'Jimpa': een verhaal over echte mensen die vooral het beste in elkaar willen blijven zien (2025)
Een vleugje Neerlands Pride geeft deze film net dat beetje extra.
Regie: Sophie Hyde | Scenario: Matthew Cormack, Sophie Hyde | Cast: Olivia Colman (Hannah), John Lithgow (Jim/Jimpa), Aud Mason-Hyde (Frances), Romana Vrede (Mirjam), Hans Kesting (Uri), e.a. | Speelduur: 113 minuten | Jaar: 2025
Het is nooit een straf om naar Olivia Colman of John Lithgow te kijken, helemaal als ze zulke echte personages spelen als in Jimpa. Sophie Hydes nieuwste film is een integer familieverhaal, een coming-of-agefilm en een terugblik op de homo-emancipatie. Dat klinkt als veel, en dat is het ook, maar Hyde levert desondanks een rake en hartverwarmende film af.
Filmmaker Hannah reist met haar gezin vanuit Adelaide naar Amsterdam om haar vader Jim te bezoeken. Het is niet zomaar een familiebezoekje, want Hannah wil een film maken over haar vader. Toen Hannah nog jong was, kwam hij uit de kast en verliet hij uiteindelijk zijn gezin om zich in Amsterdam aan te sluiten bij de homorechtenbeweging.
Ook haar kind Frances heeft een extra reden om met diens ouders mee te reizen. Frances is non-binair en hoopt in Amsterdam te kunnen blijven om zo los te komen van het volgens hen toch wat bekrompen Adelaide. Frances adoreert diens opa, die zich liefkozend Jimpa laat noemen omdat hij zichzelf te jong en te hip vindt om opa te zijn. Ook dat geïdealiseerde beeld vertoont steeds meer barstjes.
Amsterdam vormt het prachtige decor voor zowel Hannahs als Frances' ontdekkingstochten. Moeder kijkt vooral terug en komt steeds meer in het reine met haar complexe familiegeschiedenis, kind kijkt vooruit en exploreert diens seksualiteit en emoties op een manier die je elke queer puber gunt. Voor beiden is Jimpa de spil van die ontwikkelingen. De eigenzinnige (groot)vader draagt intussen zelf ook de nodige demonen met zich mee.
Zoals haar personages Jimpa idealiseren, idealiseert Hyde op haar beurt onze hoofdstad. De stad wordt zonder al te veel kritiek neergezet als een walhalla voor de LHBTQIA+-gemeenschap. Een walhalla dat deels bevochten is door Jimpa en zijn Amsterdamse vrienden. Helaas haalt de realiteit dat tolerante imago van de stad steeds vaker in, waardoor de film op sommige momenten toch een wat wrange bijsmaak krijgt. Ook zijn er in Hydes Amsterdam opvallend weinig toeristen die niet kunnen fietsen en wordt er in de horeca gewoon Nederlands gesproken.
Aan de andere kant doet de samenwerking met de stad de film veel goed. Zo speelt Romana Vrede een oud-student van Jimpa, die al die jaren contact is blijven houden met haar eigenzinnige mentor. Hans Kesting, Frank Sanders en Erle de Lanooi spelen de heerlijk kleurrijke en activistische vrienden van Jimpa. De chemie tussen de mannen spat van het scherm en de discussies die ze voeren, laten zien dat er ook binnen de queergemeenschap nog altijd veel vooroordelen bestaan.
Vooral Jimpa zelf heeft in eerste instantie een opvallend binaire kijk op de wereld. Hoewel het feit dat hij Frances zijn 'grand thing' noemt ook iets aandoenlijks heeft, blijkt het deels voort te komen uit zijn onvermogen om Frances' identiteit te vatten. Als activist vindt Jimpa dat je stelling moet nemen en dat biseksueel of non-binair slechts makkelijke uitwegen zijn voor mensen die half in de kast willen blijven. Ook voor het titelpersonage blijkt er dus nog wat te ontdekken.
De film maakt slim gebruik van flashbacks om Hannahs jeugd en haar vaders activistische geschiedenis smoel te geven. Niet in de vorm van volwaardige scènes met dialogen en een helder begin, midden en eind. Het zijn eerder ogenschijnlijk willekeurige flarden: momenten waar je, net als bij een herinnering, middenin valt en die net zo abrupt weer terugkeren naar het heden als een afgedwaald brein dat kan doen.
Jimpa vertelt veel verschillende verhalen, waardoor Hyde zich, net als haar hoofdpersonage, soms dreigt te verliezen in alles wat ze wil zeggen. Begrijpelijk, aangezien de film geïnspireerd is op haar eigen vader Jim en haar kind Aud, die de fictieve versie van zichzelf speelt. Maar uiteindelijk is het ook die persoonlijke betrokkenheid die zorgt dat Jimpa echt over echte mensen gaat. Juist omdat zowel de personages als de maker die ze schiep, elkaar idealiseren. Want is dat niet wat we zelf ook vaak met onze (groot)ouders en (klein)kinderen doen als het erop aankomt?
Het is nooit een straf om naar Olivia Colman of John Lithgow te kijken, helemaal als ze zulke echte personages spelen als in Jimpa. Sophie Hydes nieuwste film is een integer familieverhaal, een coming-of-agefilm en een terugblik op de homo-emancipatie. Dat klinkt als veel, en dat is het ook, maar Hyde levert desondanks een rake en hartverwarmende film af.
Filmmaker Hannah reist met haar gezin vanuit Adelaide naar Amsterdam om haar vader Jim te bezoeken. Het is niet zomaar een familiebezoekje, want Hannah wil een film maken over haar vader. Toen Hannah nog jong was, kwam hij uit de kast en verliet hij uiteindelijk zijn gezin om zich in Amsterdam aan te sluiten bij de homorechtenbeweging.
Ook haar kind Frances heeft een extra reden om met diens ouders mee te reizen. Frances is non-binair en hoopt in Amsterdam te kunnen blijven om zo los te komen van het volgens hen toch wat bekrompen Adelaide. Frances adoreert diens opa, die zich liefkozend Jimpa laat noemen omdat hij zichzelf te jong en te hip vindt om opa te zijn. Ook dat geïdealiseerde beeld vertoont steeds meer barstjes.
Amsterdam vormt het prachtige decor voor zowel Hannahs als Frances' ontdekkingstochten. Moeder kijkt vooral terug en komt steeds meer in het reine met haar complexe familiegeschiedenis, kind kijkt vooruit en exploreert diens seksualiteit en emoties op een manier die je elke queer puber gunt. Voor beiden is Jimpa de spil van die ontwikkelingen. De eigenzinnige (groot)vader draagt intussen zelf ook de nodige demonen met zich mee.
Zoals haar personages Jimpa idealiseren, idealiseert Hyde op haar beurt onze hoofdstad. De stad wordt zonder al te veel kritiek neergezet als een walhalla voor de LHBTQIA+-gemeenschap. Een walhalla dat deels bevochten is door Jimpa en zijn Amsterdamse vrienden. Helaas haalt de realiteit dat tolerante imago van de stad steeds vaker in, waardoor de film op sommige momenten toch een wat wrange bijsmaak krijgt. Ook zijn er in Hydes Amsterdam opvallend weinig toeristen die niet kunnen fietsen en wordt er in de horeca gewoon Nederlands gesproken.
Aan de andere kant doet de samenwerking met de stad de film veel goed. Zo speelt Romana Vrede een oud-student van Jimpa, die al die jaren contact is blijven houden met haar eigenzinnige mentor. Hans Kesting, Frank Sanders en Erle de Lanooi spelen de heerlijk kleurrijke en activistische vrienden van Jimpa. De chemie tussen de mannen spat van het scherm en de discussies die ze voeren, laten zien dat er ook binnen de queergemeenschap nog altijd veel vooroordelen bestaan.
Vooral Jimpa zelf heeft in eerste instantie een opvallend binaire kijk op de wereld. Hoewel het feit dat hij Frances zijn 'grand thing' noemt ook iets aandoenlijks heeft, blijkt het deels voort te komen uit zijn onvermogen om Frances' identiteit te vatten. Als activist vindt Jimpa dat je stelling moet nemen en dat biseksueel of non-binair slechts makkelijke uitwegen zijn voor mensen die half in de kast willen blijven. Ook voor het titelpersonage blijkt er dus nog wat te ontdekken.
De film maakt slim gebruik van flashbacks om Hannahs jeugd en haar vaders activistische geschiedenis smoel te geven. Niet in de vorm van volwaardige scènes met dialogen en een helder begin, midden en eind. Het zijn eerder ogenschijnlijk willekeurige flarden: momenten waar je, net als bij een herinnering, middenin valt en die net zo abrupt weer terugkeren naar het heden als een afgedwaald brein dat kan doen.
Jimpa vertelt veel verschillende verhalen, waardoor Hyde zich, net als haar hoofdpersonage, soms dreigt te verliezen in alles wat ze wil zeggen. Begrijpelijk, aangezien de film geïnspireerd is op haar eigen vader Jim en haar kind Aud, die de fictieve versie van zichzelf speelt. Maar uiteindelijk is het ook die persoonlijke betrokkenheid die zorgt dat Jimpa echt over echte mensen gaat. Juist omdat zowel de personages als de maker die ze schiep, elkaar idealiseren. Want is dat niet wat we zelf ook vaak met onze (groot)ouders en (klein)kinderen doen als het erop aankomt?
