'Moss & Freud': intiem en onverwacht eerlijk portret van een van de meest bekeken modellen ter wereld (2025)
In Freuds atelier, ver van de camera's en de chaos, ontdekt Moss wat het betekent echt gezien te worden.
Regie: James Lucas | Scenario: James Lucas | Cast: Ellie Bamber (Kate Moss), Derek Jacobi (Lucian Freud), Jasmine Blackborow (Bella Freud), Will Tudor (Jefferson Hack), Tim Downie (David Dawson) e.a. | Speelduur: 100 minuten | Jaar: 2025
Bijna vier miljoen pond, dat is het bedrag dat een anonieme verzamelaar in 2005 neertelt voor Naked Portrait van schilder Lucian Freud. Op dat moment een recordbedrag. Zelf vond hij het niet zijn beste schilderij, maar de geportretteerde was wel een van zijn beroemdste modellen. De naakte vrouw op het doek is namelijk topmodel Kate Moss. Moss is ook het onderwerp van regisseur en scenarist James Lucas, die met zijn film over de onwaarschijnlijke vriendschap tussen Moss en Freud haar net als de schilder op een eerlijke manier wil laten zien.
Voor Lucas draait de film vooral om hoe Kate Moss zich voelde in de periode dat ze zich door Freud liet schilderen. Ze was op het hoogtepunt van haar roem en leefde een groots en meeslepend leven vol seks, drugs en rock-'n-roll, maar kwam ook tot een keerpunt. Mogelijk ingegeven door haar zwangerschap, al suggereert de film dat ook Freud haar anders naar zichzelf liet kijken.
Dat kijken is het centrale thema van de film. Logisch, aangezien Moss' werk en leven vooral bestaan uit bekeken worden, al benadrukt de film meermaals dat Moss zich nooit echt gezien voelde. Tot haar ontmoeting met Freud. In de lange en intieme sessies in zijn thuisatelier bestudeert hij niet alleen zorgvuldig haar lijf, maar ook haar psyche. Er ontstaat een vriendschap tussen twee heel verschillende mensen die elk vanuit hun eigen trauma's een thuis bij elkaar vinden.
De bijna serene intimiteit die ze vindt bij Freud staat haaks op het hectische leven dat Moss leidt in die vroege jaren van deze eeuw. Ze hopt van de ene klus naar het volgende feest en verliest zich regelmatig in het nachtleven. Lucas brengt dit leven in beeld alsof het een videoclip van Marilyn Manson of Faithless betreft: snelle camerabewegingen, chaotisch geknipt, zodat je zelf het gevoel hebt onderdeel te zijn van de trip. Daarmee zet Lucas een herkenbaar beeld neer van die tijd die de Britten de noughties noemen vanwege het ondeugende, 'naughty' karakter van die periode.
Het levert onder meer een fantastische scène op waarin Moss in eerste instantie wordt geweigerd bij een Berlijnse fetisjclub omdat ze geen partner mee heeft. Ze trekt vervolgens haar chauffeur uit de auto en verschijnt opnieuw bij de portier. De chauffeur in een hemd en boxershort, zij in haar string en met haar brede leren riem als top. Ze komen binnen en al snel dompelt Moss zich onder in een zee van lichamen. Anoniem en opnieuw ongezien.
De scène wordt onderbroken door cuts naar herinneringen aan een van haar eerste shoots. Het onbehagen van de jonge Moss, die halfnaakt in de armen ligt van een mannelijke collega, spat van het scherm. De scène verwijst naar de befaamde Calvin Klein-shoot die de toen net achttienjarige Moss deed met Mark Wahlberg, waarbij ze zich ongemakkelijk en kwetsbaar voelde. Het is een van de manieren waarop Lucas een andere kant van Moss probeert te tonen. De kant die Freud wellicht schilderde.
De videoclipachtige scènes vormen ook in stijl een sterk contrast met de serene rust van de momenten in het atelier. Het zijn scènes zonder opsmuk. Geen dure couture of gelikte make-up, maar gewoon twee mensen, een bed, een schildersezel. Wel steevast met een goed glas champagne en een sigaret, totdat haar zwangerschap dat niet meer toelaat. Kalm drapeert Moss zich keer op keer op het bed in Freuds studio. Naakt. Niet omdat Freud dat wil, maar omdat zij zich echt wil laten zien. Moss is het met de kunstenaar eens dat Freud haar alleen naakt kan schilderen zoals ze werkelijk is.
Met een handgeschreven brief wist Lucas Kate Moss aan boord te krijgen. Moss reageerde uiteindelijk met meer dan alleen goedkeuring en verschijnt als uitvoerend producent op de credits van Moss & Freud. Of de film daardoor een rooskleuriger beeld schetst van haar leven en de relatie met Freud, valt niet met zekerheid te zeggen. We komen in elk geval een stuk dichter bij het model dan we ooit kwamen. Alleen dat al is reden genoeg om Moss & Freud te kijken.
Bijna vier miljoen pond, dat is het bedrag dat een anonieme verzamelaar in 2005 neertelt voor Naked Portrait van schilder Lucian Freud. Op dat moment een recordbedrag. Zelf vond hij het niet zijn beste schilderij, maar de geportretteerde was wel een van zijn beroemdste modellen. De naakte vrouw op het doek is namelijk topmodel Kate Moss. Moss is ook het onderwerp van regisseur en scenarist James Lucas, die met zijn film over de onwaarschijnlijke vriendschap tussen Moss en Freud haar net als de schilder op een eerlijke manier wil laten zien.
Voor Lucas draait de film vooral om hoe Kate Moss zich voelde in de periode dat ze zich door Freud liet schilderen. Ze was op het hoogtepunt van haar roem en leefde een groots en meeslepend leven vol seks, drugs en rock-'n-roll, maar kwam ook tot een keerpunt. Mogelijk ingegeven door haar zwangerschap, al suggereert de film dat ook Freud haar anders naar zichzelf liet kijken.
Dat kijken is het centrale thema van de film. Logisch, aangezien Moss' werk en leven vooral bestaan uit bekeken worden, al benadrukt de film meermaals dat Moss zich nooit echt gezien voelde. Tot haar ontmoeting met Freud. In de lange en intieme sessies in zijn thuisatelier bestudeert hij niet alleen zorgvuldig haar lijf, maar ook haar psyche. Er ontstaat een vriendschap tussen twee heel verschillende mensen die elk vanuit hun eigen trauma's een thuis bij elkaar vinden.
De bijna serene intimiteit die ze vindt bij Freud staat haaks op het hectische leven dat Moss leidt in die vroege jaren van deze eeuw. Ze hopt van de ene klus naar het volgende feest en verliest zich regelmatig in het nachtleven. Lucas brengt dit leven in beeld alsof het een videoclip van Marilyn Manson of Faithless betreft: snelle camerabewegingen, chaotisch geknipt, zodat je zelf het gevoel hebt onderdeel te zijn van de trip. Daarmee zet Lucas een herkenbaar beeld neer van die tijd die de Britten de noughties noemen vanwege het ondeugende, 'naughty' karakter van die periode.
Het levert onder meer een fantastische scène op waarin Moss in eerste instantie wordt geweigerd bij een Berlijnse fetisjclub omdat ze geen partner mee heeft. Ze trekt vervolgens haar chauffeur uit de auto en verschijnt opnieuw bij de portier. De chauffeur in een hemd en boxershort, zij in haar string en met haar brede leren riem als top. Ze komen binnen en al snel dompelt Moss zich onder in een zee van lichamen. Anoniem en opnieuw ongezien.
De scène wordt onderbroken door cuts naar herinneringen aan een van haar eerste shoots. Het onbehagen van de jonge Moss, die halfnaakt in de armen ligt van een mannelijke collega, spat van het scherm. De scène verwijst naar de befaamde Calvin Klein-shoot die de toen net achttienjarige Moss deed met Mark Wahlberg, waarbij ze zich ongemakkelijk en kwetsbaar voelde. Het is een van de manieren waarop Lucas een andere kant van Moss probeert te tonen. De kant die Freud wellicht schilderde.
De videoclipachtige scènes vormen ook in stijl een sterk contrast met de serene rust van de momenten in het atelier. Het zijn scènes zonder opsmuk. Geen dure couture of gelikte make-up, maar gewoon twee mensen, een bed, een schildersezel. Wel steevast met een goed glas champagne en een sigaret, totdat haar zwangerschap dat niet meer toelaat. Kalm drapeert Moss zich keer op keer op het bed in Freuds studio. Naakt. Niet omdat Freud dat wil, maar omdat zij zich echt wil laten zien. Moss is het met de kunstenaar eens dat Freud haar alleen naakt kan schilderen zoals ze werkelijk is.
Met een handgeschreven brief wist Lucas Kate Moss aan boord te krijgen. Moss reageerde uiteindelijk met meer dan alleen goedkeuring en verschijnt als uitvoerend producent op de credits van Moss & Freud. Of de film daardoor een rooskleuriger beeld schetst van haar leven en de relatie met Freud, valt niet met zekerheid te zeggen. We komen in elk geval een stuk dichter bij het model dan we ooit kwamen. Alleen dat al is reden genoeg om Moss & Freud te kijken.
