in Recensies
Update:
In een bevroren uithoek van Minnesota ontdekt Barb een meisje dat duidelijk tegen haar wil wordt vastgehouden in een boshut. Het dichtstbijzijnde politiebureau is dik twee uur rijden door de sneeuw, en de mobiele dekking is niet om over naar huis te schrijven, laat staan bellen. Dus besluit Barb zelf de jonge vrouw te redden. Wat volgt is een absurd kat-en-muisspel in een fraai winters decor. Maar echt spannend of geestig wordt het nooit.
Tijdens een hevige sneeuwstorm vertrekt Barb naar Lake Hilda, een barre tocht over nauwelijks zichtbare wegen. Bij aankomst herinnert ze zich de eerste keer dat ze hier was: jong, verliefd en op een eerste date met Karl, de liefde van haar leven. Die mijmeringen worden ruw onderbroken door geweerschoten. Een meisje vlucht door de bossen, maar wordt vastgegrepen door haar achtervolger. Barb twijfelt geen moment en transformeert razendsnel in een onverwachte heldin.
Dead of Winter wisselt het thrillerplot in het heden af met de liefdesgeschiedenis uit het verleden. Het heden baadt in kille blauw- en grijstinten, terwijl het verleden zich kenmerkt door warm, zonnig licht, zelfs in het ijzige Minnesota. Dat kleurcontrast is niet het enige element dat net iets te dik is aangezet.
Emma Thompson zet een geforceerd en irritant inconsequent Minnesotaans accent op, wat de geloofwaardigheid van het toch al absurde personage verder ondermijnt. Gelukkig zijn de dialogen kort en spaarzaam, want het accent leidt vreselijk af. Die irritatie wordt versterkt doordat de jonge Barb, gespeeld door Thompsons dochter Gaia Wise, in het zonnige verleden opvallend doorsnee Engels praat. Dat is jammer, want het is zonder meer een cadeautje om Thompson met geweren door de sneeuw te zien sluipen en als een soort MacGyver met inventieve vondsten de plannen van de ontvoerders te zien saboteren.
De verrassend vindingrijke en onverzettelijke Barb is niet het enige vreemde personage. De mannelijke ontvoerder, simpelweg 'Camo Jacket' genoemd, krijgt al snel gezelschap van zijn dominante vrouw 'Purple Lady', vernoemd naar het knalpaarse skipak dat ze draagt. Zij blijkt het meesterbrein achter de ontvoering. De twee kledingstukken hebben een onverwacht humane motivatie voor hun plan, maar vooral manlief blijkt buitengewoon onbekwaam in de uitvoering ervan.
Het resultaat is een quasi-melig plot waarin Barb en de ontvoerders elkaar beurtelings dwarsbomen. Dat mondt uit in een onvermijdelijk gewelddadige climax op het bevroren meer waar het allemaal begon. De film lijkt te mikken op de vervreemdende toon van locatiegenoot Fargo, maar slaagt daar telkens niet in. Zonde, want Thomspon als geharde vissersvrouw met een jachtgeweer verdient een beter verhaal. En een beter accent.
