'Des Preuves d'Amour': tragikomisch Frans drama over twee vrouwen die hun eerste kind krijgen benadrukt nodigheid Pride (2025)
Een koppel vrouwen, een zwangerschap en een brief van een Beethovenminnende moeder.
Regie: Alice Douard | Scenario: Alice Douard, Julie Debiton, Laurette Polmanss| Cast: Ella Rumpf (Céline Steyer), Monia Chokri (Nadia Hamadi), Noémie Lvosky (Marguerite Orgen), Adele (Aude Pepin), Anne Ly Ni (Friquette Hamadi), e.a. | Speelduur: 96 minuten | Jaar: 2025
Céline en Nadia zijn een gelukkig stel in verwachting van een dochter. Voor de midden-dertigers begon de tijd te dringen en hebben ze de knoop doorgehakt om samen een gezin te stichten. Nadia werkt overdag in de zorg en Céline werkt 's nachts als DJ, dus in principe hebben ze voldoende tijd en ruimte. Ze staan echter (naast de bevalling) nog voor één uitdaging: hoewel ze pas getrouwd zijn moet Céline haar dochter officieel adopteren. En ze moet met 15 brieven van hun dierbaren aantonen dat zij de ouderlijke zorg over hun dochter verdient. Omdat zij haar dochter niet zelf draagt, is ze tot die tijd volgens de Franse wet niets in het leven van haar kind.
Hoewel deze absurde wetgeving op zichzelf frustrerend is, worden de vrouwen door hun omgeving ook nog eens overladen met ongevraagde tips en adviezen. Het leven van het lesbische koppel staat op het punt om voorgoed te veranderen, zoals bij alle aanstaande ouders, maar de maatschappij is nog niet zover. Het goede nieuws delen vormt daarom een constante beproeving.
Maar waar Nadia vooral bevallingsverhalen te horen krijgt die haar de stuipen op het lijf jagen, wordt Céline fijntjes door verschillende mannen verbaal in mootjes gehakt. Zo willen ze bijvoorbeeld precies weten waar het zaad vandaan komt en zijn ze 'gemiddeld tevreden' met de verklaring dat het stel is afgereisd naar een donorkliniek in Denemarken. Naast de ongevraagde adviezen zijn er dus nogal impertinente vragen, die blijkbaar wel worden gezien als de normaalste zaak van de wereld.
Het kerngezin vormt in een heteronormatieve maatschappij (het grote aantal gebroken gezinnen buiten beschouwing gelaten) immers de hoeksteen van de samenleving. Twee vrouwen met een dochter, dat zorgt voor mannen die zich gepasseerd voelen (gelukkig niet alle mannen - er is een vader die 'ter ondersteuning' opbiecht dat hij verging van de paniek na de geboorte van zijn kersverse dochter) en Céline aanvallen. Mocht er iets met Nadia gebeuren, dan krijgt haar familie bovendien de voogdij.
Dan blijkt Célines moeder, een beroemd en begenadigd pianiste die niet zoveel op had met het moederschap, voor een reeks concerten weer in Parijs te zijn neergestreken. Op persoonlijk vlak is haar moeder kil en koud, maar ze is wel iemand die de kunst verstaat van gepassioneerde muziek maken en overtuigende liefdesbrieven schrijven. Als ze een prachtig pand heeft betrokken, besluit Céline met frisse tegenzin om haar te benaderen. Volgens de advocate die de zaak van het koppel heeft aangenomen, zal een brief van haar moeder de voogdijkwestie goed doen. Dit betekent wel dat Céline haar Beethovenminnende moeder onder ogen zal moeten komen.
Wat Des Preuves d'Amour vooral een mooie film maakt is de manier waarop je Céline dicht op de huid volgt. De camera legt haar gezicht zo vast, dat haar blikken veel kunnen vertellen zonder dat dit in de dialogen expliciet benoemd hoeft te worden. Het acteerwerk van Ella Rumpf zorgt ervoor dat je meeleeft met Céline, die zo goed mogelijk omgaat met de misplaatste grappen.
De onhandigheid van de buitenwereld doet een beroep op haar beschaving en vergt uithoudingsvermogen, want haar geliefde heeft met de hormonale veranderingen in haar lichaam genoeg aan zichzelf. Bovendien is Céline ondanks haar nadrukkelijke rol als derde persoon in deze nieuwe familieconstellatie, tegelijkertijd het centrale personage. De dreigende rol van de buitenstaander in het gezin, zoals vaders die soms al kunnen vrezen, wordt goed belicht. Het is aandoenlijk dat het juist de vaders zijn die voor een komische noot zorgen.
Het grootste spanningsveld schuilt in de voorzichtige band met haar virtuoze moeder, die er weinig moeite mee had om van haar dochter vervreemd te raken tijdens haar gloriedagen, maar die zichzelf nu toch beschouwt als een beetje zielig. Daarnaast doorziet, bevraagt en becommentarieert zij haar dochter. Het lijkt een gewaagde manoeuvre om een beroep te doen op deze zelfingenomen vrouw.
Des Preuves d'Amour tackelt moeiteloos alle taboes op het moederschap van de twee vrouwen en wekt vooral de indruk dat hun weg naar het ouderschap een onnodig ingewikkeld parcours is. Hoewel de film naturel camerawerk heeft en de rauwe sfeer van de buitenwijken van Parijs goed weet vast te leggen, is de no-nonsense aanpak ook de reden dat er cinematografisch geen eigenzinnige of sprekende stijl tot leven lijkt te komen. Bovendien kan Des Preuves d'Amour te veel worden gezien als een handleiding voor alle beren die je (als de vriendin van een zwangere vrouw) op de weg kunt tegenkomen.
Dit neemt niet weg dat er voorlopig niet genoeg verhalen over romantische én burgerlijke queer stellen kunnen verschijnen. Hopelijk zullen de verschillende voorbeelden zich blijven opstapelen totdat niemand meer opkijkt van met elkaar getrouwde vrouwen met kinderen, zodat Pride op een dag niet meer nodig zal zijn, behalve als een goed feest.
Céline en Nadia zijn een gelukkig stel in verwachting van een dochter. Voor de midden-dertigers begon de tijd te dringen en hebben ze de knoop doorgehakt om samen een gezin te stichten. Nadia werkt overdag in de zorg en Céline werkt 's nachts als DJ, dus in principe hebben ze voldoende tijd en ruimte. Ze staan echter (naast de bevalling) nog voor één uitdaging: hoewel ze pas getrouwd zijn moet Céline haar dochter officieel adopteren. En ze moet met 15 brieven van hun dierbaren aantonen dat zij de ouderlijke zorg over hun dochter verdient. Omdat zij haar dochter niet zelf draagt, is ze tot die tijd volgens de Franse wet niets in het leven van haar kind.
Hoewel deze absurde wetgeving op zichzelf frustrerend is, worden de vrouwen door hun omgeving ook nog eens overladen met ongevraagde tips en adviezen. Het leven van het lesbische koppel staat op het punt om voorgoed te veranderen, zoals bij alle aanstaande ouders, maar de maatschappij is nog niet zover. Het goede nieuws delen vormt daarom een constante beproeving.
Maar waar Nadia vooral bevallingsverhalen te horen krijgt die haar de stuipen op het lijf jagen, wordt Céline fijntjes door verschillende mannen verbaal in mootjes gehakt. Zo willen ze bijvoorbeeld precies weten waar het zaad vandaan komt en zijn ze 'gemiddeld tevreden' met de verklaring dat het stel is afgereisd naar een donorkliniek in Denemarken. Naast de ongevraagde adviezen zijn er dus nogal impertinente vragen, die blijkbaar wel worden gezien als de normaalste zaak van de wereld.
Het kerngezin vormt in een heteronormatieve maatschappij (het grote aantal gebroken gezinnen buiten beschouwing gelaten) immers de hoeksteen van de samenleving. Twee vrouwen met een dochter, dat zorgt voor mannen die zich gepasseerd voelen (gelukkig niet alle mannen - er is een vader die 'ter ondersteuning' opbiecht dat hij verging van de paniek na de geboorte van zijn kersverse dochter) en Céline aanvallen. Mocht er iets met Nadia gebeuren, dan krijgt haar familie bovendien de voogdij.
Dan blijkt Célines moeder, een beroemd en begenadigd pianiste die niet zoveel op had met het moederschap, voor een reeks concerten weer in Parijs te zijn neergestreken. Op persoonlijk vlak is haar moeder kil en koud, maar ze is wel iemand die de kunst verstaat van gepassioneerde muziek maken en overtuigende liefdesbrieven schrijven. Als ze een prachtig pand heeft betrokken, besluit Céline met frisse tegenzin om haar te benaderen. Volgens de advocate die de zaak van het koppel heeft aangenomen, zal een brief van haar moeder de voogdijkwestie goed doen. Dit betekent wel dat Céline haar Beethovenminnende moeder onder ogen zal moeten komen.
Wat Des Preuves d'Amour vooral een mooie film maakt is de manier waarop je Céline dicht op de huid volgt. De camera legt haar gezicht zo vast, dat haar blikken veel kunnen vertellen zonder dat dit in de dialogen expliciet benoemd hoeft te worden. Het acteerwerk van Ella Rumpf zorgt ervoor dat je meeleeft met Céline, die zo goed mogelijk omgaat met de misplaatste grappen.
De onhandigheid van de buitenwereld doet een beroep op haar beschaving en vergt uithoudingsvermogen, want haar geliefde heeft met de hormonale veranderingen in haar lichaam genoeg aan zichzelf. Bovendien is Céline ondanks haar nadrukkelijke rol als derde persoon in deze nieuwe familieconstellatie, tegelijkertijd het centrale personage. De dreigende rol van de buitenstaander in het gezin, zoals vaders die soms al kunnen vrezen, wordt goed belicht. Het is aandoenlijk dat het juist de vaders zijn die voor een komische noot zorgen.
Het grootste spanningsveld schuilt in de voorzichtige band met haar virtuoze moeder, die er weinig moeite mee had om van haar dochter vervreemd te raken tijdens haar gloriedagen, maar die zichzelf nu toch beschouwt als een beetje zielig. Daarnaast doorziet, bevraagt en becommentarieert zij haar dochter. Het lijkt een gewaagde manoeuvre om een beroep te doen op deze zelfingenomen vrouw.
Des Preuves d'Amour tackelt moeiteloos alle taboes op het moederschap van de twee vrouwen en wekt vooral de indruk dat hun weg naar het ouderschap een onnodig ingewikkeld parcours is. Hoewel de film naturel camerawerk heeft en de rauwe sfeer van de buitenwijken van Parijs goed weet vast te leggen, is de no-nonsense aanpak ook de reden dat er cinematografisch geen eigenzinnige of sprekende stijl tot leven lijkt te komen. Bovendien kan Des Preuves d'Amour te veel worden gezien als een handleiding voor alle beren die je (als de vriendin van een zwangere vrouw) op de weg kunt tegenkomen.
Dit neemt niet weg dat er voorlopig niet genoeg verhalen over romantische én burgerlijke queer stellen kunnen verschijnen. Hopelijk zullen de verschillende voorbeelden zich blijven opstapelen totdat niemand meer opkijkt van met elkaar getrouwde vrouwen met kinderen, zodat Pride op een dag niet meer nodig zal zijn, behalve als een goed feest.
