Recensie

Dragged Across Concrete (2018)

Het goede nieuws: Mel Gibson kan het nog. Het slechte nieuws: grapje, dat is er niet. Deze film rockt.

door Ruud Vos om 23:53 in RECENSIES
Dragged Across Concrete poster
Regie: S. Craig Zahler | Cast: Mel Gibson (Brett Ridgeman), Vince Vaughn (Anthony Lurasetti), Tory Kittles (Henry Johns), Michael Jay White (Biscuit), Thomas Kretschmann (Lorentz Vogelmann), Jennifer Carpenter (Kelly Summer), Laurie Holden (Melanie Ridgeman), Don Johnson (Chief Lt. Calvert), Udo Kier (Friedrich) e.a. | Speelduur: 159 minuten | Jaar: 2019

Handen worden aan gort geschoten en niemand is veilig. Wie na het lezen daarvan niet afhaakt, kan flink genieten van Dragged Across Concrete, de derde lange speelfilm in het steeds bijzonderder wordende oeuvre van regisseur S. Craig Zahler. Met Bone Tomahawk reeg hij op rauwe wijze de western aan het horrorgenre. In Brawl at Cell Block 99 toonde hij hoe bruut een kaalgeschoren Vince Vaughn kan zijn. En nu geeft hij ons een oude, verbeten Mel Gibson. Met een snor, een vuile bakkes en heel veel opgekropte woede.

Brett is een bittere oude rot in het politievak. Nadat smartphonebeelden van een iets te hardhandige arrestatie naar het tv-nieuws zijn gelekt, worden hij en zijn partner Anthony geschorst. Dat kunnen zij zich niet veroorloven. Het tweetal smeedt een plan om een crimineel te beroven: de Duitse drugsdealer Vogelmann, die met een kleine ploeg een bankroof heeft gepland. Al vroeg in de uitvoering loopt alles uit de hand. Het culmineert in een zeer spannende confrontatie op een parkeerplaats waar nieuwe onaangename verrassingen zich opstapelen.

Bloed, gruis en antihelden behoorden in de jaren zeventig tot de standaard gereedschappen van de filmmaker. Tenminste, dat is hoe veel filmfanaten het zich graag herinneren. En het is precies die gedachte, waaraan regisseur en schrijver Zahler een eerbetoon geeft met Dragged Across Concrete. Hij tapt uit hetzelfde vaatje als voorgangers Sam Peckinpah en John Boorman, en met hetzelfde talent. Maar ook met nog iets meer liefde voor de exploitatiefilms uit dezelfde tijd waarin die twee oude actiemeesters hun beste werk maakten.

Wat misschien in een enkel oogopslag opvalt, is de lengte van de film: ruim tweeënhalf uur. Het plot heeft dat niet nodig, want wat dat betreft houdt Zahler het simpel. Actie gedijt echter altijd bij hoeveel de kijker meevoelt met de personages, en vooral daar investeert deze regisseur in. De chauffeur van de heist, Henry, heeft een uitgebreid achtergrondverhaal. De film begint zelfs bij hem; zijn eerste vrijpartij als hij uit de bak is, en daarna hoe hij weer intrekt bij zijn moeder en invalide broertje. Maar na de eerste tien minuten zien we hem niet heel uitgebreid meer, totdat zijn aandeel in de bankroof begint. Hij is belangrijk. Brett en Anthony zijn belangrijk, zelfs bankbediende Kelly is belangrijk.

En belang betekent in deze film juist dat er niet kan worden gegarandeerd dat ze de eindcredits levend halen. Dat iedereen dood kan gaan zorgt ervoor dat deze film veel spannender is dan de gemiddelde actieblockbuster met CGI-bloed en onrealistisch stuntwerk. Hier staat echt wat op het spel. Zelfs een onsympathiek sujet als Brett Ridgeman heeft een goede reden om te zijn zoals hij is, hij is meer dan alleen een middelvinger naar politieke correctheid.

Deze rol van Gibson lijkt overigens een knipoog naar de eerste iconische filmrol van zijn carrière: 'Mad' Max Rockatansky. Ook een agent die gedwongen wordt om door de mazen van de wet te glippen, maar nu één met decennialang opgebouwde bitterheid. Gibson laat in deze hoofdrol zien dat hij het nog steeds in zich heeft. Ook de vernieuwde samenwerking tussen Zahler en Vaughn, en meer nog, Carpenter werpt sappige vruchten af. Maar eigenlijk heeft elk rolletje wel iets memorabels. Steeds meer acteurs staan in de rij om met de regisseur samen te werken, en hij beloont het enthousiasme met ijzersterk materiaal. Hoe klein de rol ook is.

Dragged Across Concrete heeft alleen al een titel die tot de verbeelding spreekt. De strakheid waarmee het verhaal vooral in beelden wordt verteld is om van te smullen, zonder dat het niveau van de dialogen wordt opgeofferd. Voeg daar nog een heerlijke, soulvolle soundtrack aan toe en je hebt een beklijvende topfilm. Hoe lang kan het nog duren voordat Zahler een echt meesterwerk aflevert?

9 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

Master Of Films

Avatar

Weer een topfilm met Zahler. Al heb ik wat kleine nitpicks op het script.

Zoals b.v. onnodige aandacht van Jennifer Carpenter. Uiteindelijk maakte een bepaalde scene met haar en haar vriend toch niks uit. Zij wordt al te laat in de film gepropt.
De scene waarvan een vrouw richting de politiemannen kruipt is behoorlijke domme plotpunt. Beide mannen hebben voor een bepaalde reden aangegeven geen politie te zijn. En toch wordt een stompzinnige plannetje opgezet, alleen maar voor dat plotpuntje waarbij ook nog eens veel omheen hangt met andere stomzinnige zaken waar Vaughn's karakter mee bezig. Om NOG dramatischer te maken. Kon dat niet eerder of zo?

Met Mel Gibson zit het altijd goed, maar Vince Vaughn kan er ook wat van. Hij moet gewoon goeie projecten uitkiezen zoals Hacksaw Ridge & True Detective. Daarom staat Brawl in Cell Block 99 (van Zahler) en Fighting with My Family ook mijn kijklijst.

Frietgezicht

Avatar

Die Brawl at Cellblock 99 is mij compleet voorbij gegaan. Aanrader dus blijkbaar.

John Wayne

Avatar

Brawl is echt een topfilm met een verrassend goede rol van Vince Vaughn. Maar ook Don Johnson haalt, met zijn kleine rol als gevangenisdirecteur , alles uit de kast.

Civilian Supreme

Avatar

Alle 3 de films zijn traag maar toch zeer boeiend (en bikkelhard, met name 1 scene in Tomahawk en meerdere scenes in Brawl). Niemand is idd veilig in zijn films. Ik ben iig fan van deze regisseur.

Bone Tomahawk 10
Brawl ....10
Dragged...9 (soms net iets te traag, wisselwerking tussen Gibson en Vaughn wel geweldig, gewoon iets simpels als je irriteren aan iemands eetgeluiden is al goud)

chrissie107

Avatar

Helemaal eens met recensie. Top top top film. Enige minpuntje was wat Master Of Films al benadrukte m.b.t. Jennifer Carpenter.

Ysfogel

Avatar

Gelukkig worden er nog steeds (actie)films gemaakt met realistische personen en niet alleen met vliegende pakken en meisjes van 16 die de wereld moeten redden.

Chris23

Avatar

3 films gemaakt, en alle 3 vet; ben fan van Zahler intussen.
Die scene met Carpenter vond ik niet te lang; `t was een beetje zo als `t ook is als je een boek leest; de film neemt gewoon af en toe lekker de tijd om ergens te sudderen.
De functie was dat je de zwarte minions gaat haten, en dat werkt.
Ik genoot ook van de performance van Fred Melamed. (was ook overbodig en had net zo goed korter gekunt, maar ik hou wel van dat lang uitgetrokken, mits het boeiend is)

Rootje

Avatar

Echt een waardeloze film...

Dragged Across Concrete

acties