'Good Luck, Have Fun, Don't Die': Sam Rockwell leeft zich uit in deze absurdistische sciencefictionkomedie (2025)
Het raarste personage in dit tijdreisverhaal is ook het meest geloofwaardige.
Regie: Gore Verbinski | Scenario: Matthew Robinson | Cast: Sam Rockwell (de man uit de toekomst), Juno Temple (Susan), Haley Lu Richardson (Ingrid), Michael Peña (Nark), Zazie Beetz (Zazie Beetz), e.a. | Speelduur: 134 minuten | Jaar: 2025
Deze recensent kent de afkorting GLHF! (Good Luck, Have Fun) voornamelijk van zijn online matches in League of Legends. Dat deze woorden vaak aan iedereen in de chat worden getypt voordat een potje begint is enigszins ironisch, want de gaminggemeenschap wordt in het algemeen als een van de meest toxische op het internet beschouwd. De toevoeging 'Don't Die' is volgens de protagonist van dit verhaal een kreet die toekomstige generaties gamers gebruiken als aanmoediging voordat de aangesprokene op een gevaarlijke missie - in de virtuele dan wel de echte wereld - gaat.
En volgens 'de man uit de toekomst' moet hij inderdaad een levensreddende missie voltooien. De zonderlinge figuur, behangen met elektronica die hij willekeurig uit computers lijkt te hebben gesloopt, arriveert - naar eigen zeggen, voor de zoveelste keer - in een eettentje in Los Angeles om precies de juiste personen te rekruteren die de toekomst van de mensheid veilig kunnen stellen. Het alternatief als zij falen is een The Matrix-achtige wereld geregeerd door boosaardige AI.
De man uit de toekomst vindt aanvankelijk geen enkel gehoor bij de klanten die net aan een hamburger of uitsmijter zitten en de overduidelijk geschifte figuur angstig aankijken of proberen te negeren. Maar na enige uitleg en met meer dan lichte dwang sluit zich toch een groepje waaghalzen aan bij het project. Als we via flashbacks nader kennismaken met deze personages blijkt dat elk van hen op zijn of haar eigen manier het slachtoffer is van de razendsnel evoluerende datatechnologie in de eenentwintigste eeuw. Maar zijn we dat niet allemaal?
Good Luck, Have Fun, Don't Die is een niet zo subtiele satire waarin regisseur Gore Verbinski de thema's van Black Mirror koppelt aan het tempo, de grapdichtheid en de actie van zijn eigen Pirates of the Caribbean-films. Er gebeurt van alles in een Everything, Everywhere, All at Once-achtige sfeer. We krijgen te maken met alternatieve tijdslijnen, waarschuwingen aan de kijker en vooral heel veel absurde situaties en dialogen.
Met absurdisme moet je echter wel oppassen. De beste afleveringen van Black Mirror zijn die waarin de absurde gevolgtrekkingen van de technologische 'vooruitgang' gekoppeld zijn aan een realistische weergave van menselijke reacties en gedragingen. Het mag best gek en overdreven zijn, maar de personages in het verhaal moeten in de kern herkenbare emoties tonen en logische consequenties ondergaan (ook al zijn ze knettergek). Verbinski weet die balans in Good Luck, Have Fun, Don't Die helaas niet altijd even goed te bewaren.
Dat ligt overigens niet aan Sam Rockwell, die als de man van de toekomst een heerlijke gekkie neerzet. Komt deze persoon, die alles opeet wat hij te pakken kan krijgen, daadwerkelijk uit een andere, apocalyptische tijdlijn of is hij uit een bedompte vrijgezellenkelder op de hoek van de straat tevoorschijn gekropen? Op basis van Rockwells vertolking zou het allebei zomaar kunnen. Ook voor de andere personages zijn bekwame acteurs aangetrokken. Aan de cast ligt het niet.
Het grootste probleem is dat het script te veel op absurdisme leunt op de verkeerde momenten. Er is bijvoorbeeld de verhaallijn van een groepje moeders die hun kinderen zijn verloren door schietpartijen op scholen en deze hebben kunnen vervangen door een kloon. Het meisje of de jongen kan geleverd worden met of zonder periodieke reclameboodschappen die door het kind worden uitgesproken. Maatschappelijke fenomenen en consequenties worden op deze manier enorm ver doorgetrokken, maar goed, zo hoort het ook in absurdistische satire.
Het probleem ontstaat echter bij de integratie van de personages in deze plotlijn. Je hebt 'normale' mensen nodig om het absurde te benadrukken. Zij zien de gebeurtenissen met de blik van de kijker. In Good Luck, Have Fun, Don't Die reageren de gewone personages echter ook op geforceerde, onnatuurlijke wijze. De vrouw die uiteindelijk overstag gaat en een kloon van haar overleden kind aanschaft, kan natuurlijk geen band met de cyborg opbouwen, want het ding gedraagt zich compleet artificieel.
Het is iets wat elk normaal mens zich al van tevoren had gerealiseerd, maar de psyche en het gezonde verstand van het moederpersonage worden hier omwille van het plot op ongeloofwaardige wijze omgebogen. Het is een steeds terugkerend euvel van Good Luck, Have Fun, Don't Die. De personages reageren gewoon niet zoals echte mensen zouden doen, ook niet onder zulke rare omstandigheden. Jammer, want het leidt enorm af van de leuke vondsten in het script, de goede visuele uitvoering en het memorabele optreden van Rockwell.
Deze recensent kent de afkorting GLHF! (Good Luck, Have Fun) voornamelijk van zijn online matches in League of Legends. Dat deze woorden vaak aan iedereen in de chat worden getypt voordat een potje begint is enigszins ironisch, want de gaminggemeenschap wordt in het algemeen als een van de meest toxische op het internet beschouwd. De toevoeging 'Don't Die' is volgens de protagonist van dit verhaal een kreet die toekomstige generaties gamers gebruiken als aanmoediging voordat de aangesprokene op een gevaarlijke missie - in de virtuele dan wel de echte wereld - gaat.
En volgens 'de man uit de toekomst' moet hij inderdaad een levensreddende missie voltooien. De zonderlinge figuur, behangen met elektronica die hij willekeurig uit computers lijkt te hebben gesloopt, arriveert - naar eigen zeggen, voor de zoveelste keer - in een eettentje in Los Angeles om precies de juiste personen te rekruteren die de toekomst van de mensheid veilig kunnen stellen. Het alternatief als zij falen is een The Matrix-achtige wereld geregeerd door boosaardige AI.
De man uit de toekomst vindt aanvankelijk geen enkel gehoor bij de klanten die net aan een hamburger of uitsmijter zitten en de overduidelijk geschifte figuur angstig aankijken of proberen te negeren. Maar na enige uitleg en met meer dan lichte dwang sluit zich toch een groepje waaghalzen aan bij het project. Als we via flashbacks nader kennismaken met deze personages blijkt dat elk van hen op zijn of haar eigen manier het slachtoffer is van de razendsnel evoluerende datatechnologie in de eenentwintigste eeuw. Maar zijn we dat niet allemaal?
Good Luck, Have Fun, Don't Die is een niet zo subtiele satire waarin regisseur Gore Verbinski de thema's van Black Mirror koppelt aan het tempo, de grapdichtheid en de actie van zijn eigen Pirates of the Caribbean-films. Er gebeurt van alles in een Everything, Everywhere, All at Once-achtige sfeer. We krijgen te maken met alternatieve tijdslijnen, waarschuwingen aan de kijker en vooral heel veel absurde situaties en dialogen.
Met absurdisme moet je echter wel oppassen. De beste afleveringen van Black Mirror zijn die waarin de absurde gevolgtrekkingen van de technologische 'vooruitgang' gekoppeld zijn aan een realistische weergave van menselijke reacties en gedragingen. Het mag best gek en overdreven zijn, maar de personages in het verhaal moeten in de kern herkenbare emoties tonen en logische consequenties ondergaan (ook al zijn ze knettergek). Verbinski weet die balans in Good Luck, Have Fun, Don't Die helaas niet altijd even goed te bewaren.
Dat ligt overigens niet aan Sam Rockwell, die als de man van de toekomst een heerlijke gekkie neerzet. Komt deze persoon, die alles opeet wat hij te pakken kan krijgen, daadwerkelijk uit een andere, apocalyptische tijdlijn of is hij uit een bedompte vrijgezellenkelder op de hoek van de straat tevoorschijn gekropen? Op basis van Rockwells vertolking zou het allebei zomaar kunnen. Ook voor de andere personages zijn bekwame acteurs aangetrokken. Aan de cast ligt het niet.
Het grootste probleem is dat het script te veel op absurdisme leunt op de verkeerde momenten. Er is bijvoorbeeld de verhaallijn van een groepje moeders die hun kinderen zijn verloren door schietpartijen op scholen en deze hebben kunnen vervangen door een kloon. Het meisje of de jongen kan geleverd worden met of zonder periodieke reclameboodschappen die door het kind worden uitgesproken. Maatschappelijke fenomenen en consequenties worden op deze manier enorm ver doorgetrokken, maar goed, zo hoort het ook in absurdistische satire.
Het probleem ontstaat echter bij de integratie van de personages in deze plotlijn. Je hebt 'normale' mensen nodig om het absurde te benadrukken. Zij zien de gebeurtenissen met de blik van de kijker. In Good Luck, Have Fun, Don't Die reageren de gewone personages echter ook op geforceerde, onnatuurlijke wijze. De vrouw die uiteindelijk overstag gaat en een kloon van haar overleden kind aanschaft, kan natuurlijk geen band met de cyborg opbouwen, want het ding gedraagt zich compleet artificieel.
Het is iets wat elk normaal mens zich al van tevoren had gerealiseerd, maar de psyche en het gezonde verstand van het moederpersonage worden hier omwille van het plot op ongeloofwaardige wijze omgebogen. Het is een steeds terugkerend euvel van Good Luck, Have Fun, Don't Die. De personages reageren gewoon niet zoals echte mensen zouden doen, ook niet onder zulke rare omstandigheden. Jammer, want het leidt enorm af van de leuke vondsten in het script, de goede visuele uitvoering en het memorabele optreden van Rockwell.
