Recensie

Walk the Line (2005)

Degelijke film over de vroege jaren van Johnny Cash, die toch iets beters verdiend had.

door Kaj van Zoelen om 02:59 in RECENSIES
Walk the Line poster
Regie: James Mangold | Cast: Joaquin Phoenix (Johnny Cash), Reese Witherspoon (June Carter), Ginnifer Goodwin (Vivian Cash), Robert Patrick (Ray Cash) e.a. | Tijdsduur: 137 minuten

Voor vele mensen is Johnny Cash een legende, zeker in de Verenigde Staten. Hij was ‘The Man in Black’, die zong en speelde voor iedereen die niemand anders had; de man die zichzelf als mens en muzikant opnieuw uitvond toen hij samen met June Carter Cash voor gevangenen ging optreden. Minder bekend is het verhaal van Cash dat zich voor die tijd afspeelde, toen hij zijn eerste stappen zette als beroemde muzikant maar bijna compleet ten val kwam voordat hij verlossing vond en tien jaar lang afwisselend wel én niet een zeer complexe relatie met June Carter had. Walk The Line gaat over die jaren, vanaf zijn jeugd tot en met zijn beroemde optreden in Folsom Prison, en concentreert zich daarbij op de liefdesgeschiedenis van John en June. Zij hebben de film overigens niet meer kunnen zien; zij stierven allebei in de eerste helft van 2003, een paar maanden na elkaar.

Johnny Cash wordt tijdens de Depressie geboren in het arme zuiden van de Verenigde Staten. Zijn oudere broer sterft als Johnny een jaar of tien is, wat een grote klap is voor zijn familie, die het al zo moeilijk heeft. Op achttienjarige leeftijd gaat Johnny het leger in, en daarna trouwt hij met Vivian en probeert hij aan de bak te komen als huis-aan-huis verkoper. Ondertussen ontwikkelt hij zijn vaardigheden als countrymuzikant. Hij doet een auditie bij Sun Records en krijgt een platencontract aangeboden. Hij neemt een aantal hits op in dezelfde studio waar Elvis Presley, Jerry Lee Lewis en Carl Perkins de rock-‘n-roll aan het grootmaken zijn. De geest van die muziek is ook terug te horen in het unieke geluid van Cash. Samen met die mannen reist hij door het land van optreden naar optreden, en tijdens een van die eerste tournees komt hij in aanraking met de peppillen, waar hij tot eind jaren ’60 aan verslaafd zou zijn.

Hij ontmoet tijdens die tournees ook countryzangeres June Carter. Op het podium ontstaat er een band tussen de twee, maar allebei zijn ze al getrouwd met een ander. Mede daardoor raakt Johnny steeds meer verslingerd aan de drugs en hij ontspoort helemaal als zij na een scheiding met een ander trouwt. Ondertussen loopt ook zijn eigen huwelijk op de klippen en belandt hij in een diep dal, zowel muzikaal als emotioneel (en ook qua drugsgebruik). Met behulp van June klimt hij daar uit, doet hij zijn verslaving in de ban en hervindt hij zichzelf als artiest.

Om gestalte te geven aan het beroemde koppel hebben Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon zich meer dan een half jaar lang voorbereid. Omdat regisseur Mangold erop stond dat de wilde, energieke geest van de muziek van Cash niet door middel van playbacken op film zou kunnen worden overgebracht, moesten de acteurs leren spelen en zingen. Ze moesten niet proberen de stemmen van de overleden sterren te imiteren, maar hun eigen muziekstem te vinden door de muziek van hun personages te spelen en te zingen. Phoenix ontdekte in deze tijd dat hij een extra octaaf lager kon praten en zingen dan hij ooit voor mogelijk had gehouden, en of hij het nou probeert of niet, zijn stem komt in de film behoorlijk in de buurt van die van Cash. Hij lijkt overigens niet alleen qua stemgeluid op de man in het zwart, maar ook de lichaamstaal, houding en dubbele persoonlijkheid van de beroemde zanger zijn terug te zien in Phoenix zijn fenomenale acteerprestatie. Witherspoon doet niet voor hem onder en bewijst eindelijk weer dat ze meer kan dan in dertien in een dozijn romantische komedies maken. En allebei bespelen ze hun instrumenten ook nog eens solide, zodat het met de muziek in de film wel goed zit. Zeker omdat de meer dan bekwame T Bone Burnett de score componeerde.

Het liefdesdrama van John & June wordt goed neergezet en enkele hartverwarmende én verscheurende scènes worden daarbij op een juiste manier ingezet. Daarnaast zijn ook de persoonlijke problemen van Cash goed uitgewerkt en wordt het begin van zijn muzikale loopbaan adequaat behandeld. Toch voelt Walk The Line wat te gladjes en te braaf aan, en lijkt eigenlijk in net iets teveel opzichten op Ray, de muzikale Amerikaanse biografiefilm die vorig jaar veel geprezen werd. Echte Cash adepten zullen zich ook aan bepaalde details storen, vooral de keuze van de momenten waarop bepaalde liedjes worden gezongen is op sommige momenten voor de echt fans een bron van irritatie. Walk The Line is een meer dan degelijke verfilming van de vroege jaren van Johnny Cash, maar de beste man had toch eigenlijk net wat beters verdiend.

18 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

Jusjuh

Avatar

Goede resencie, ben het wel eens met het brave. Alleen ik irriteerde me er niet aan. En ik ben meer voor een 4/5 waardering, maar verder zit het goed ;). T+)

Thiver

Avatar

Jusjuh "En ik ben meer voor een 4/5 waardering, maar verder zit het goed ;)"

Dat krijgt de film in deze recensie toch ook? :}

Jusjuh

Avatar

Ik bedoel 4,5 waardering ;).

jacq

Avatar

Ik was aan het lezen en moest gelijk aan "Ray" denken, wat Kaj dan ook vermeld heeft. Dat "brave" is inderdaad jammer. Toch zeer benieuwd naar deze film.

Colonel_Kurz

Avatar

jacq "Ik was aan het lezen en moest gelijk aan "Ray" denken, wat Kaj dan ook vermeld heeft. Dat "brave" is inderdaad jammer. Toch zeer benieuwd naar deze film."
Hij is overigens niet braver of minder braaf dan Ray, maar omdat 't om Cash gaat, verwachtte ik iets ruigers...

Toob

Avatar

Mhm, ik weet het nooit met dit soort films. Waarschijnlijk zal ik wel die van Keith Moon bekijken. Maar of dit leuk is, vraag ik me af. Iig goede recensie. En ik zal eens kijken of ik 'm eens kan kijken :P

Colonel_Kurz

Avatar

Toob "Mhm, ik weet het nooit met dit soort films. Waarschijnlijk zal ik wel die van Keith Moon bekijken. Maar of dit leuk is, vraag ik me af. Iig goede recensie. En ik zal eens kijken of ik 'm eens kan kijken :P"
Keith wie?

hermit elephant

Avatar

Colonel_Kurz "Keith wie?"

Kurz, ga je schamen! Keith Moon is de legendarische, geniale en totaal gestoorde drummer van The Who. Wat een bio-pic zou dat worden idd.

Evertdv

Avatar

Kaj van Zoelen "Ondertussen loopt ook zijn eigen huwelijk op de klippen en belandt hij in een diep dal, zowel muzikaal als emotioneel (en ook qua drugsgebruik). Met behulp van June klimt hij daar uit, doet hij zijn verslaving in de ban en hervindt hij zichzelf als artiest."


jammer dat ze dit ervan hebben gemaakt in de film. In het echt was het zijn geloof in God dat hem uiteindelijk uit de put hielp en June had daar maar een klein rolletje in. Maar dit zal wel beter te verkopen zijn...

Vrieskist

Avatar

Evertje "jammer dat ze dit ervan hebben gemaakt in de film. In het echt was het zijn geloof in God dat hem uiteindelijk uit de put hielp en June had daar maar een klein rolletje in. Maar dit zal wel beter te verkopen zijn..."

Nou god is ook wel te verkopen in de USA hoor!

Colonel_Kurz

Avatar

Evertje "jammer dat ze dit ervan hebben gemaakt in de film. In het echt was het zijn geloof in God dat hem uiteindelijk uit de put hielp en June had daar maar een klein rolletje in. Maar dit zal wel beter te verkopen zijn..."
Er doen veel verschillende verhalen de ronde over hoe Cash precies tot inkeer is gekomen, en dat is inderdaad de meest populaire (iets met een grot ook, geloof ik?). Zo is er bijvoorbeeld ook een met een sheriff dacht ik... hoe dan ook, Cash heeft het eerste script nog goedgekeurd. Daarnaast klonk destijds het verhaal van de openbaring door God natuurlijk beter...

Evertdv

Avatar

Colonel_Kurz "Er doen veel verschillende verhalen de ronde over hoe Cash precies tot inkeer is gekomen, en dat is inderdaad de meest populaire (iets met een grot ook, geloof ik?). Zo is er bijvoorbeeld ook een met een sheriff dacht ik... hoe dan ook, Cash heeft het eerste script nog goedgekeurd. Daarnaast klonk destijds het verhaal van de openbaring door God natuurlijk beter..."


het verhaal gaat inderdaad dat Cash zelfmoord wou plegen door te verdwalen in een grot, het leek hem makkelijk maar na een paar uur ronddwalen kwam hij steeds weer bij de uitgang aan.

De verhaal met die sheriff was dat hij was opgepakt door drugsgebruik en toen de sheriff hem daar zag zitten raakte hij helemaal overstuur omdat hij een groot fan van Cash was. Hij gaf hem zijn drugs terug en liet hem gaan, Cash moest zelf maar kiezen wat het belangrijkst voor hem was in zijn leven. Meteen daarna begon Cash met afkikken.

Nu lees ik in vrijwel alle recensies dat het een redelijk oppervlakkig verhaal is geworden: muzikant zonder succes --> steeds meer succes --> succes eist tol (drugs enz) --> muzikant kikt af en overwint op zakelijk en privé vlak...
De christelijke motieven van Cash zouden de film toch iets extra's meegeven. Nu heb ik het gevoel alsof ik net zo goed Ray nog een keer kan kijken...

Colonel_Kurz

Avatar

Evertje "
De christelijke motieven van Cash zouden de film toch iets extra's meegeven. Nu heb ik het gevoel alsof ik net zo goed Ray nog een keer kan kijken..."
Het godsdienstige aspect van zijn leven blijft vrij onderbelicht, dat geef ik toe. Maar feit blijft dat, ook in de film, Cash natuurlijk veel stoerder is dan Charles. 8-)

coolcredit

Avatar

Kan wel zijn, maar Charles is The Genius

Camille

Avatar

Nee, Cash.

Mexxus

Avatar

Is dit nou een goede keuze om gezellig samen met je meisje te gaan kijken?..

Zorah

Avatar

Ik vind deze film beter dan Ray. Natuurlijk komt het verhaal overeen, maar zo ging het nou eenmaal bij bergen artiesten. Ze kunnen moeilijk het verhaal aanpassen, omdat het anders voor het filmpubliek iets te cliché zou worden.

Mijn hooggespannen verwachtingen werden waargemaakt. Sterke film met zeer sterke prestaties. Phoenix en Witherspoon zijn gewoon echt geweldig.

atomdude

Avatar

@Mexxus Ja, dit is een geweldige film om met je meisje te gaan kijken. Zeker als je er over denkt haar ten huwelijk te gaan vragen.

Ik heb in al mijn enthousiasme over de film nog even wat Johnny Cash geluisterd. Wat me aan de originele Johnny
een beetje ging vervelen is die ietwat kunstmatig
aandoende country "slur", een beetje te gestudeerd... Volledig geënt op de toen geldende normen in de entertainment-industrie.
Ook wat "makkelijk" gezongen. Cash had namelijk een uitstekende stem. Meneer Phoenix moest (uiteraard) veel harder werken om een geloofwaardige Cash-stem neer te zetten en juist die moeite geeft de nummers van Cash een rauwheid die ik bij de originele Cash mis. (Alleen The Mercy Seat zal nooit zo goed door iemand anders gezongen kunnen worden maar dat is dan ook door die andere Man in Black Nick Cave speciaal voor Johnny Cash geschreven).
En ik weet inmiddels dat ik niet de enige ben die Reese Witherspoon beter vond zingen dan de originele June Carter. (Een vriend van mij begon er zelf over)
Heerlijke samenzang. Prima duetten.
Verder een heerlijk romantische film.
Aanrader.

Walk the Line

acties