'Supergirl': ook het nichtje van Superman vliegt verder op de veilige nieuwe DC-koers (2026)
Licht geschifte ruimteroadmovie put gretig uit James Gunns favoriete films, maar vijlt de donkere randjes zorgvuldig weg.
Regie: Craig Gillespie | Scenario: Ana Nogueira | Cast: Milly Alcock (Kara Zor-El), Matthias Schoenaerts (Krem of the Yellow Hills), Eve Ridley (Ruthye Marye Knoll), Jason Momoa (Lobo), David Corenswet (Superman), David Krumholtz (Zor-El), Emily Beecham (Alura In-Ze), Diarmaid Murtagh (Drom Baxton), e.a.| Speelduur: 108 minuten | Jaar: 2026
Supergirl, losjes gebaseerd op de Woman of Tomorrow-comicserie van Tom King en Bilquis Evely, is na Superman met David Corenswet in de titelrol de tweede film in James Gunns en Peter Safrans heropgestarte DC Universe. Een radicale breuk met het verleden moet je hier niet verwachten, al was dat na Superman al duidelijk. Het verhaal van Kara Zor-El is vooral business as usual. Geen ramp, maar ook geen verrassing. Je voelt duidelijk de invloed van Gunns eigen Guardians of the Galaxy.
Kara Zor-El, het nichtje van Superman, is de weg kwijt. Ze leeft samen met haar hond Krypto in een ruimteschip en trekt van de ene ruimtebar naar de andere. De ochtenden zijn er om de dagelijkse kater te verwerken. Op een van die bezopen avonden in zo'n bruine kroeg komt de jonge Ruthye Marye Knoll binnengewandeld, op zoek naar een held die haar vermoorde ouders kan wreken. Ze werden gedood door ruimtegangster en vrouwenhandelaar Krem of the Yellow Hills.
Kara heeft totaal geen zin in heldhaftige avonturen. Tot Krem voor haar deur staat en haar ruimteschip steelt. Zelfs dat zet Kara nog niet meteen aan tot wraak. Maar wanneer Krem Krypto vergiftigt met kryptoniet, gaat ze toch aan het werk. Ze heeft slechts enkele dagen tijd om een tegengif te vinden dat in handen is van Krem. Meteen loopt ze vertraging op wanneer haar ruimtebus wordt overvallen door piraten.
De film heeft alles van een wraakverhaal en verraadt de invloed van True Grit: Kara is de Rooster Cogburn voor Ruthyes Mattie Ross. Die verhouding krijgt bovendien een spiegelbeeld in de samenwerking tussen Kara en premiejager Lobo, waarbij laatstgenoemde de Rooster-rol op zich neemt. Er zit ook wat van Logan in, maar de toon is absurder en luchtiger, meer in de richting van Guardians of the Galaxy. De makers konden het bovendien niet laten om de aliencafés uit Star Wars meer dan eens over te doen.
Voor het donkere kantje werd flink bij Mad Max: Fury Road geleend. Krem en zijn bende lijken zo uit die film te zijn weggelopen. Bovendien verzamelen ze, zoals Immortan Joe, een reeks maagden om hun volledig mannelijke maatschappij voort te zetten. Maar dat aspect komt (uiteraard) amper aan bod: Supergirl richt zich immers nadrukkelijk op een jong tienerpubliek. De enige echte dreiging komt van Matthias Schoenaerts als hongerige overjaarse punker met een geniepig lachje.
Die mix van een absurde ruimteroadmovie en een lichtere versie van een wraakverhaal zal misschien werken voor een jonger publiek. Maar de film wordt nooit hilarisch en de geslaagde grappen zijn te dun bezaaid of worden bedolven onder een massa CGI-actie. Er zijn ook gemiste kansen. Matthias Schoenaerts had best wat geestige oneliners kunnen gebruiken, maar mogelijk werden die weggesneden. Nu moeten we het stellen met zijn gebrek aan culinaire opvoeding: hij lust zelfs wormen.
Het beste aan Supergirl is de opvallend klassieke verhaalstructuur, met op de juiste momenten flashbacks naar Kara's leven op Krypton. Daardoor voelt de film nooit te lang of overvol aan, zoals zoveel recente Marvel-films. In de slordige intro, met veel montagewerk rond Kara's kroegentocht, merk je wel dat de film oorspronkelijk langer moet zijn geweest.
Deze film zal het superheldengenre zeker niet redden van uitputting. Hij speelt op veilig, bouwt verder op wat we eerder zagen en plakt plotelementen uit klassiekers aan elkaar. Je hebt bovendien nooit de indruk dat regisseur Craig Gillespie, toch de maker van het schitterende I, Tonya, zijn eigen ding heeft kunnen doen onder baas James Gunn, al beweert die dat hij zelden op de set was. Slotsom: Supergirl is gelukkig geen The Marvels geworden, maar van een memorabele film is ook geen sprake. Overmorgen is hij alweer vervlogen.
Supergirl, losjes gebaseerd op de Woman of Tomorrow-comicserie van Tom King en Bilquis Evely, is na Superman met David Corenswet in de titelrol de tweede film in James Gunns en Peter Safrans heropgestarte DC Universe. Een radicale breuk met het verleden moet je hier niet verwachten, al was dat na Superman al duidelijk. Het verhaal van Kara Zor-El is vooral business as usual. Geen ramp, maar ook geen verrassing. Je voelt duidelijk de invloed van Gunns eigen Guardians of the Galaxy.
Kara Zor-El, het nichtje van Superman, is de weg kwijt. Ze leeft samen met haar hond Krypto in een ruimteschip en trekt van de ene ruimtebar naar de andere. De ochtenden zijn er om de dagelijkse kater te verwerken. Op een van die bezopen avonden in zo'n bruine kroeg komt de jonge Ruthye Marye Knoll binnengewandeld, op zoek naar een held die haar vermoorde ouders kan wreken. Ze werden gedood door ruimtegangster en vrouwenhandelaar Krem of the Yellow Hills.
Kara heeft totaal geen zin in heldhaftige avonturen. Tot Krem voor haar deur staat en haar ruimteschip steelt. Zelfs dat zet Kara nog niet meteen aan tot wraak. Maar wanneer Krem Krypto vergiftigt met kryptoniet, gaat ze toch aan het werk. Ze heeft slechts enkele dagen tijd om een tegengif te vinden dat in handen is van Krem. Meteen loopt ze vertraging op wanneer haar ruimtebus wordt overvallen door piraten.
De film heeft alles van een wraakverhaal en verraadt de invloed van True Grit: Kara is de Rooster Cogburn voor Ruthyes Mattie Ross. Die verhouding krijgt bovendien een spiegelbeeld in de samenwerking tussen Kara en premiejager Lobo, waarbij laatstgenoemde de Rooster-rol op zich neemt. Er zit ook wat van Logan in, maar de toon is absurder en luchtiger, meer in de richting van Guardians of the Galaxy. De makers konden het bovendien niet laten om de aliencafés uit Star Wars meer dan eens over te doen.
Voor het donkere kantje werd flink bij Mad Max: Fury Road geleend. Krem en zijn bende lijken zo uit die film te zijn weggelopen. Bovendien verzamelen ze, zoals Immortan Joe, een reeks maagden om hun volledig mannelijke maatschappij voort te zetten. Maar dat aspect komt (uiteraard) amper aan bod: Supergirl richt zich immers nadrukkelijk op een jong tienerpubliek. De enige echte dreiging komt van Matthias Schoenaerts als hongerige overjaarse punker met een geniepig lachje.
Die mix van een absurde ruimteroadmovie en een lichtere versie van een wraakverhaal zal misschien werken voor een jonger publiek. Maar de film wordt nooit hilarisch en de geslaagde grappen zijn te dun bezaaid of worden bedolven onder een massa CGI-actie. Er zijn ook gemiste kansen. Matthias Schoenaerts had best wat geestige oneliners kunnen gebruiken, maar mogelijk werden die weggesneden. Nu moeten we het stellen met zijn gebrek aan culinaire opvoeding: hij lust zelfs wormen.
Het beste aan Supergirl is de opvallend klassieke verhaalstructuur, met op de juiste momenten flashbacks naar Kara's leven op Krypton. Daardoor voelt de film nooit te lang of overvol aan, zoals zoveel recente Marvel-films. In de slordige intro, met veel montagewerk rond Kara's kroegentocht, merk je wel dat de film oorspronkelijk langer moet zijn geweest.
Deze film zal het superheldengenre zeker niet redden van uitputting. Hij speelt op veilig, bouwt verder op wat we eerder zagen en plakt plotelementen uit klassiekers aan elkaar. Je hebt bovendien nooit de indruk dat regisseur Craig Gillespie, toch de maker van het schitterende I, Tonya, zijn eigen ding heeft kunnen doen onder baas James Gunn, al beweert die dat hij zelden op de set was. Slotsom: Supergirl is gelukkig geen The Marvels geworden, maar van een memorabele film is ook geen sprake. Overmorgen is hij alweer vervlogen.
