'Evil Dead Burn': de hand van producent Sam Raimi blijft zichtbaar in deze uiterst onsmakelijke en beangstigende sequel (2026)
Een overvloedige traktatie voor liefhebbers van bloed, ingewanden en bosmaaiers.
Regie: Sébastien Vanicek | Scenario: Florent Bernard, Sébastien Vanicek | Cast: Souheila Yacoub (Alice), Hunter Doohan (Joseph), Luciane Buchanan (Thya), Erroll Shand (Edgar), Tandi Wright (Susan), e.a. | Speelduur: 111 minuten | Jaar: 2026
Het is weer zover. Onvoorzichtige mensen vinden een Necronomicon (het Boek der Doden) en spreken de satanische verzen hardop uit. Doe dat nou niet! Het zij de domoren vergeven, want hun onbezonnenheid zet opnieuw een vermakelijk deel van de Evil Dead-franchise in beweging. Iedereen blij, toch? Op het toevoegsel 'Burn' in de titel hoef je verder weinig acht te slaan. Deze film had net zo goed Evil Dead Behead of Evil Dead Cook kunnen heten.
Er wordt weer heel wat afgemoord en afgeslacht in deze derde standalone van de rebootreeks, want dat is simpelweg de kracht van het horroruniversum dat Sam Raimi creëerde. We willen bloed zien en we krijgen waar voor ons geld. Binnen vijf minuten is er al iemand met vishaken doorboord en wordt een ander levend gekookt.
Voor Evil Dead Burn heeft producent Raimi de Franse filmmaker Sébastien Vanicek in het schrijvers- en regisseursstoeltje gezet. Die geeft de protagonist van deze film prompt een Franse achtergrond mee. Alice komt uit Parijs, maar is door Will meegenomen naar de Verenigde Staten. Daar zijn de twee getrouwd en runnen ze een restaurant. Will maakt echter al vroeg in de film kennis met de deadites, zoals de demonische zombies in de Evil Dead-reeks heten. Wanneer Alice met frisse tegenzin tijd moet doorbrengen met de schoonfamilie in een bouwvallig landhuis, heb je de poppen natuurlijk aan het dansen.
Er is ook nog een magische dolk in het spel, waarvan fans van de filmreeks en televisieserie de achtergrond zullen kennen. Uiteraard hebben het landhuis en de omgeving geen telefoonbereik. Je snapt het al: Evil Dead Burn moet het niet hebben van de meest originele verhaaltechnische vondsten. Het hele scala aan domme beslissingen, bezeten geliefden, magische spreuken, en nog dommere beslissingen komt voorbij. Vanicek probeert er de nodige (schoon)familiedynamiek, persoonlijke groei en zelfs erotische ondertonen in te gooien, maar daarvoor zijn we natuurlijk niet gekomen.
Zet die bosmaaier maar aan, want er moeten deadites gekortwiekt worden! Alles in de omgeving van Alice wordt een wapen, vaak met een weinig subtiele vooraankondiging. Zoomt de camera in de badkamer in op een scheermesje, dan weet je dat iemand later de kaasschaafbehandeling krijgt. Alles wordt tot in detail getoond. Evil Dead Burn doet niet aan wazige beelden of wegdraaiende camera's. Het leidt tot ongewoon onsmakelijke en beangstigende scènes, zelfs voor dit genre. Neeeee, niet de vulpen! Precies wat de liefhebber wil dus.
Zoals we van de Evil Dead-franchise gewend zijn, is veel van de blood and gore bewerkstelligd met praktische effecten, protheses, make-up en containers vol ketchup. De CGI valt in veel gevallen niet op, en dat is de beste CGI. Soms zit je naar een gemutileerd hoofd te kijken en besef je pas later dat dat geen grime kan zijn, maar dat de computer eraan te pas moet zijn gekomen.
De climax leunt jammer genoeg wel erg op computergegenereerde beelden. Geen verstandige keuze, want enen en nullen zijn simpelweg niet eng. De rest van de film gelukkig wel. De invalshoek mag in de toekomst iets origineler, maar zolang Raimi als cultuurbewaarder betrokken blijft, zit er voor de reeds aangekondigde sequel (Evil Dead Wrath) en wat daarna komt nog genoeg spanning en horror in deze franchise.
Het is weer zover. Onvoorzichtige mensen vinden een Necronomicon (het Boek der Doden) en spreken de satanische verzen hardop uit. Doe dat nou niet! Het zij de domoren vergeven, want hun onbezonnenheid zet opnieuw een vermakelijk deel van de Evil Dead-franchise in beweging. Iedereen blij, toch? Op het toevoegsel 'Burn' in de titel hoef je verder weinig acht te slaan. Deze film had net zo goed Evil Dead Behead of Evil Dead Cook kunnen heten.
Er wordt weer heel wat afgemoord en afgeslacht in deze derde standalone van de rebootreeks, want dat is simpelweg de kracht van het horroruniversum dat Sam Raimi creëerde. We willen bloed zien en we krijgen waar voor ons geld. Binnen vijf minuten is er al iemand met vishaken doorboord en wordt een ander levend gekookt.
Voor Evil Dead Burn heeft producent Raimi de Franse filmmaker Sébastien Vanicek in het schrijvers- en regisseursstoeltje gezet. Die geeft de protagonist van deze film prompt een Franse achtergrond mee. Alice komt uit Parijs, maar is door Will meegenomen naar de Verenigde Staten. Daar zijn de twee getrouwd en runnen ze een restaurant. Will maakt echter al vroeg in de film kennis met de deadites, zoals de demonische zombies in de Evil Dead-reeks heten. Wanneer Alice met frisse tegenzin tijd moet doorbrengen met de schoonfamilie in een bouwvallig landhuis, heb je de poppen natuurlijk aan het dansen.
Er is ook nog een magische dolk in het spel, waarvan fans van de filmreeks en televisieserie de achtergrond zullen kennen. Uiteraard hebben het landhuis en de omgeving geen telefoonbereik. Je snapt het al: Evil Dead Burn moet het niet hebben van de meest originele verhaaltechnische vondsten. Het hele scala aan domme beslissingen, bezeten geliefden, magische spreuken, en nog dommere beslissingen komt voorbij. Vanicek probeert er de nodige (schoon)familiedynamiek, persoonlijke groei en zelfs erotische ondertonen in te gooien, maar daarvoor zijn we natuurlijk niet gekomen.
Zet die bosmaaier maar aan, want er moeten deadites gekortwiekt worden! Alles in de omgeving van Alice wordt een wapen, vaak met een weinig subtiele vooraankondiging. Zoomt de camera in de badkamer in op een scheermesje, dan weet je dat iemand later de kaasschaafbehandeling krijgt. Alles wordt tot in detail getoond. Evil Dead Burn doet niet aan wazige beelden of wegdraaiende camera's. Het leidt tot ongewoon onsmakelijke en beangstigende scènes, zelfs voor dit genre. Neeeee, niet de vulpen! Precies wat de liefhebber wil dus.
Zoals we van de Evil Dead-franchise gewend zijn, is veel van de blood and gore bewerkstelligd met praktische effecten, protheses, make-up en containers vol ketchup. De CGI valt in veel gevallen niet op, en dat is de beste CGI. Soms zit je naar een gemutileerd hoofd te kijken en besef je pas later dat dat geen grime kan zijn, maar dat de computer eraan te pas moet zijn gekomen.
De climax leunt jammer genoeg wel erg op computergegenereerde beelden. Geen verstandige keuze, want enen en nullen zijn simpelweg niet eng. De rest van de film gelukkig wel. De invalshoek mag in de toekomst iets origineler, maar zolang Raimi als cultuurbewaarder betrokken blijft, zit er voor de reeds aangekondigde sequel (Evil Dead Wrath) en wat daarna komt nog genoeg spanning en horror in deze franchise.
