Recensie

Mandy (2018)

De Italiaanse regisseur Panos Cosmatos levert een film af die aanvoelt alsof je LSD hebt geslikt tijdens een heavymetalconcert.

Beste filmliefhebber,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt. Dit vinden wij jammer, want FILMTOTAAL is dankzij onze advertenties gratis toegankelijk. Graag willen we je vragen een uitzondering te maken voor FILMTOTAAL. Hoe je dat moet doen lees je hier.

M.v.g FT

door Frank Stol om 11:11 in RECENSIES
Mandy poster
Regie: Panos Cosmatos | Cast: Andrea Riseborough (Mandy Bloom), Nicolas Cage (Red Miller), Linus Roache (Sand Jeremiah), Ned Dennehy (Brother Swan), Richard Brake (The Chemist), Olwen Fouéré (Mother Marlene), e.a. | Speelduur: 121 minuten | Jaar: 2018

Nicolas Cage is op z'n best als hij iemand zonder remmingen speelt. Zijn filmografie puilt uit van de personages die overmatig drinken, cocaïne snuiven, op een wraakmissie belanden of in blinde razernij om zich heen meppen. Stiekem zijn dát nou juist de rollen waarin je hem het liefst ziet. De acteur is gebaat bij zo min mogelijk dialoog en juist zo veel mogelijk krankzinnigheid. Wat dat betreft is het psychedelische Mandy een heerlijk onvervalste 'Cage-Rage': de halve speelduur zwaait hij in het rond met een vlijmscherpe decoratiebijl en is zijn gezicht besmeurd met het bloed van zijn vijanden.

Het is 1983, ergens aan de westkust van Noord-Amerika (maar om de productiekosten te drukken is de film gewoon opgenomen in België). Midden in de bossen woont houthakker Red Miller samen met zijn vrouw Mandy Bloom, want de twee hebben nu eenmaal niet zo veel op met de materiële buitenwereld. De geliefden slijten hun dagen met dromerig in elkaars armen liggen, filosoferen over de planeten en het lezen van fantasy-pulpboekjes. Dat is overigens meer aan Mandy besteed dan aan de zwijgzame Red.

Wanneer Sand Jeremiah, een religieuze sekteleider, per toeval Mandy in de bossen tegenkomt, kan hij zijn gedachten niet meer van haar afhouden. Hij voelt zich naakt zonder de jonge vrouw en heeft haar nodig om weer 'heel' te worden. Daarom besluit hij een bende demonische motorrijders op te roepen, die de opdracht krijgen om Mandy voor hem te ontvoeren. Natuurlijk loopt een en ander daarbij volkomen in de soep; de sekteleden dwingen Red om getuige te zijn van een afschuwelijk verbrandingsritueel - dat van zijn eigen vrouw.

Bloed en vuur, dat zijn de twee voornaamste elementen in Mandy, een film die aanvoelt alsof je LSD hebt geslikt tijdens een heavymetalconcert. Zelfs de openingstekst laat er geen misverstand over bestaan: "When I die, bury me deep, lay two speakers at my feet, wrap some headphones around my head, and rock and roll me when I'm dead." De Italiaanse regisseur Panos Cosmatos wil dus gewoon keihard rocken, maar tovert niet naar willekeur allemaal vreemde beelden op het scherm. Hij brengt juist een knallende liefdesverklaring aan alles wat hem ooit zo dierbaar is geweest: de muziek uit zijn jeugd, de fantasyromans, de films uit de jaren tachtig - met name Mad Max en Conan the Barbarian - en ten slotte zijn eigen vader en moeder.

Dat die liefde uit zijn tenen komt is aan elk shot voelbaar. Cosmatos maakt gebruik van prachtige rode, blauwe en groene kleurenfilters en smeert zijn film dicht met meanderende scènes, waardoor een unieke, dromerige sfeer ontstaat. Op het cinematografische vlak is Mandy absoluut een klein wonder te noemen. Kijk maar eens goed naar de scène waarin Jeremiah en Mandy tegenover elkaar zitten en je het gezicht van de een weerspiegelt ziet in dat van de ander. Tevens een knappe prestatie van de acteurs, die voor deze bewuste opname minutenlang niet met hun ogen mochten knipperen.

Zoals gezegd is Nicolas Cage in topvorm, maar ook Linus Roache (bekend van zijn rol als koning Eckbert in de televisieserie Vikings) mag niet worden onderschat. Roache weet op een subtiele manier een dreiging over zijn gelaat te brengen, waardoor je altijd de indruk krijgt dat het kwaad zich ergens in de inktzwarte poelen van zijn pupillen roert. Maar degene die het meest in het oog springt is actrice Andrea Riseborough. Alsof ze zojuist met een tijdmachine uit de jaren zeventig of tachtig is overgekomen, zo ziet ze eruit - een uitstekende castingkeuze.

In de basis is Mandy een eenvoudig wraakverhaal. Originaliteit moet dus niet gezocht worden in de plotverwikkelingen, maar juist in de allesoverheersende stijl. Wie een beetje oplet, ziet echter dat stijl en inhoud elkaar wel degelijk vinden: het 'swords and sorcery'-genre waaraan Cosmatos zo hevig refereert omvat precies dezelfde verhaalelementen. Er is altijd wel een jonge vrouw te vinden die in de handen van een kwade tovenaar is gevallen en op de redding van haar mythische held wacht. Het verschil is alleen dat Mandy geen verlossing biedt, alleen eindeloze duisternis.

9 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

horizon

Avatar

Wat een review vol spoilers :(

Film lijkt me heel erg tof.

Beyond the Black Rainbow van Cosmatos was ook al heel erg sterk.

ThomasOMalley

Avatar

Niets minder dan een meesterwerk en met afstand mijn favoriete film van dit jaar tot nu toe.
Gaan kijken op een groot scherm met hard geluid in een donkere kamer!

Mav Damian

Avatar

Ik verschoot ineens wie de composer is van deze film. Niemand minder dan Johann Johansson. Waarschijnlijk zijn laatste werk voor hij stierf.

Master Of Films

Avatar

Nee, Jóhann was nog bezig met muziek van Disney's Christopher Robin (de Winnie de Poeh film). Als het gaat om zijn complete laatste soundtrack films dan komen Mandy, The Mercy & Mary Magdalene hiervoor in de aanmerking.

horizon

Avatar

Film is tof.

Rob

Avatar

Op een zondagavond in Kino(Rotterdam) gekeken en wat was dit een feest zeg. Lekker geluid goed acteewerk en zeer fraaie beelden.
Nicolas Cage gaat op een gegeven moment full Nicolas Cage als je begrijpt wat ik bedoel.
Aanrader.

SupaFly

Avatar

Gisteren, naar aanleiding van hoopvolle deze recensie, de film gekeken. Ben groot fan van Nicolas Cage, maar wat een ontzettende trage B film. Een draak van een film! @Filmtotaal: 4,5 ster, dat is een 9(?!). Hoe dan?

ThomasOMalley

Avatar

^Ik snap de 9 ook niet! Dit is minstens een 10.

Tycho Nestoris

Avatar

4,5 ster is een beetje te hoog naar mijn mening. Het was een vermakelijke B-film, maar niks meer dan dat.

acties