'Eagles of the Republic': teloorgang van een filmster in een politiek drama over het antidemocratische regime in Egypte (2025)
Door een propagandafilm te moeten maken valt de ultieme charmeur van zijn voetstuk.
Regie: Tarik Saleh | Scenario: Tarik Saleh | Cast: Fares Fares (George Fahmy), Amr Waked (Dr. Mansour), Lyna Khoudri (Donya Roschdy), Zineb Triki (Suzanne), Cherien Dabis (Rula Haddad), e.a. | Speelduur: 129 minuten | Jaar: 2025
Niemand kan in Egypte om de filmster George Fahmy heen. Zijn status geeft hem de ruimte te doen en laten wat hij wil, maar ondertussen verwaarloost hij het contact met zijn zoon ten faveure van zijn sterrenleven. Toch kan ook George niet om het regime van dictator Abdel Fattah el-Sisi heen. Wanneer het regime eist dat hij de president speelt in een propagandafilm, staat zijn artistieke integriteit op het spel en valt zijn wereld in duigen.
Hoofdrolspeler Fares Fares komt dankzij zijn natuurlijke charme inderdaad over als de grootste filmster van Egypte. George palmt dermate in dat zijn vele persoonlijke gebreken hem zijn vergeven. Tegelijkertijd is hij daarmee een gladde aal, waarbij het altijd gissen blijft in hoeverre hij meent wat hij zegt, of dat hij ook zonder camera's acteert. Hoe het ook zij, wanneer hij tegen zijn natuur in salueert als een militair, voelt dat wrang.
George raakt steeds verder verstrikt in het door het regime geweven web. Regisseur Tarik Saleh slaat dat gade met dienstbare cinematografie, waarin Fares Fares zelden de ruimte krijgt om alleen te acteren. Ondertussen belichaamt Amr Waked als de immer aanwezige en immer onheilspellende Dr. Mansour de macht van het regime. Soms doet Eagles of the Republic door alle intrige zelfs als een spionnenfilm aan, vooral wanneer George met de vrouw van de generaal aanpapt.
De film vormt het derde deel van Salehs thematische trilogie over de politieke situatie in Egypte. Georges strubbelingen doen dan ook dienst als een aanklacht tegen het regime van El-Sisi. Niet voor niets is de film als Scandinavische productie niet in Egypte zelf opgenomen. Waked woont bijvoorbeeld al enkele jaren als banneling in Spanje, omdat hij zich op sociale media prodemocratisch heeft uitgelaten.
In de expliciete politieke boodschap raakt Georges tragedie ondergesneeuwd, met name die van zijn afbrokkelende sociale netwerk. Zo voelt de vader-zoonrelatie onderontwikkeld. De spaarzame onderonsjes kunnen niet hun bewogen wederzien aan het einde rechtvaardigen. Daarnaast hangt Georges nieuwe, veel te jonge geliefde er maar een beetje bij, zonder dat dit tot een hoogtepunt leidt. Aan die verhouding kleeft wat tonaal niet passende humor wanneer George viagra moet scoren.
Door de summier uitgewerkte verhoudingen resoneren de krachtiger momenten niet. Een aanslag valt rauw op het dak, maar bouwt te weinig de gevolgen voor Georges kring uit. Daarbij helpt Salehs schematische beeldtaal niet, waarin bijvoorbeeld de moeizame interactie tussen vader en zoon wordt samengevat door een met room aangebrachte verjaardagswens op een kopje koffie. De schetsmatige behandeling van alle relaties ondersneeuwt uiteindelijk ook zelfs de charmes van George.
Niemand kan in Egypte om de filmster George Fahmy heen. Zijn status geeft hem de ruimte te doen en laten wat hij wil, maar ondertussen verwaarloost hij het contact met zijn zoon ten faveure van zijn sterrenleven. Toch kan ook George niet om het regime van dictator Abdel Fattah el-Sisi heen. Wanneer het regime eist dat hij de president speelt in een propagandafilm, staat zijn artistieke integriteit op het spel en valt zijn wereld in duigen.
Hoofdrolspeler Fares Fares komt dankzij zijn natuurlijke charme inderdaad over als de grootste filmster van Egypte. George palmt dermate in dat zijn vele persoonlijke gebreken hem zijn vergeven. Tegelijkertijd is hij daarmee een gladde aal, waarbij het altijd gissen blijft in hoeverre hij meent wat hij zegt, of dat hij ook zonder camera's acteert. Hoe het ook zij, wanneer hij tegen zijn natuur in salueert als een militair, voelt dat wrang.
George raakt steeds verder verstrikt in het door het regime geweven web. Regisseur Tarik Saleh slaat dat gade met dienstbare cinematografie, waarin Fares Fares zelden de ruimte krijgt om alleen te acteren. Ondertussen belichaamt Amr Waked als de immer aanwezige en immer onheilspellende Dr. Mansour de macht van het regime. Soms doet Eagles of the Republic door alle intrige zelfs als een spionnenfilm aan, vooral wanneer George met de vrouw van de generaal aanpapt.
De film vormt het derde deel van Salehs thematische trilogie over de politieke situatie in Egypte. Georges strubbelingen doen dan ook dienst als een aanklacht tegen het regime van El-Sisi. Niet voor niets is de film als Scandinavische productie niet in Egypte zelf opgenomen. Waked woont bijvoorbeeld al enkele jaren als banneling in Spanje, omdat hij zich op sociale media prodemocratisch heeft uitgelaten.
In de expliciete politieke boodschap raakt Georges tragedie ondergesneeuwd, met name die van zijn afbrokkelende sociale netwerk. Zo voelt de vader-zoonrelatie onderontwikkeld. De spaarzame onderonsjes kunnen niet hun bewogen wederzien aan het einde rechtvaardigen. Daarnaast hangt Georges nieuwe, veel te jonge geliefde er maar een beetje bij, zonder dat dit tot een hoogtepunt leidt. Aan die verhouding kleeft wat tonaal niet passende humor wanneer George viagra moet scoren.
Door de summier uitgewerkte verhoudingen resoneren de krachtiger momenten niet. Een aanslag valt rauw op het dak, maar bouwt te weinig de gevolgen voor Georges kring uit. Daarbij helpt Salehs schematische beeldtaal niet, waarin bijvoorbeeld de moeizame interactie tussen vader en zoon wordt samengevat door een met room aangebrachte verjaardagswens op een kopje koffie. De schetsmatige behandeling van alle relaties ondersneeuwt uiteindelijk ook zelfs de charmes van George.
