Recensie

The Mule (2018)

Clint Eastwood oogt kwetsbaar in zijn eigen misdaaddrama, maar naar hem kijken en luisteren blijft een genot.

Beste filmliefhebber,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt. Dit vinden wij jammer, want FILMTOTAAL is dankzij onze advertenties gratis toegankelijk. Graag willen we je vragen een uitzondering te maken voor FILMTOTAAL. Hoe je dat moet doen lees je hier.

M.v.g FT

door Frank Stol om 22:17 in RECENSIES
The Mule poster
Regie: Clint Eastwood | Cast: Clint Eastwood (Earl Stone), Bradley Cooper (Colin Bates), Dianne Wiest (Mary), Taissa Farmiga (Ginny), Andy Garcia (Laton), Michael Peña (Trevino), Laurence Fishburne (DEA Special Agent), e.a. | Speelduur: 116 minuten | Jaar: 2018

Clint Eastwood is inmiddels achtentachtig jaar oud. In The Mule oogt hij kwetsbaar, maar naar hem kijken en luisteren blijft een genot. Het lijkt net alsof zijn kenmerkende Dirty Harry-blik (die samengeknepen ogen, opgetrokken mondhoek en gepijnigde uitdrukking op zijn gezicht) nóg intenser is geworden door de ouderdom. Wederom mompelt, vloekt, gromt en snauwt hij naar personages die hem dwarsbomen, maar hij laat zich niet verleiden tot een grote woede-uitbarsting. Eastwood blijft cool, ook als hij niet meer à la Dirty Harry naar de wapens grijpt.

Het is voor het eerst sinds Gran Torino dat Clint Eastwood weer tekent voor de regie én de hoofdrol. Opvallend is dat Walt Kowalski en Earl Stone, respectievelijk de hoofdpersonages uit Gran Torino en The Mule, verdomd veel met elkaar gemeen hebben. Beiden zijn conservatieve, mopperende Korea-veteranen die de buitenlanders in hun woonwijken met argusogen gadeslaan. Het verschil is dat Earl Stone groene vingers heeft en in zijn achtertuin daglelies kweekt - uiteraard vormen die bloemen een metafoor voor de vergankelijkheid van de oude knar in kwestie.

Voor de verandering is The Mule eens niet gebaseerd op een boek, maar op een uitgebreid artikel dat in The New York Times verscheen. Daarin viel te lezen hoe een negentigjarige Amerikaanse man optrad als koerier voor een Mexicaans drugskartel. Eastwood en scenarioschrijver Nick Schenk gebruiken dat uitgangspunt om een verhaal over loyaliteit, verwaarlozing, spijt en vergeving te vertellen. Die thema's worden in het begin netjes aangestipt en krijgen aan het einde ook een mooie afronding, maar ze verdwijnen gedurende het middenstuk van de film een beetje naar de achtergrond.

Tijdens dat middenstuk ligt de focus vooral op de ritten die Earl Stone in opdracht van de Mexicaanse drugsbazen moet maken. Omdat de handelingen - cocaïne inladen, vervoeren en afleveren - een sterk herhalend karakter hebben, proberen de makers wat variatie aan te brengen in de toon van de film. Spanning en humor worden met elkaar afgewisseld en dat werkt voor het grootste gedeelte vrij goed. Het probleem schuilt echter in de grappen zelf, die meestal seksistisch of racistisch van aard zijn. Ongetwijfeld hebben de makers goede bedoelingen en moeten grappen over zwarte mensen en lesbiennes op motoren juist bijdragen aan de emancipatie van de betreffende groepen, maar zo komt het niet altijd over. Daarvoor zijn de personages veel te archetypisch.

Bovendien rijst nog een andere vraag: in hoeverre is een held die afgeeft op het gebruik van internet en mobiele telefoons nog houdbaar in de huidige wereld? Natuurlijk is het prettig om Clint Eastwood te zien grommen naar jongeren die geobsedeerd zijn geraakt door de moderne technologie, maar na vijf van zulke situatieschetsen is het punt wel gemaakt. Noem het zelfspot of enorme onwetendheid van de makers - Earl Stone dreigt soms een onuitstaanbaar anachronisme te worden. Het is te danken aan Eastwood dat zijn personage toch nog sympathiek overkomt en voldoende binding met het publiek weet te creëren.

Ondertussen jaagt een Amerikaanse overheidsorganisatie op de drugskoerier die honderden kilo's aan cocaïne over de grens vervoert. Het kat-en-muisspel dat zich ontvouwt is speels en doet denken aan het vorig jaar verschenen The Old Man and the Gun met Robert Redford. Scènes waarin boef en agent elkaar treffen, zonder zich bewust te zijn van elkaars intenties, hebben iets heerlijk kneuterigs. Het Jan Klaassen-effect treedt in werking: de toeschouwer wil het liefst meteen de dader aanwijzen, maar om het plezierige gevoel van de voorstelling te laten voortduren, houden de makers zich nog maar even van de domme.

7 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

Wilskracht

Avatar

De recensie van SNL vatte het denk ik wel goed samen. Een superheldenfilm voor oude mensen. Leuk om een keer op een brakke dag te kijken

MisterPink

Avatar

Gran Torino was geweldig in z'n eenvoud! Ik ga deze wel kijken, op een brakke zondagmiddag inderdaad!

donniebrasco

Avatar

The Mule & The Old Man and the Gun zijn beiden topfilms! Met deze recensie veeg ik m'n ..... af.

adofmirosch

Avatar

Net gezien en inderdaad een top film,verassend leuke humor ook.
Beetje jammer dat Eastwood nooit zijn carrière zal afsluiten met een western.
Maar wie weet? ;)

donniebrasco

Avatar

@adofmirosch Idd jammer! Of 'n steengoede western met z'n zoon in de hoofdrol, met 'n bijrol voor hemzelf! p.s Ja ik heb flink moeten lachen in de bios. Heerlijke humor ....

SAS1982

Avatar

Stiekem keek ik meer naar deze film uit dan naar captain marvel.
Grand Torino was ook zo'n geweldige film. Woensdag maar ff checken.

Willem_over_de_film

Avatar

The mule verteld het verhaal van een oude man, Clint Eastwood, die zijn tuinbouwbedrijf ten onder ziet gaan door internet commercie en hierdoor in financiële problemen raakt. Via een kennis van zijn dochter wordt hij op een feestje in contact gebracht met drugsrunners van een Mexicaans kartel. Hij besluit voor deze drugsrunners te gaan werken en rijdt vervolgens regelmatig vanaf El Paso naar Chicago om daar tassen drugs af te leveren. Voor deze ritten krijgt hij goed betaald en je ziet zijn levenstandaard daarmee verbeteren.. Ook helpt hij andere noodlijdenden met dit geld aan een betere toekomst. Uiteraard moet het recht zegevieren. Zodoende wordt Clint aan het einde van de film aangehouden en veroordeeld. Ik vond de film ontroerend met een goed realistisch gehalte. Bovenal zorgden diverse ontwikkelingen in de film voor mooie en humoristische momenten. Samengevat krijgt deze film van mij een dikke pluim! Mooi verhaal en goed geacteerd!

acties