'Polis': de zoveelste Nederlandse actiekomedie waarin twee politiemensen slecht met elkaar kunnen opschieten. (2026)
Schreeuwende mensen zijn grappig, toch? Zeker als ze het tachtig minuten aan één stuk in dezelfde toon doen.
Regie: Ruud Schuurman | Scenario: Zeynep Dulger | Cast: Sinan Eroglu (Kaan), Önder 'Murda' Do?an (Yavuz), Phi Nguyen (Kim), Cansu Tosun (Zena), Najib Amhali (Adil), Niels Oosthoek (Jeroen), Rein Hofman (Mike) e.a. | Speelduur: 80 minuten | Jaar: 2026
Twee agenten, één getuige en een hoop geschreeuw. Superhacker Kim moet zo snel mogelijk worden afgeleverd bij het Duitse Openbaar Ministerie, om een boekje open te doen over de Turkse maffia in Europa. Lukt het twee Turks-Nederlandse politiemannen - Kaan en Yavuz, die onderaan de voedselketen van de politiemacht bungelen - om hun eerste echte missie te voltooien? Dan moeten ze, je raadt het al, eerst leren samenwerken.
Publieksvriendelijke filmmakers in Nederland houden blijkbaar van actie-buddykomedies, liefst over de politie of een soortgelijk instituut. Scotoe, sorry, Polis is misschien al de duizendste versie onderaan een hele waslijst van zulke Nederlandse films en series, gemaakt in de laatste jaren. Komt het doordat deze generatie is opgegroeid met dit genre films uit Hollywood? Is het spelen van politie een van de weinige financieel haalbare excuusjes die je in Nederland hebt om met een pistool op de filmposter te mogen poseren? Of is het echt een populair genre waar nog veel bezoekers op afkomen?
Van een oprechte diep gekoesterde liefde voor het genre is in elk geval niet bijzonder veel te merken in Bad Boa's, excuses, Polis. De voornaamste manier om te laten zien dat het niet botert tussen de goedzak Kaan en de door geweldsfilms geobsedeerde Yavuz is door ze tot in het oneindige matig gemotiveerde, clichématige beledigingen naar elkaar te laten scanderen. Steeds in dezelfde toon en op hetzelfde volume. En wanneer hacker Kim in de mix wordt gegooid, schreeuwt die lekker mee. Humor om te lachen, toch?
Yavuz vindt zijn collega een nep-Turk en steekt de draak met zijn witgeblondeerde coupe door hem 'Wilders' te noemen. Kaan koppelt terug dat Yavuz een patserige idioot is. En Kim kaart zijn gebrek aan vertrouwen in dit duo maar al te graag aan. Enige dynamiek ontbreekt. Van de tachtig minuten speeltijd bestaan er misschien wel vijfenveertig uit het registreren van drie roepende mannen in een auto. Pas wanneer de plot erom vraagt, veranderen de onderlinge verhoudingen. Niet door ontwikkeling van de personages, maar omdat we schematisch op dat punt van de film zijn aanbeland.
Op zich is dat allemaal geen verrassing. Er zijn zoveel van dit soort films en series in Nederland, dat je vooraf weet wat je voorgeschoteld krijgt. Waarmee een film als Smeris, mea culpa, Polis de boel wat recht kan trekken, is de omarming van het actiegenre. Helaas is dat dan weer waar je de beperkingen van het lage budget het hardst voelt. Als de acteurs eindelijk de auto verlaten in Berlijn, staan ze vooral in weinig aangeklede ruimtes die zich waarlijk overal kunnen bevinden.
Een van de belangrijkste beelden van Popoz, oeps, Polis in de trailer en pr-campagne is dat Kaan en Yavuz geboeid boven de grond vastgebonden hangen, nadat ze door de slechteriken gevangen zijn genomen. Om ze niet continu te laten hangen, zij er ook shots van dichterbij gefilmd. Zonder die bungelende beentjes. Maar daarin voel je de zwaartekracht totaal niet van hoe ze zijn opgehangen, wat alle gevaar van de scène ondermijnt. Maar ook de hilariteit van: kijk, daar hangen ze te wiebelen.
Wat het meest wringt, is dat hoofdrolspeler Sinan Eroglu zelf als producent staat aangemerkt in de credits van Plan C, het spijt me verschrikkelijk, Polis. Tussen de bedrijven door laat hij namelijk zien dat hij veel meer potentie heeft als Nederlandse filmster. Hij houdt de blik van de camera goed vast en geeft tussen het verbale geweld door best gevoelig gestalte aan de ambitieuze Kaan. Met een beter doortimmerd scenario, en een dramatisch steker verhaal, zou hij echt wel kunnen uitblinken. Maar hij kiest ervoor dit vorm te geven. En dat nadat hij ook al het erg soortgelijke Scotoe heeft gemaakt(!)
En het onvermijdelijke gebeurt ook in Baantjer, het Begin, ik bedoel Polis: in elke Nederlandse actiekomedie - met of zonder politie - is er wel iemand die Scarface citeert. Nu mag Murda het zeggen: "Say hello to my little friend." Leuk. De zoveelste uiting van creatieve armoede. Als er nog iets is wat voor de film spreekt, dan is het dat het geen compleet zielloze, cynische invulling is. Je voelt dat er tenminste plezier is beleefd tijdens het maakproces, en iets daarvan straalt af op de kijker. Maar misschien is dat voor sommige kijkers genoeg.
Twee agenten, één getuige en een hoop geschreeuw. Superhacker Kim moet zo snel mogelijk worden afgeleverd bij het Duitse Openbaar Ministerie, om een boekje open te doen over de Turkse maffia in Europa. Lukt het twee Turks-Nederlandse politiemannen - Kaan en Yavuz, die onderaan de voedselketen van de politiemacht bungelen - om hun eerste echte missie te voltooien? Dan moeten ze, je raadt het al, eerst leren samenwerken.
Publieksvriendelijke filmmakers in Nederland houden blijkbaar van actie-buddykomedies, liefst over de politie of een soortgelijk instituut. Scotoe, sorry, Polis is misschien al de duizendste versie onderaan een hele waslijst van zulke Nederlandse films en series, gemaakt in de laatste jaren. Komt het doordat deze generatie is opgegroeid met dit genre films uit Hollywood? Is het spelen van politie een van de weinige financieel haalbare excuusjes die je in Nederland hebt om met een pistool op de filmposter te mogen poseren? Of is het echt een populair genre waar nog veel bezoekers op afkomen?
Van een oprechte diep gekoesterde liefde voor het genre is in elk geval niet bijzonder veel te merken in Bad Boa's, excuses, Polis. De voornaamste manier om te laten zien dat het niet botert tussen de goedzak Kaan en de door geweldsfilms geobsedeerde Yavuz is door ze tot in het oneindige matig gemotiveerde, clichématige beledigingen naar elkaar te laten scanderen. Steeds in dezelfde toon en op hetzelfde volume. En wanneer hacker Kim in de mix wordt gegooid, schreeuwt die lekker mee. Humor om te lachen, toch?
Yavuz vindt zijn collega een nep-Turk en steekt de draak met zijn witgeblondeerde coupe door hem 'Wilders' te noemen. Kaan koppelt terug dat Yavuz een patserige idioot is. En Kim kaart zijn gebrek aan vertrouwen in dit duo maar al te graag aan. Enige dynamiek ontbreekt. Van de tachtig minuten speeltijd bestaan er misschien wel vijfenveertig uit het registreren van drie roepende mannen in een auto. Pas wanneer de plot erom vraagt, veranderen de onderlinge verhoudingen. Niet door ontwikkeling van de personages, maar omdat we schematisch op dat punt van de film zijn aanbeland.
Op zich is dat allemaal geen verrassing. Er zijn zoveel van dit soort films en series in Nederland, dat je vooraf weet wat je voorgeschoteld krijgt. Waarmee een film als Smeris, mea culpa, Polis de boel wat recht kan trekken, is de omarming van het actiegenre. Helaas is dat dan weer waar je de beperkingen van het lage budget het hardst voelt. Als de acteurs eindelijk de auto verlaten in Berlijn, staan ze vooral in weinig aangeklede ruimtes die zich waarlijk overal kunnen bevinden.
Een van de belangrijkste beelden van Popoz, oeps, Polis in de trailer en pr-campagne is dat Kaan en Yavuz geboeid boven de grond vastgebonden hangen, nadat ze door de slechteriken gevangen zijn genomen. Om ze niet continu te laten hangen, zij er ook shots van dichterbij gefilmd. Zonder die bungelende beentjes. Maar daarin voel je de zwaartekracht totaal niet van hoe ze zijn opgehangen, wat alle gevaar van de scène ondermijnt. Maar ook de hilariteit van: kijk, daar hangen ze te wiebelen.
Wat het meest wringt, is dat hoofdrolspeler Sinan Eroglu zelf als producent staat aangemerkt in de credits van Plan C, het spijt me verschrikkelijk, Polis. Tussen de bedrijven door laat hij namelijk zien dat hij veel meer potentie heeft als Nederlandse filmster. Hij houdt de blik van de camera goed vast en geeft tussen het verbale geweld door best gevoelig gestalte aan de ambitieuze Kaan. Met een beter doortimmerd scenario, en een dramatisch steker verhaal, zou hij echt wel kunnen uitblinken. Maar hij kiest ervoor dit vorm te geven. En dat nadat hij ook al het erg soortgelijke Scotoe heeft gemaakt(!)
En het onvermijdelijke gebeurt ook in Baantjer, het Begin, ik bedoel Polis: in elke Nederlandse actiekomedie - met of zonder politie - is er wel iemand die Scarface citeert. Nu mag Murda het zeggen: "Say hello to my little friend." Leuk. De zoveelste uiting van creatieve armoede. Als er nog iets is wat voor de film spreekt, dan is het dat het geen compleet zielloze, cynische invulling is. Je voelt dat er tenminste plezier is beleefd tijdens het maakproces, en iets daarvan straalt af op de kijker. Maar misschien is dat voor sommige kijkers genoeg.
