in Recensies
Update:
Met aanhalingstekens in de titel creëert regisseur Emerald Fennell direct afstand tussen het bronmateriaal en haar persoonlijke interpretatie van de klassieke roman. "Wuthering Heights" is gebaseerd op Fennells herinneringen aan het boek en het gevoel dat het haar gaf. Het is nadrukkelijk geen getrouwe verfilming van het verhaal dat Emily Brontë halverwege de negentiende eeuw optekende. Dat had een originele of eigenzinnige versie kunnen opleveren, ware het niet dat Fennell een tiener was toen ze het las. In een puberbrein is vaak weinig ruimte voor nuance of diepgang.
Brontës roman is een complexe raamvertelling waarin verschillende perspectieven op het landgoed Wuthering Heights en zijn bewoners in elkaar grijpen. Voor veel lezers vormt de onmogelijke en destructieve romance tussen Catherine en Heathcliff de kern van het verhaal. Net als in de meeste verfilmingen kiest ook Fennell ervoor om zich tot dat deel van het verhaal te beperken. Vanuit het tienerperspectief van de regisseur is dat een logische keuze. Het bevat immers de meeste thema's waarin een meisje van veertien zich gemakkelijk herkent.
Zo begint de romance al op jonge leeftijd, wanneer vader Earnshaw (sterk gespeeld door Martin Clunes) de verweesde Heathcliff in huis haalt. Het is een jeugd met twee gezichten. Aan de ene kant wordt die getekend door het ongeluk dat Earnshaw lijkt aan te trekken: een moederloos bestaan en een vader die zijn geld verdrinkt en vergokt. Aan de andere kant zien we in Fennells versie een kinderlijk eerlijke en onvoorwaardelijke vriendschap ontstaan.
Aan talenten Charlotte Mellington (die in deze film indrukwekkend debuteert) en Owen Cooper (bekend van zijn prijswinnende rol in Adolesence) de eer om het begin van die romance gestalte te geven. Dat doen ze zeer verdienstelijk. Cooper zet met een enkele blik een jongen neer die alle ellende van de wereld, en in het bijzonder die van zijn vriendinnetje, op zijn iele schouders lijkt te dragen: leeg en vervuld van liefde tegelijk. Mellington schakelt moeiteloos tussen de bijna manische emoties die Catherines grillige karakter kenmerken.
Die uitspattingen zet Margot Robbie op prachtige wijze voort. Haar volwassen Catherine is even wonderschoon als onberekenbaar. Voelt ze oprechte liefde voor Heathcliff, of is hij slechts een speeltje dat achteloos in de hoek wordt gesmeten zodra zich iets nieuws en beters aandient? Het is goed voor te stellen dat een pubermeisje zich verbonden voelt met een zo'n personage. Robbies uitspattingen weerspiegelt de intensiteit waarmee vrijwel alle emoties worden beleefd op die leeftijd.
Precies daar schuilt ook een van de pijnpunten van Fennells verfilming. Ze wil haar kijker zó graag iets laten voelen, dat alles er te dik bovenop ligt. Niet alleen in de manier waarop ze Robbie en Jacob Elordi (Heathcliff) laat spelen, maar ook in de vormgeving. Het ruige Engelse landschap vormt een ideaal decor om de belevingswereld van de personages te benadrukken, maar na de zoveelste onstuimige regenbui is de boodschap wel duidelijk: ze hebben het moeilijk.
Op alle fronten is de styling zwaar aangezet. Catherines anachronistische en overdadige jurken zijn stuk voor stuk schitterend, maar het is niet nodig haar gevangenschap in het huwelijk met de gefortuneerde Edgar Linton te benadrukken met een SM-achtig zwart leren korset. Helemaal over de top zijn de momenten waarop Heathcliff woest een oranjerode zonsondergang tegemoet galoppeert, of waarin hij in een typisch wit regency-hemd kletsnat regent, als overduidelijke verwijzing naar de beroemde meerscène uit de BBC-verfilming van Pride & Prejudice.
De puberale fantasieën die Fennell duidelijk had bij het lezen van het boek zijn stuk voor stuk sublieme schilderijen. Interessant genoeg levert die tienerblik ook sensuele scènes op waarin vooral de kracht van suggestie het werk doet. Geen vijftig tinten Brontë dus. Toch blijft Fennells visie uiteindelijk beperkt tot die visuele aspecten.
Voor de complexe realiteit die aan het literaire werk van Brontë ten grondslag lag, is nauwelijks ruimte. Anno 2026 zijn thema's als discriminatie, genderongelijkheid en klassenstrijd enorm actueel. Een volwassen perspectief biedt tal van nieuwe interpretatiemogelijkheden om deze thema's in een ander licht te plaatsen.
Helaas laat Fennell die liggen. Alleen al door niet te kiezen voor een acteur van kleur voor de rol van Heathcliff, die in Brontës boek wordt omschreven als een jongen met donker haar, donkere ogen en een donkere huid. Bij de jonge Fennell zijn blijkbaar alleen die donkere ogen blijven hangen; Cooper en Elordi hebben allebei bruine ogen waarin het heerlijk verdrinken is. "Wuthering Heights" laat uiteindelijk vooral het gevoel achter van een gemiste kans.
