Regie: Siyou Tang | Scenario: Siyou Tang | Cast: Ranice Tay (Choo Xin Yu), Nicole Lee Wen (Vanessa Scarlett Ooi), Lim Shi-An (Sofia Tay), Genieve Tang (Gina Wong), Jack Kao (Oom Phoon), e.a. | Speelduur: 99 minuten | Jaar: 2025

Net als haar jaargenoten staat de stoere puber Choo op een keerpunt in haar leven. Terug op haar strenge meisjesschool moet ze haar plek weer bevechten, terwijl ze zich afvraagt of er meer in het leven zit. Gaat ze studeren of eerst wat anders doen? Als de leerlingen een nieuwe klassevertegenwoordiger moeten kiezen, steekt ze haar mening niet onder stoelen of banken. Die positie houdt volgens haar alleen maar in dat je het slaafje van de juf bent.

De zestienjarige Choo stelt zich dan ook niet verkiesbaar, maar krijgt toch een paar stemmen. Haar uitgesproken standpunten leveren haar bovendien de leiding over de eindejaarvoorstelling op. Ze heeft geen zin om er met haar nieuwe vriendinnen een gezapige show van te maken. Het liefst zien de meiden zich als onderdeel van een gang. De bende wil de boel eens lekker opschudden in de ingekakte eliteschool.

Amoeba markeert de eerste lange speelfilm van filmmaker Siyou Tang. Het verhaal speelt zich af op en rond een middelbare school in eilandstaat Singapore, waar Mandarijn en Engels door elkaar wordt gesproken. Niet alleen krijgen Choo en haar nieuwe vriendenclub met interne strubbelingen te maken, ook in hun omgeving verandert het nodige. Het schoolterrein moet plaatsmaken voor moderne sportfaciliteiten. Op de bouwplaats komen kostbaarheden en een mysterieuze grot tevoorschijn.

Dan is er ook nog Choos verhaal over de geestverschijning die elke nacht door haar slaapkamer doolt. Amoeba verbeeldt voortdurend haar innerlijke strijd en de pogingen van de buitenbeentjes om weerstand te bieden aan de strenge regels van de elitaire, op Chinese leest geschoeide meisjesschool. Zo ontstaat een hechte club die een luisterend oor vindt bij de chauffeur van een van de rijke meisjes. Hij blijkt ook een bendeverleden te hebben.

Van Tang moet je niet verwachten dat ze uitpakt met grootse scènes of uitbarstingen van rebellie. De weerstand die Choo en haar vriendinnen voelen, speelt zich toch vooral af in hun hoofd. Het enkele feit dat ze aan opstand tegen het onderwijssysteem en de streng gereguleerde Singaporese maatschappij denken, lijkt al genoeg. De uiteindelijke voorstelling van de meiden, die zich al vrij vlot aandient, is onalledaags maar niet wereldschokkend. Het blijkt slechts een tussenstation op de weg naar volwassenheid en het groeiende vermogen om een eigen toekomst uit te stippelen in een maatschappij die meisjes zoals Choo het liefst in het gareel houdt.

Tang baseerde haar speelfilmdebuut op eigen jeugdervaringen en verlangt veel inlevingsvermogen van haar publiek. Daar loopt het nog weleens spaak. Ondanks de uitgesproken bedoelingen van de pubers blijft hun bendeleven toch vooral theoretisch en wensgedreven. Voor buitenstaanders komt hun rebellie vrij tam over; de schoolregels over te korte rokjes en te lange kapsels zijn eerder ridicuul dan ontwrichtend. Amoeba is thematisch behoorlijk naar binnen gekeerd en kabbelt soms te veel. Voor een internationaal publiek was iets meer culturele context welkom geweest.