'The Invite': voor een geslaagd kwartet heeft Olivia Wilde maar één ruimte nodig (2026)
In dit explosieve komische drama staat een dineravond tussen twee stellen onder hoogspanning.
Regie: Olivia Wilde | Scenario: Will McCormack, Rashida Jones | Cast: Seth Rogen (Joe), Olivia Wilde (Angela), Penélope Cruz (Piña), Edward Norton (Hawk), e.a. | Speelduur: 107 minuten | Jaar: 2026
Door de jaren heen heeft Hollywood bewezen dat er niet altijd torenhoge budgetten en megasets nodig zijn om een geslaagd drama te maken. Soms volstaan een handvol topacteurs en een sfeervolle locatie. Olivia Wilde bewijst dat opnieuw met The Invite, een film die zijn formule deelt met titels zoals Rope, Carnage en His Three Daughters. Toch onderscheidt The Invite zich door zich vast te bijten in een trendy onderwerp: non-monogame seks.
Swingen en seksfeesten hebben het smoezelige imago van de provinciale parenclub inmiddels grotendeels achter zich gelaten. Datingapps als Feeld en de normalisering van open relaties tonen aan dat ook intellectuele stellen zich steeds vaker wagen aan nieuwe vormen van seksualiteit. Dat The Invite zich afspeelt in een stijlvol appartement in het van oudsher progressieve San Francisco is dan ook geen toeval. Tien minuten voordat de knappe bovenburen op aandringen van Angela komen dineren, dreigt Joe hen te confronteren met hun overlast: ze maken namelijk nogal wat orgastisch kabaal.
In de openingsscènes maken scenaristen Rashida Jones en Will McCormack de spanning tussen Angela en Joe voelbaar aan de hand van een pittige ruzie over een scala aan triviale onderwerpen, waaronder een vergeten wijnfles en de kleur van de badkamermuur. Joe zet nog meer kwaad bloed door te zeggen de buren te gaan confronteren met hun seksgeluiden. Omdat de scène weinig ruimte laat voor subtiliteit, lijkt The Invite het aanvankelijk vooral graag explosief te willen maken. Wanneer Piña en Hawk uiteindelijk aanbellen, moet Angela en Joe zich echter opnieuw tot elkaar en hun gasten verhouden - ditmaal zonder bekvechten.
Na een paar wat uitgekauwde grapjes ten koste van de 'coastal elite' (Angela slooft zich uit met een charcuteriebord, maar Piña blijkt veganistisch) neigt de film in de opening naar satire. Er zijn veel grappen over status, en die liggen er ook nog eens dik bovenop. Sowieso is de subtiliteit aanvankelijk ver te zoeken. Wildes neurotische personage komt bijna bipolair over, terwijl Rogens bittere grappenmaker Joe dicht aanschurkt tegen de archetypische stoner-rollen die hem in de jaren nul bekend maakten. Piña en Hawk zijn ongrijpbaarder en daardoor, in ieder geval in eerste instantie, ook interessanter.
Als regisseur weet Wilde de spanning visueel helaas niet altijd te versterken. Veel shots zijn vrij rechttoe rechtaan, al experimenteert ze in de tweede helft met metaforische frame-in-framecomposities en doorkijkjes. De klassieke maar bombastische soundtrack compenseert dit deels door de ruzies en intense dialogen wat extra vuur te geven. Ook Wildes keuze om de film op 35mm te draaien draagt bij aan het warme, tijdloze gevoel dat de film nastreeft.
Pas wanneer de twee stellen wat drank en wiet in hun systeem hebben, wordt de onderlinge sfeer minder drukkend. Dat geeft het script de ruimte om meer subtiliteit toe te laten. De vragen die Angela en Joe aan hun sensuele buren stellen, onthullen niet alleen hun ideeën over seks en status, maar ook de beroerde staat van hun eigen huwelijk. De minder nadrukkelijke grapjes werken het best, net als de latere confrontaties. De gênante situaties waarin Angela en Joe zichzelf ingraven, roepen - juist door de aanwezigheid van hun eloquente bovenburen - plaatsvervangende schaamte op.
Wat verder goed werkt, is dat het plot een aantal verrassingen achter de hand houdt. De meeste daarvan zijn verbonden aan Angela en Joe. Geleidelijk wordt hun huwelijk als een ui afgepeld: met elke scène wordt duidelijker waar de onvrede en onuitgesproken wrok vandaan komen. Prettig is dat de film daardoor op twee manieren te bekijken is: enerzijds als een zwart-komisch drama over pretentieuze stedelingen, anderzijds als een portret van een sleets huwelijk dat onder grote spanning staat.
Het is niet verwonderlijk dat het acteerwerk van vier fantastische acteurs de film naar een hoger niveau tilt. Ook het castingteam valt daarom te prijzen: de sterren zijn als kwartet perfect in balans. De natuurlijke komiek Seth Rogen contrasteert mooi met de ernstige Olivia Wilde, terwijl Penélope Cruz met haar Spaanse accent de temperamentvolle tegenhanger vormt van de welbespraakte Edward Norton.
In het slot verruilt de film zijn voortdurende pogingen tot humoristisch venijn voor enkele intiemere scènes, die daardoor des te harder aankomen. Pas dan weet de film zijn diepere boodschap echt recht te doen: je kunt als stel alleen overleven door ook je individuele verlangens en avonturen te koesteren.
Door de jaren heen heeft Hollywood bewezen dat er niet altijd torenhoge budgetten en megasets nodig zijn om een geslaagd drama te maken. Soms volstaan een handvol topacteurs en een sfeervolle locatie. Olivia Wilde bewijst dat opnieuw met The Invite, een film die zijn formule deelt met titels zoals Rope, Carnage en His Three Daughters. Toch onderscheidt The Invite zich door zich vast te bijten in een trendy onderwerp: non-monogame seks.
Swingen en seksfeesten hebben het smoezelige imago van de provinciale parenclub inmiddels grotendeels achter zich gelaten. Datingapps als Feeld en de normalisering van open relaties tonen aan dat ook intellectuele stellen zich steeds vaker wagen aan nieuwe vormen van seksualiteit. Dat The Invite zich afspeelt in een stijlvol appartement in het van oudsher progressieve San Francisco is dan ook geen toeval. Tien minuten voordat de knappe bovenburen op aandringen van Angela komen dineren, dreigt Joe hen te confronteren met hun overlast: ze maken namelijk nogal wat orgastisch kabaal.
In de openingsscènes maken scenaristen Rashida Jones en Will McCormack de spanning tussen Angela en Joe voelbaar aan de hand van een pittige ruzie over een scala aan triviale onderwerpen, waaronder een vergeten wijnfles en de kleur van de badkamermuur. Joe zet nog meer kwaad bloed door te zeggen de buren te gaan confronteren met hun seksgeluiden. Omdat de scène weinig ruimte laat voor subtiliteit, lijkt The Invite het aanvankelijk vooral graag explosief te willen maken. Wanneer Piña en Hawk uiteindelijk aanbellen, moet Angela en Joe zich echter opnieuw tot elkaar en hun gasten verhouden - ditmaal zonder bekvechten.
Na een paar wat uitgekauwde grapjes ten koste van de 'coastal elite' (Angela slooft zich uit met een charcuteriebord, maar Piña blijkt veganistisch) neigt de film in de opening naar satire. Er zijn veel grappen over status, en die liggen er ook nog eens dik bovenop. Sowieso is de subtiliteit aanvankelijk ver te zoeken. Wildes neurotische personage komt bijna bipolair over, terwijl Rogens bittere grappenmaker Joe dicht aanschurkt tegen de archetypische stoner-rollen die hem in de jaren nul bekend maakten. Piña en Hawk zijn ongrijpbaarder en daardoor, in ieder geval in eerste instantie, ook interessanter.
Als regisseur weet Wilde de spanning visueel helaas niet altijd te versterken. Veel shots zijn vrij rechttoe rechtaan, al experimenteert ze in de tweede helft met metaforische frame-in-framecomposities en doorkijkjes. De klassieke maar bombastische soundtrack compenseert dit deels door de ruzies en intense dialogen wat extra vuur te geven. Ook Wildes keuze om de film op 35mm te draaien draagt bij aan het warme, tijdloze gevoel dat de film nastreeft.
Pas wanneer de twee stellen wat drank en wiet in hun systeem hebben, wordt de onderlinge sfeer minder drukkend. Dat geeft het script de ruimte om meer subtiliteit toe te laten. De vragen die Angela en Joe aan hun sensuele buren stellen, onthullen niet alleen hun ideeën over seks en status, maar ook de beroerde staat van hun eigen huwelijk. De minder nadrukkelijke grapjes werken het best, net als de latere confrontaties. De gênante situaties waarin Angela en Joe zichzelf ingraven, roepen - juist door de aanwezigheid van hun eloquente bovenburen - plaatsvervangende schaamte op.
Wat verder goed werkt, is dat het plot een aantal verrassingen achter de hand houdt. De meeste daarvan zijn verbonden aan Angela en Joe. Geleidelijk wordt hun huwelijk als een ui afgepeld: met elke scène wordt duidelijker waar de onvrede en onuitgesproken wrok vandaan komen. Prettig is dat de film daardoor op twee manieren te bekijken is: enerzijds als een zwart-komisch drama over pretentieuze stedelingen, anderzijds als een portret van een sleets huwelijk dat onder grote spanning staat.
Het is niet verwonderlijk dat het acteerwerk van vier fantastische acteurs de film naar een hoger niveau tilt. Ook het castingteam valt daarom te prijzen: de sterren zijn als kwartet perfect in balans. De natuurlijke komiek Seth Rogen contrasteert mooi met de ernstige Olivia Wilde, terwijl Penélope Cruz met haar Spaanse accent de temperamentvolle tegenhanger vormt van de welbespraakte Edward Norton.
In het slot verruilt de film zijn voortdurende pogingen tot humoristisch venijn voor enkele intiemere scènes, die daardoor des te harder aankomen. Pas dan weet de film zijn diepere boodschap echt recht te doen: je kunt als stel alleen overleven door ook je individuele verlangens en avonturen te koesteren.
