor de vrije markteconomie kiezen om eens flink binnen te lopen. Zo merken we dat Ray Koval, een voormalig MI6-agent, en Claire Stenwick, een voormalig CIA-agente, hun diensten verlenen aan grote farmaceutische concerns. Tijdens een geheime operatie komen deze twee enkelbijters elkaar tegen en ondanks hun wantrouwen zien ze elkaar wel zitten. Het probleem is echter dat ze op alle vlakken erg aan elkaar gewaagd zijn en zichzelf maar al te goed in de ander herkennen. Gilroy maakt er een heksenketel van door de twee ook nog eens voor concurrerende topconcerns te laten werken.

De serieuze toon die in zijn eerste film aanwezig was, ontbreekt. Er is veel ruimte voor speelse elementen in de vorm van snelle muziek, snelle dialogen en splitscreens. Het pluspunt van deze genrefilm is de manier waarop Gilroy zijn verhaal laat ontvouwen. Door de plotdetails op een inventieve manier één voor één aan ons bekend te maken is hij steeds de verwachtingen voor en houdt hij goed de vaart erin. De dialogen zijn daarnaast van hoog niveau en de acteurs lijken hun prestaties zo uit de mouw te schudden. Eerlijkheidshalve moet gezegd worden dat het niet de meest veelzijdige rollen zijn, maar dat wat ze moeten doen, doen ze goed.

De eerste scène is een goede introductie van de strekking van de film. De aanblik van twee zakenmannen, Tom Wilkinson en Paul Giamatti, die elkaar op een vrij knullige manier te lijf gaan in slowmotion werkt vrijwel meteen op de lachspieren en zegt eigenlijk waar Gilroy in deze film zijn aandacht op vestigt: ironie. Bij alle spelletjes die de regisseur in petto heeft is het steeds de ironie van de situatie die zorgt voor humor en reflectie. Bij de ontknoping van de film verliest hij dit verhelderende effect echter uit het oog en laat hij ons achter met doelloze plotdetails die ons eigenlijk niet veel wijzer maken.

Uiteindelijk is het gebrek aan affectie tussen de twee hoofdpersonen datgene waardoor het spel van spelen en gespeeld worden soms te vrijblijvend is. Ook het feit dat niets in de film is wat het lijkt, draagt bij aan die afstandelijkheid. Onbedoeld wordt zo de angel uit het verhaal gehaald, want de ruggengraat van de film is uiteraard de romance tussen de twee personages. De film oogt goed, loopt goed, maar mist over het algemeen iets substantieels.

9 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

Lord Voldemort

Avatar

Julia Roberts... wat heeft die een grote mond. :X

ghossler

Avatar

Lord Voldemort "Julia Roberts... wat heeft die een grote mond. :X"


en dat is goed voor... :P ....

...................................................veel stampot eten (je d8 iets anders eah!)

Maar deze film is crap vind ik!

Ozymandias

Avatar

Je hebt hem nog niet eens gezien :P

Megalomaniac

Avatar

Ik vond de 'pacing' juist net iets te langzaam voor een luchtige film als dit.

Spijker

Avatar

De recensie hiervoor (The Brothers Bloom) krijgt 3 sterren, deze 3,5. Ik ben benieuwd (naar beide films én naar het niveau van de recensisten...)

Ageell

Avatar

Ik vind die julia roberts zo overschat, zij heeft nooit chemie met haar tegenspelers,

ik weet ook maar weinig goede films met haar in de hoofdrol
vond vroeger the pelican brief wel spannend

een romantische thriller vind ik meer one fine day, waar er wel chemie is tussen de hoofdrolspelers

(jij ik vind in deze situatie j-lo beter dan julia :P)

timbo75

Avatar

Gisteren gezien en best wel aardig. Je moet wel zeer geconcentreerd zijn want er zitten flink wat plotwendingen in het verhaal en tevens wordt je constant mee terug genomen in de tijd. Er is wel degelijk een spanning en chemie voelbaar tussen Owen en Roberts. Het verhaal is subliem in elkaar gezet en hoe verder je in de film komt des te meer duidelijk het wordt. Kortom, als je deze film wilt zien is het best aan te raden maar zorg voor een aantal dingen: ga vlak voordat je de zaal in gaat naar de wc en zorg vor voldoende eten en drinken. Je kan het je niet veroorloven om tijdens de film even weg te gaan...

Ruffian89

Avatar

2 inhoudsloze hoofdrol spelers... toppertje word dat...

StefanC

Avatar

Na 27 minuten kijken heb ik deze film afgezet.
Nou ben ik sowieso geen grote fan van dit genre maar het leek me wel leuk mevrouw Roberts weer eens in een film te zien spelen.

Helaas zat ik na bovenstaand aantal minuten meer aan m'n boodschappen van morgen te denken dan op de film te letten.

De openingsscène deed mij al fronsen, het enige moment van opleving was bij het zien van Julia's decolleté, maar dat duurde helaas ook niet lang.

Is dit het soort film waar je eerst half bij in slaap moet vallen voor hij je pakt? :Z

Leuk voor de mensen die deze film tof vinden hoor, werkelijk waar :E en enige intelligentie is mij niet vreemd maar zoals ik eerder zei: dit is echt niet mijn genre film...

Duplicity

acties