Regie: Natalie Erika James | Scenario: Natalie Erika James | Cast: Midori Francis (Hana), Danielle Macdonald (Josie), Madeleine Madden (Alanya), Robert Taylor (Travis), e.a. | Speelduur: 113 minuten | Jaar: 2026

Wereldwijd zijn we in een heuse afslankrevolutie beland. In pogingen om niet alleen te voldoen aan het nu heersende schoonheidsideaal, maar ook gezonder te worden, is de toegang tot afslankmiddelen aanzienlijk verbeterd. Je moet echter wel diep in de buidel tasten om slank te worden en het is een misvatting dat afvallen met een spuitje Ozempic een eitje is. Hoewel er steeds meer bekend is over de neurologische, biologische en chemische achtergrond van overgewicht, blijft het hard werken om een gezond gewicht te bereiken.

Het was natuurlijk wachten op het moment dat ook filmmakers de huidige hype zouden omarmen en ermee aan de haal zouden gaan. Bodyhorror draait vaak om de drang er jeugdig uit te zien. Maar van een dosis botox, fillers of cosmetische chirurgie zijn we, zeker in het plastic Hollywood, niet zo snel meer onder de indruk. Wat gebeurt er als iemand met verstand van zaken zich vergrijpt aan een mysterieuze afslankpil met een wel erg wonderlijke herkomst?

Extreme toestanden in de trant van moderne culthit The Substance hoef je niet te verwachten van deze door drama gestuurde Australische horrorfilm. Wellicht ingegeven door het bescheiden budget wordt met name het psychologische aspect van de afvalrace van geneeskundestudent Hana belicht. De Japans-Australische lesbische twintiger wordt met de neus op de feiten gedrukt wanneer ze een oude vriendin tegen het ranke lijf loopt. Deze Melissa zweert bij een afvalpil die ze in het illegale circuit heeft verkregen en biedt Hana er ook een aan. Gewoon om te proberen.

De uitwerking van de pil is pure magie. Hana kan alles naar binnen proppen wat ze wil; ze komt geen grammetje aan. Sterker nog, ze valt in een onverantwoord tempo af. Studievriendin Josie begint zich grote zorgen te maken. In het fitnessklasje dat Hana gelijktijdig met haar zoveelste afvalpoging is gestart, trekt ook de aantrekkelijke instructrice aan de rem. Onder de microscoop ontdekt Hana bovendien wat er precies in de pillen zit. Het middel blijkt een wel heel lugubere herkomst te hebben.

Saccharine is geclassificeerd als horrorfilm, maar het aantal schrikmomenten is minimaal en veelal beperkt tot gedaantes die Hana waarneemt in weerspiegelingen van bolle oppervlakken. We hebben eerder te maken met een thriller met dramatische kanten. Met haar derde speelfilm probeert filmmaker Natalie Erika James, vooral bekend van de Rosemary's Baby-prequel Apartment 7A, te onderzoeken wat de lichamelijke transformatie geestelijk met Hana doet. Ze is opeens gewild bij de vrouwen die altijd buiten haar bereik lagen. Met haar gedaanteverandering nemen de onzekerheden echter allerminst af.

Het wordt al vlot duidelijk dat James voortdurend uit hetzelfde vaatje tapt. De psychologische impact van het nieuwe leven dat Hana aangaat, staat al vrij snel vast. Wat volgt is een voortdurende herhaling van de voor de kijker inmiddels bekende thematiek. De strijd die Hana tegen haar eigen lichaam voert is ook niet dusdanig complex dat er veel op te variëren valt. Wanneer het slot zich aandient, lijkt James zich te realiseren dat haar publiek is afgekomen op de belofte van bodyhorror. Dus worden er nog wat bloed en ingewanden tegenaan gegooid om ook aan die behoefte te voldoen. De finale zorgt voor een valse noot in een toch al wankelend plot.

Als puur drama had Saccharine met wat accentverleggingen nog best kunnen bekoren. Als thriller heeft hij zeker sterke momenten, maar mist hij balans en nuance. In de huidige vorm wil James' horrorfilm te veel tegelijk, waardoor geen enkel aspect echt tot zijn recht komt.