De Italiaanse klassieker Cinema Paradiso staat bekend om een van de meest emotionele eindes ooit. Zonder dialoog, maar met pure beelden en muziek, weet de film een gevoel op te roepen dat bij veel kijkers nog lang blijft hangen.

Regisseur Giuseppe Tornatore maakte met deze film een liefdesbrief aan cinema zelf. Met een relatief klein budget groeide het uit tot een wereldwijd succes en won het zelfs een Oscar voor Beste Buitenlandse Film.

Verhaal
Het verhaal volgt Salvatore, een succesvolle regisseur die terugkeert naar zijn geboortedorp na het overlijden van zijn oude mentor Alfredo. Via flashbacks zien we hoe zijn liefde voor film begon in een kleine dorpsbioscoop.

De band tussen de jonge Toto en Alfredo vormt het hart van de film. De oudere man leert hem niet alleen het vak, maar ook een belangrijke levensles: als je iets wilt bereiken, moet je soms alles achterlaten.

Nostalgie
De film ademt nostalgie naar een tijd waarin bioscopen het middelpunt van een gemeenschap waren. Mensen kwamen samen om te lachen, te huilen en even te ontsnappen aan de realiteit van alledag.


Met acteurs Jacques Perrin wordt die wereld tot leven gebracht. Hun performances geven de film een warme, menselijke kern.

Einde
Het beroemde einde draait om een filmrol die Alfredo heeft nagelaten aan Salvatore. Wanneer hij die bekijkt, ziet hij een montage van alle geknipte kusscènes die vroeger uit films werden verwijderd.