Recensie

The Irishman (2019)

Een meeslepend maffia-epos met Robert De Niro en Al Pacino, die ook nog even een digitale verjongingskuur ondergaan.

door Arjan Welles om 00:55 in RECENSIES
The Irishman poster
Regie: Martin Scorsese | Cast: Robert De Niro (Frank Sheeran), Al Pacino (Jimmy Hoffa), Joe Pesci (Russell Bufalino), Bobby Cannavale (Felix DiTullio), Anna Paquin (Peggy Sheeran), Harvey Keitel (Angelo Bruno), Ray Romano (Bill Bufalino), e.a.| Speelduur: 209 minuten | Jaar: 2018

Martin Scorsese trekt drieënhalf uur uit om het levensverhaal van maffia- en vakbondsman Frank Sheeran, bijgenaamd The Irishman, uit de doeken te doen. Ondanks de wat episodische aanpak van actie, tegenactie, thematiek en vergelding vliegt de tijd voorbij. Zelfs de lange en problematische productiehel heeft niet in de weg gestaan van een minutieus gedetailleerd en episch relaas dat de maffiawereld aan de oostkust van de Verenigde Staten documenteert. Laat je dus niet ontmoedigen, maar eerder aanmoedigen door de speelduur.

In zijn prachtig gefotografeerde waargebeurde vertelling maken Scorsese en zijn scenarist Steven Zaillian gebruik van een complexe, maar naturelle dubbele raamvertelling waarin Sheeran de bevriende maffioso Russell Bufalino (met Joe Pesci nog een grote naam) naar Detroit moet chauffeuren. Tijdens de vele rookpauzes van twee aanwezige dames blikt Scorsese terug op Sheerans loopbaan bij Bufalino's familie. Dit geheel is weer gegoten in de vertelling van een hoogbejaarde Sheeran die in het verzorgingstehuis tegen een onzichtbare interviewer terugkijkt op het verleden.

Centraal, maar pas later ingevoegd in het verhaal staat de betrokkenheid van Sheeran bij de dood van de criminele vakbondsbaas Hoffa, die banden met de maffia onderhield. Of Sheeran er daadwerkelijk wat mee te maken heeft gehad blijft in mysterie gehuld, maar als we het boek I Heard You Paint Houses van oud-politie- en justitieman Charles Brandt moeten geloven stond dit buiten kijf. Wat eraan voorafging is een uitvoerige uiteenzetting van Sheerans schreden op het criminele vlak.

Na de oorlog was hij truckchauffeur voor een vleesbedrijf en kwam na een defecte vrachtwagen bij toeval in contact met de charismatische maar criminele Bufalino. Al snel werd de Ier de vaste vleesverschaffer voor de maffioso met wie Bufalino omging. Wat volgde is het eerste klusje en dat ging uiteindelijk van kwaad tot erger. Sheeran werd een vertrouweling van de familie en zijn handen werden steeds vuiler. Hoe hij het uiteindelijk tot nota bene een vakbondsbons schopte moet de kijker zelf maar ervaren, al is het maar omdat het illustreert hoe Scorsese de meest vergaande ontwikkelingen op uiterst natuurlijk wijze voor het voetlicht weet te brengen.

Wat The Irishman gemeen heeft met de vele kwalitatief hoogstaande genregenoten (waarbij Scorsese zelf ook een flinke duit in het zakje heeft gedaan) is de uiterst geraffineerde wijze waarop het criminele milieu geportretteerd wordt. De hechte familiebanden prevaleren, maar op verraad staat de doodstraf. Er geldt een ongeschreven rangorde en Sheeran weet langzaam maar zeker door zijn trouwe inborst omhoog te klimmen. Scorsese en Zallian hoppen van klus naar klus en omspannen hiermee enkele decennia. Bekende kost, maar het beklijft door de vele onderliggende thema's. Ondanks zijn gruwelijke daden - het schilderen van het huis waar de titels van Brandts boek naar verwijst slaat op de bloedspatten op de muren die Sheeran achterlaat - blijft De Niro's titelfiguur een innemende persoonlijkheid.

Juist deze duale aanpak waarbij een charmant voorkomen wordt gecombineerd met nietsontziend geweld maakt van The Irishman een meedogenloze maar uiterst complexe karakterstudie. Sheeran heeft duidelijk twee gezichten en dan hebben we het nog niet eens over de wat gekunstelde digitale verjongingskuur van de terugblikken die De Niro eruit doen zien als wijlen Robin Williams. Ook Pesci en Pacino mogen hieraan geloven. Aan de laatste de eer om met de meeste komische oneliners aan de haal te gaan. Pacino is als de gelikte vakbondsleider Jimmy Hoffa de ster van de show. Hij zorgt voor de broodnodige komische noot in de brute geweldsgolven.

De wat twijfelachtige pogingen om gerenommeerde acteurs er jonger uit te laten zien, betalen zich uit door het degelijke acteerspel. Scorsese speelt scènes uit en blijft weg van de moderne snelle montages die we tegenwoordig gewend zijn. Dit komt ook omdat de afrekeningen en afpersingen die we te zien zijn slechts een middel zijn om de aard van de betrokkenen te demonstreren, daar waar soortgelijke producties het tot de hoofdmoot hebben gemaakt.

Dat Joe Pesci achter de geraniums vandaan is gekomen om toch weer een grote rol op zich te nemen is een godsgeschenk. Hij speelt een spin in het web van een ingewikkelde en intrigerende en uiterst politieke organisatie maar plaatst zich desondanks niet op de voorgrond. Vaak is hij de aangever voor De Niro. Zonder plaspauze is The Irishman nog steeds een flinke zit, maar we zien hier een filmmaker en een cast aan het werk die hun sporen ruimschoots verdiend hebben. Zij kunnen en mogen zich alle vrijheid permitteren om een verhaal tot in de puntjes uit te werken.

12 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

SeanDeNiro

Avatar

Een recensie waarvan je wist dat die ging komen.
Nog 2 dagen en ik zie hem in de bioscoop. Heel veel zin an!

Malloy de Beer

Avatar

Om uncle Bob, uncle Joe en uncle Al te zien in 1 film en met de zeer aanwezigheidsgevoel van de organisatie talent van opa Mart lijkt mij deze film erg goed.

Toch leuk dat zulke films ook weer redelijk terug beginnen te komen.

Frietgezicht

Avatar

^ Zulke films? Nog een paar tips dan?

Master Of Films

Avatar

Wel grappig dat The Irishman in feite ook een CGI fest is. Maar met het zeer grote verschil. Ondersteuning van het verhaal, niet om te verdoezelen hoe slecht een film kan zijn. Zoals b.v. Godzilla: King of Monsters, of Matrix Reloaded/Revolutions. Of dat een bepaalde regisseur *kuch* Jon Favreau *kuch* niet genoeg capabel is om een remake te gaan maken van een stelletje Disney leeuwen! Maar het eenvoudige publiek (dat vooral bestaat uit millennials en Gen Z mensjes) weten niks anders beters dat films veelal bestaat uit de computer. Waardoor het voor Hollywood makkelijker is om "cinema" te gaan maken. Immers op speeltjes komen katten op af.

Plots staat opa Mart te schreeuwen dat hij ook nog steeds "cinema" wilt gaan maken, maar de grote studio's denken daar anders over. Geen superhelden, geen franchise, geen remake, geen sequel, geen reboot & geen Steven Seagull. Wel oude knarren en een 3,5 speelduur.

Dan blijkt in ene Netflix de redder te zijn. De grote voordeel van een grote streamingdienst dat zelfs een Disney+ wel aankan. Toch fijn dat ze eerst voor een beperkte tijd in de bioscoop laten draaien en daarna achter een betaalmuur wordt gedropd. Heb men toch nog de mogelijkheid om grote streaming krakers zoals deze te kunnen zien zonder een abbo. Tevens kan Netflix lekker meedoen met de filmprijzen en dikke middelvinger naar de studio's steken. Was vorig jaar ook een succes met Roma. Net zoals onze vriend Cuarón, kreeg opa Mart ook de volledige artistieke vrijheid.

Gelukkig dat filmjaar 2019 toch nog iets moois erbij krijgt. Steeds meer kwamen er bagger films uit van dit jaar, dat ook zo nodig vol geladen moest worden met geforceerde extreme linkse politieke boodschappen zoals diversiteit, sexuele geaardheid, feminise e.d. Door het verkeerd uit te voeren in al die meukfilms c.q. deze boodschappen verkeerd over te brengen krijgen deze woorden een vieze (na) smaak. Het wordt meer gezien als een verplichting, omdat men denkt dat een fantasiewereld in een film hetzelfde is als in het echte leven.

En ja The Irishman kreeg er ook van langs van deze SJW idioten. Anna Paquin heeft heel weinig tekst. Klinkt bekend in de oren. Weet U het nog. Margot Robbie kreeg ook heel weinig tekst in Once Upon a Time in Hollywood.
Hoezo een goed verhaal vertellen! Hoezo goeie karakters (ongeacht huidskleur, sexuele geaardheid & geslacht) vertonen! Hoe durft men een vrouw het zwijgen op te leggen zonder enige context van de film te begrijpen.

Hoe dan ook. Gaat dit zien in de bioscoop. En persoonlijk ga ik Netflix ondersteunen voor de komende tijd als abonnee. Smiley face

Moviemagic

Avatar

Master Of Films "Hoe dan ook. Gaat dit zien in de bioscoop. En persoonlijk ga ik Netflix ondersteunen voor de komende tijd als abonnee. "


Hear, hear Smiley face

23VDV23

Avatar

Wat heb ik weer genoten. Gaat dat zien, op het witte doek. Toegegeven: ik moest even wennen aan de de-aging trucage, maar door meesterverteller Scorsese was ik daar al gauw overheen. Bij tijd en wijle, zeker in het laatste deel van de film, lijkt het ook een soort van meditatie van Scorsese zélf op zijn oeuvre te worden. Ik denk dat het helpt als je liefhebber en kenner van zijn films bent, want ik zag genoeg momenten waarop hij in zekere zin daar op begon te reflecteren. Bewust of onbewust. De cast is fenomenaal. Wat ben ik blij dat deze mensen nog een keer tezamen zijn gebracht.

SunChaser

Avatar

Goede film
Pesci is geweldig
Maar het de aging effect is soms erg uncanny en haalt je uit het verhaal. deels de effecten zelf als je naar het gezicht kijkt maar ook de motoriek van de oude mannen die jong moeten zijn klopt niet
maar zeker 4.5e ster

Mav Damian

Avatar

Zeer goede film! Scorsese toont dat hij het nog steeds in zich heeft. De zeer lange speelduur heb ik mij geen enkele moment verveeld. Ook tof om Pacino nog eens schreeuwend over de top zien acteren.
De de-aging effecten waren opvallend, maar niet storend bij het verder kijken. Echt genoten van deze film.

Thiver

Avatar

SunChaser "Maar het de aging effect is soms erg uncanny en haalt je uit het verhaal. deels de effecten zelf als je naar het gezicht kijkt maar ook de motoriek van de oude mannen die jong moeten zijn klopt niet"

Ja, dat werkte voor mij ook niet echt. In hun gezicht ogen de acteurs misschien niet bijster oud, maar qua lichaamstaal wel degelijk. Als regisseur zou in dit geval toch heel serieus hebben overwogen met body doubles te werken, wiens gezichten naderhand zouden worden vervangen.

Curley

Avatar

Door de karakter rollen van Pacino, Pesci en De Niro is de film de moeite waard. De screenplay is ook erg goed. Wel langdradig en wat saaier dan verwacht.

Richke71

Avatar

Wat mij betreft een doodsaaie film, simpele verhaallijn en duurt veel te lang. Dit had ook in 90 minuten verteld kunnen worden. Afgelopen woensdag in chasse Breda geweest en kwam tot de conclusie dat er door het gros van de bezoekers hetzelfde over werd gedacht. Halverwege de film was het bezoekersaantal haast gehalveerd. Uitsluitend de acteerprestaties van de drie heren heeft ertoe geleid dat ik de film heb afgekeken. Maar tot een tweede keer zal het niet komen.
Beetje jammer.

Spijker71

Avatar

Waar ik me enigszins aan stoorde waren niet zozeer de "CGI-gezichten", maar meer het feit dat je kunt zien aan de manier van bewegen etc. dat de hoofdpersonen in hun "jonge" jaren gespeeld worden door in werkelijkheid (hoog)bejaarde acteurs. Als De Niro bijvoorbeeld een kruidenier een flinke afrossing geeft op straat, ziet dit er tamelijk onbeholpen uit naar mijn smaak...

Andere kritiek op de deze film kan ik me overigens totaal niet in vinden. Vind het echt een topfilm (9 op Imdb). Juist zeer goed opgebouwd, fantastische screenplay en fenomenaal in beeld gebracht! Hulde aan de oude meester(s)!

The Irishman

acties