Recensie

The Ladykillers (2004)

Het is even schrikken, maar ook de grote gebroeders Coen blijken niet onfeilbaar!

door Ruben Heijloo om 00:19 in RECENSIES
The Ladykillers poster
Regie: Ethan & Joel Coen | Cast: Tom Hanks (Professor G.H. Dorr), Irma P. Hall (Marva Munson), Marlon Wayans (Gawain MacSam) e.a.

Het is even schrikken, maar ook de grote gebroeders Coen blijken niet onfeilbaar! Na het ietwat tegenvallende Intolerable Cruelty van vorig jaar, wordt met The Ladykillers pijnlijk duidelijk dat de flirt met grote publieksfilms niet echt geslaagd kan worden genoemd. Hoewel The Ladykillers typische Coen-elementen bevat, wordt de film vergiftigt door een soort humor dat totaal niet mengt met de typische filmfantasie van de Coen broertjes. Bovendien heeft The Ladykillers te lijden onder een overacterende Tom Hanks en enkele buitengewoon irritante bijfiguren. Gelukkig wordt het geheel nog enigszins gered door een prachtige cinematografie, een sfeervolle soundtrack en bizarre dialogen – het handelsmerk van de gebroeders Coen. Het is echter te hopen dat de filmmakers na hun twee commerciële uitstapjes weer terugkeren naar het maken van films in de marge van de grotere Hollywoodproducties.

Tom Hanks speelt Goldthwait Higginson Dorr III, Ph. D., een louche professor die een stel boeven om zich heen verzameld heeft om de kluis van het Riverside casino leeg te roven. Het plan is simpel. Allereerst zal Dorr een kamer huren bij een wat ouder, zwaar gelovig dametje, mevrouw Munson (Irma P. Hall). Vervolgens zullen Dorr en zijn handlangers een tunnel graven vanuit de kelder van mevrouw Munson naar de geldkamer van het casino. Om geen argwaan te wekken bij het oude besje doen de boeven zich voor als klassieke muzikanten die de kelder gebruiken als oefenruimte. Kat in het bakkie, zou je denken. Niet in een film van de gebroeders Coen! Want behalve dat het team van Dorr niet slim genoeg blijkt om de klus naar behoren uit te voeren, komt mevrouw Munson er al spoedig achter dat er iets niet in de haak is. Wanneer ze dreigt de politie in te schakelen, besluiten Dorr en zijn mannen het oude vrouwtje te vermoorden. Alleen is dat niet zo simpel als het lijkt…

The Ladykillers is een remake van de gelijknamige film uit 1955. Was in het origineel Alec Guinness de criminele mastermind, in de Coen-versie is het Tom Hanks die plannen heeft die het daglicht niet kunnen verdragen. Het is voor het eerst dat we Hanks zien in een dergelijk bizarre rol – een excentrieke pseudo-aristocraat, compleet met tics en raar gebit – en zijn keuze verdient een compliment, maar Hanks gaat veel te ver. Hij is zich te bewust van de excentriciteit van zijn karakter, waardoor deze onnatuurlijk en onecht overkomt. Hanks vindt vooral zichzelf erg grappig. Grootste misser van de gebroeders Coen is echter het personage gespeeld door Marlon Wayans, de acteur die eerder ‘schitterde’ in Scary Movie 1 & 2. Behalve dat Wayans weinig meer doet dan ranzigheid uitkramen, wringt zijn komisch bedoelde ‘boy from the hood’-personage met de typische Coen humor. En het lijkt alsof Wayans’ Scary Movie-verleden de broertjes Coen heeft besmet: vingers die in neusgaten worden geboord, een personage met een chronische darmaandoening waardoor hij op de meest ongepaste momenten naar de WC moet, een oude vrouw die een jonge knul in elkaar slaat – dit zijn de middelen waarmee de filmmakers een lach proberen te ontlokken aan het publiek. Dergelijke humor is een Coen-film onwaardig!

Gelukkig is het niet alleen maar kommer en kwel. Zo speelt Irma P. Hall – de vrouw bij wie Hanks intrekt – de sterren van de hemel. Zo karikaturaal als de rest van de cast is, zo levensecht is Hall; moeiteloos speelt ze Hanks van het scherm. Ook het camerawerk is dik in orde. Zoals we gewend zijn van de gebroeders Coen zit de film zit vol ingenieuze camerabewegingen, prachtige standpunten en kleurpaletten. De soundtrack staat, net als bij O Brother Where Art Thou, boordevol sfeervolle muziek uit zuidelijk Amerika, alleen ligt de nadruk dit keer meer op gospel.

Het eerste en laatste kwartier van de film zijn het sterkst, en het zijn juist deze passages die het duidelijkste het Coen-stempel dragen: macabere humor, mooie shots en uitgesponnen en vreemde dialogen. Maar uiteindelijk is het het allemaal nét niet. Willen en verwachten we dan alleen maar meer van het zelfde van de Coen broertjes? Zeker niet. Maar de weg die ze nu zijn ingeslagen – de weg van de grote publieksfilms en onnodige remakes – is tot nu toe tamelijk verlammend gebleken voor hun creativiteit.

14 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

Durkie

Avatar

Dit is een mooie en lekker leesbare recensie: way to go, Ruben! :Y

Zeurdoos

Avatar

Jammer dat ie voor mij net een dagje te laat was want ik was er liever niet heen gegaan... Veel te Amerikaanse humor, platte personages die vaak nog eens behoorlijk irritatie opwekken en inderdaad het overacten van Hanks. Er zaten leuke momenten in, maar die waren helaas schaars en wat er over bleef was een heel matig filmpje.

Wat wel schitterend is trouwens, is de erg sfeervolle intro van de film, wat een prachtige beelden!

En helaas helpt het op een zaterdag naar de bioscoop gaan niet mee, wat een kippenhok!

[rating 2]

Metsada

Avatar

Hmm ben blij dat ik zaterdag niet heen ben gegaan, zou eerst met mn vriendin deze film bekijken, maar het is uiteindelijk toch maar een fijn dvdtje geworden (thirteen, mooie film).

ruben

Avatar

Pa·ro·die (de ~ (v.), ~ën/~s)
1 spottende nabootsing van iets of iem.

Maar daarmee red je het. Da's te weinig om een leuke film te maken. De 'spottende nabootsing' moet behalve spottend ook amusant zijn, tenminste, in een film als deze.

Je zegt: "...de uitvergroting is juist de clou, de grappen zijn vet aangezet en je ziet ze aankomen, maar dat is de bedoeling." Maar het kan toch ook gewoon zijn dat deze bedoeling simpelweg niet grappig is?! Uitvergroting alleen is niet genoeg.

JB

Avatar

ruben "pa·ro·die (de ~ (v.), ~ën/~s)
1 spottende nabootsing van iets of iem.

Maar daarmee red je het. Da's te weinig om een leuke film te maken. De 'spottende nabootsing' moet behalve spottend ook amusant zijn, tenminste, in een film als deze.

Je zegt: "...de uitvergroting is juist de clou, de grappen zijn vet aangezet en je ziet ze aankomen, maar dat is de bedoeling." Maar het kan toch ook gewoon zijn dat deze bedoeling simpelweg niet grappig is?! Uitvergroting alleen is niet genoeg."

In dit geval werkt het voor mij wel, het spel met clichés vind ik erg goed gedaan en ze spotten wel degelijk met alle stereotiepen en verwachtingspatronen. Maar gezien jouw recensie zie jij het niet als een uitvergroting maar als een plattte grappen en grollenkomedie?

ruben

Avatar

Bepaalde elementen vond ik inderdaad te plat. Totaal misplaatst in een dergelijke film. Maar goed...dit soort dingen heb ik hier boven ook al gezegd. Maar hey, ik geef 'm toch nog 3 sterren hoor! Smiley face En ik heb heus wel af en toe met een glimlach zitten kijken. Maar de teleurstelling overheerste.

plop

Avatar

ruben "pa·ro·die (de ~ (v.), ~ën/~s)
1 spottende nabootsing van iets of iem. "

Als we dan toch de dikke Van Dale erbij pakken, gooi je recensies even door een spellingschecker voor je ze plaatst :E

jacq

Avatar

Toch als ik de recensie van Ruben lees, denk ik dat de Coen broertjes inderdaad een beetje het verkeerde pad zijn ingeslagen. Vond een Fargo bijvoorbeeld geweldig. En laten we eerlijk zijn parodie of niet, platvloersigheid blijft platvloersigheid. Heb wat voorstukjes gezien, maar mijn wenkbrauwen schoten ook omhoog en toen wist ik nog niet eens dat de film van de gebroeders Coen afkomstig was. Enfin, ik zal hem toch eens bekijken, op een zondagmiddag weliswaar :Y

Een mooie recensie Ruben. T+)

Bukowski

Avatar

plop "Als we dan toch de dikke Van Dale erbij pakken, gooi je recensies even door een spellingschecker voor je ze plaatst :E"
:? Zitten er zoveel spelfouten in dan?

Prima rescensie weer, Ruben. Al had hij van mij best nog wat scherper (subjectiever;)) gemogen.

Colucci

Avatar

Geen echte typische Coen-film? Wat maakt mij dat nou uit? Boeit mij niet! Niet orgineel? Ik heb die ouwe versie sowieso niet gezien!!

The Ladykillers is een aparte maar leuke film om naar te kijken. Tis allemaal niet zo moeilijk.
Tom Hanks wel geinig met z'n typisch lachje en zijn idiote gezwemel. En de opvattingen van het oude mevrouwtje bostsen goed met de groep. Marlon Wayans maakt een hoop herrie maar is wel ok. De rest van de bende is wat minder. Passend einde!

spiderhouse

Avatar

Ik vond het wel een droge film, vooral dat lachje van tom hanks.
en dan dat einde dat ze zelf doodgaan is wel lachen.

Snadraa

Avatar

Geloof het of niet, maar mijn vriend en ik zijn in de pauze mooi vertrokken. Wat een BAGGERFILM.

Ravaged

Avatar

De humor van de Coen Brothers is blijkbaar niet echt mijn humor. Vond zowel deze als Fargo en Oh, Brother... erg matig. Af en toe een glimlach, maar geen echte emotionele momenten. Beetje flatline idee. Ik vond die vrouw juist wel te karikatuur spelen. En einde was ook vrij teleurstellend...


Overigens, "Big Lebowski" vind ik dan wel weer volkomen geniaal.

Hellboxxx

Avatar

Matige film. Bijna tot geen echte lach momente.

Deze had ik gewoon gekocht omdat ik dacht het wel wat zou zijn. Kwam bedrogen uit. Alleen het stukje waarbij de generaal even liet zien hoe c4 apart van elkaar toch niet zou werken was opzich leuk te doen.

maar hoe de film opgenomen is en hoe het in beeld is gebracht is zeker mooi! Daar geen blaam over.

The Ladykillers

acties