Regie: Valérie Donzelli | Scenario: Valérie Donzelli en Gilles Marchand | Cast: Bastien Bouillon (Paul Marquet), André Marcon (Pauls vader), Virginie Ledoyen (Alice Bosquet), Valérie Donzelli (Pauls ex-vrouw), Adrien Lautrec (Pierre Lautrec), e.a. | Speelduur: 92 minuten | Jaar: 2025

Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Waar velen van ons een leven lang dubben over de vraag waar we nu eigenlijk goed in zijn, en vooral waar we op professioneel vlak gelukkig van worden, heeft Paul voor zichzelf de knoop doorgehakt. Na een succesvolle loopbaan als fotograaf besluit hij schrijver te worden. Zijn debuutroman deed het nog best aardig, maar het vervolg komt een stuk moeizamer van de grond. De uitgever die Paul een voorschot verschafte, ziet geen brood meer in een tweede boek.

Dat Paul een ingrijpende keuze maakt, moet je hem nageven. Het vergt moed om alle onzekerheden overboord te gooien. Zijn ex-vrouw en twee kinderen hebben niet eens de moeite genomen om Pauls eerste boek te lezen, met als excuus dat het te persoonlijk zou zijn. Om de financiële eindjes aan elkaar te kunnen knopen, besluit Paul zich aan te melden bij een online platform waar klusjesmannen hun diensten tegen bodemprijzen aanbieden. De auteur blijkt een man van twaalf ambachten en dertien ongelukken. Gras moet hij met de hand knippen en een verhuizing blijkt een hele onderneming.

Hoe ver kan en moet een mens gaan om zijn dromen te verwezenlijken? Paul is in ieder geval bereid uitersten op te zoeken. Zijn appartement verruilt hij voor een stoffig souterrain, in de veronderstelling dat hij voldoende heeft aan het gevecht met het lege vel papier. Filmmaker Valérie Donzelli, ook te zien als Pauls ex-vrouw, wisselt zijn twijfels en onzekerheden af met komische episodes zodra de gekwelde auteur weer een klusje aanneemt. Ondertussen wordt er heel wat afgekeuveld, in wat sommigen zouden bestempelen als een neuzelfilm zoals alleen de Fransen die kunnen maken. De metafoor van de moderne platformeconomie komt echter niet goed uit de verf.

Donzelli baseerde zich op de autobiografische roman van Franck Courtès, maar komt moeilijk tot de kern. Paul mag dan sympathiek overkomen, zijn interacties met anderen doen vaak doelloos aan. Het is vooral eenrichtingsverkeer, waarbij goedbedoelde, maar licht betuttelende adviezen totaal niet aankomen. Zo vindt Pauls vader dat hij zijn leven vergooit. Ondertussen komt de hoofdpersoon steeds meer alleen te staan, niet alleen in het volgen van zijn passie, maar ook in fysieke zin. Het gevolg is dat het leven dat hem zou moeten inspireren juist aan Paul voorbijgaat.

Doordat Paul zich in zijn volharding steeds verder isoleert, neemt ook de afstand tot de kijker onvermijdelijk toe. Dat is een gemiste kans, omdat Donzelli wel degelijk wezenlijke thema's aansnijdt, zoals de vraag waar het in het leven om draait en wat je ervoor moet overhebben om je dromen te verwezenlijken. De poëtische toon die ze hierbij aanhoudt, zal niet iedereen aanspreken. Daarvoor wordt een te groot beroep gedaan op je eigen inlevingsvermogen en referentiekader. De losse eindjes worden uiteindelijk weinig creatief aan elkaar geknoopt.