'Home Sweet Home': ontroerende ode aan de thuiszorg is empathische cinema op zijn best (2025)
Begripvol Deens drama leunt op een sterke hoofdrolspeelster en relevante inhoud.
Regie: Frelle Petersen | Scenario: Frelle Petersen | Cast: Jette Søndergaard (Sofie), Karen Tygesen (Else), Mimi Bræmer Dueholm (Clara), Hanne Knudsen (Katrine), Finn Nissen (Jarl), e.a. | Speelduur: 112 minuten | Jaar: 2025
De gewaardeerde filmjournalist Roger Ebert zei ooit dat films machines zijn die empathie genereren. Die opmerking verjaart niet. Het warme, maar niet overmatig sentimentele Home Sweet Home breekt zachtmoedig een lans voor mensen met een zwaarbelaste baan in de thuiszorg. Het drama toont niet alleen hoeveel waarde dit werk kan hebben voor de veelal ouderen die zorg nodig hebben, maar ook hoeveel inzet het vraagt van hun verzorgers. Hoofdrolspeelster Jette Søndergaard maakt grote indruk.
Søndergaard speelt Sofie, een alleenstaande moeder die besluit een baan in de thuiszorg aan te nemen. De keuze is niet eenvoudig, want het werk is veeleisend en Sofie wil er ook graag zijn voor haar tienjarige dochter. Geleidelijk belandt ze in een positie waarin ze het voor haar gevoel nooit goed kan doen. Sofie voelt zich even verantwoordelijk voor haar dochter als voor haar cliënten, maar kan niet op twee plekken tegelijk zijn.
Home Sweet Home is de derde en afsluitende film in een trilogie van Frelle Petersen, de Deense regisseur die eerder met de gelijkaardige drama's Uncle en Forever kwam. De gemene delers van de films zijn Zuid-Jutland, de thuisregio van de maker, en Søndergaard, wier personages verschillende namen hebben maar wel op elkaar lijken.
Tot aan Forever speelde de actrice alleen in films van Petersen, waardoor haar verschijning onlosmakelijk met het werk van deze maker verbonden is. Kenmerkend voor Søndergaards personages is een bescheiden en introverte houding, die op gezette momenten onder druk komt te staan zodra er onrecht of hartzeer in het spel is. Medemenselijkheid is in elke film van Petersen een centraal begrip.
Op het eerste oog lijkt Home Sweet Home te gaan over het belang van goede thuiszorg en oprecht betrokken verzorgers, maar Petersen bewaart een stukje ambivalentie door ook te verbeelden hoe Sofies werk zijn tol eist. Een verhaallijn waarin de alleenstaande moeder in onmin raakt met haar dochter, die niet snapt waarom Sofies aandacht niet onvoorwaardelijk is, had bij een andere regisseur manipulatief kunnen aanvoelen. Petersen maakt voelbaar dat het niet om het dramatische effect gaat, maar oprecht om het dilemma.
In een land dat na de coronaperiode genadeloos in de zorgbudgetten sneed, komt deze kleine film waarschijnlijk als een schreeuw in de woestijn. Toch is Home Sweet Home misschien wel het waardevolst vanuit een apolitiek perspectief. De toon van het drama is niet drammerig, en dat helpt om Petersens scenario in de eerste plaats als een aanmoediging te zien. Of onze oudere familieleden of bekenden nu nog thuis wonen of al in een verzorgingstehuis zitten, een bezoekje is snel gebracht.
De gewaardeerde filmjournalist Roger Ebert zei ooit dat films machines zijn die empathie genereren. Die opmerking verjaart niet. Het warme, maar niet overmatig sentimentele Home Sweet Home breekt zachtmoedig een lans voor mensen met een zwaarbelaste baan in de thuiszorg. Het drama toont niet alleen hoeveel waarde dit werk kan hebben voor de veelal ouderen die zorg nodig hebben, maar ook hoeveel inzet het vraagt van hun verzorgers. Hoofdrolspeelster Jette Søndergaard maakt grote indruk.
Søndergaard speelt Sofie, een alleenstaande moeder die besluit een baan in de thuiszorg aan te nemen. De keuze is niet eenvoudig, want het werk is veeleisend en Sofie wil er ook graag zijn voor haar tienjarige dochter. Geleidelijk belandt ze in een positie waarin ze het voor haar gevoel nooit goed kan doen. Sofie voelt zich even verantwoordelijk voor haar dochter als voor haar cliënten, maar kan niet op twee plekken tegelijk zijn.
Home Sweet Home is de derde en afsluitende film in een trilogie van Frelle Petersen, de Deense regisseur die eerder met de gelijkaardige drama's Uncle en Forever kwam. De gemene delers van de films zijn Zuid-Jutland, de thuisregio van de maker, en Søndergaard, wier personages verschillende namen hebben maar wel op elkaar lijken.
Tot aan Forever speelde de actrice alleen in films van Petersen, waardoor haar verschijning onlosmakelijk met het werk van deze maker verbonden is. Kenmerkend voor Søndergaards personages is een bescheiden en introverte houding, die op gezette momenten onder druk komt te staan zodra er onrecht of hartzeer in het spel is. Medemenselijkheid is in elke film van Petersen een centraal begrip.
Op het eerste oog lijkt Home Sweet Home te gaan over het belang van goede thuiszorg en oprecht betrokken verzorgers, maar Petersen bewaart een stukje ambivalentie door ook te verbeelden hoe Sofies werk zijn tol eist. Een verhaallijn waarin de alleenstaande moeder in onmin raakt met haar dochter, die niet snapt waarom Sofies aandacht niet onvoorwaardelijk is, had bij een andere regisseur manipulatief kunnen aanvoelen. Petersen maakt voelbaar dat het niet om het dramatische effect gaat, maar oprecht om het dilemma.
In een land dat na de coronaperiode genadeloos in de zorgbudgetten sneed, komt deze kleine film waarschijnlijk als een schreeuw in de woestijn. Toch is Home Sweet Home misschien wel het waardevolst vanuit een apolitiek perspectief. De toon van het drama is niet drammerig, en dat helpt om Petersens scenario in de eerste plaats als een aanmoediging te zien. Of onze oudere familieleden of bekenden nu nog thuis wonen of al in een verzorgingstehuis zitten, een bezoekje is snel gebracht.
