Shelter is soms opvallend schatplichtig aan de Bourne-films. Met als grote verschil dat eenzame vuurtorenwachter Michael Mason prima weet wie hij vroeger was en waarom hij nu zijn dagen slijt op een eilandje voor de Schotse kust, met alleen een Duitse herder als gezelschap. Het lijkt aanvankelijk aan de kijker om zijn identiteit te ontrafelen, maar die wordt al snel duidelijk wanneer inlichtingendienst MI6 hem op het spoor komt. Dat hij ooit aan hun kant stond, komt niet als een schok. Mason wordt immers gespeeld door Jason Statham.
Dat Statham zijn mannetje staat wanneer een eliteteam het eiland betreedt, zal niemand verbazen. Het levert een prima uitgevoerde actiescène op, met een aangenaam hoog Home Alone-gehalte, maar allerminst opzienbarend. Dit is geen Nobody, waarin Bob Odenkirk ineens een volwaardige actieheld blijkt. Het zou pas echt verrassend zijn als Statham het moeilijk had met deze overmacht.
Het team is gestuurd door Masons voormalige werkgever, die hem het liefst voorgoed buiten dienst stelt. En dus moeten Mason en tienermeisje Jesse, die hij eerder van een verdrinkingsdood redde, samen op de vlucht. Daarbij is onder de radar blijven cruciaal, want MI6 heeft overal ogen. Mason ontwijkt behendig alle beveiligingscamera's, maar blijkt niet voorbereid op tieners die te pas en onpas hun telefoon tevoorschijn halen om hun leven te filmen.
Masons metgezel Jesse is niet op haar mondje gevallen, maar gelukkig geen gevatte sidekick. En voor de verandering ook geen MacGuffin die koste wat kost in leven moet worden gehouden. Ze is geen kroongetuige van een spraakmakende moord of een autistisch wonderkind dat de mensheid kan redden. Gewoon een normaal meisje met de pech op het verkeerde eiland te belanden. Dat maakt haar niet minder het redden waard. In die zin vervult ze dezelfde rol als de vrouwelijke metgezel in The Bourne Identity: niet essentieel voor het plot, maar gaandeweg wel voor de hoofdpersoon.
In alle eerlijkheid is ze ook weer niet enorm interessant. Mason profileert zich evenmin als uitzonderlijke actieheld. Hij is simpelweg een ex-commando met een geweten. Daarmee zijn deze hoofdpersonages exemplarisch voor de film, die vaardig in elkaar zit maar zich nauwelijks onderscheidt. Meestal is dat geen probleem. Een autoachtervolging over een hobbelige bosweg is zeer degelijk uitgevoerd en een sluipschutter bij een boerderijwoning (netjes afgekeken van Bourne) zorgt voor voldoende spanning. Maar wanneer het tijd is voor wat dodelijke actie in een volle nachtclub, wordt wel duidelijk dat Shelter geen Collateral of John Wick is.
Shelter mikt op pretentieloos vermaak en slaagt daar aardig in. Iets meer ambitie had best gemogen, aangezien de film raakt aan thema's zoals de surveillancestaat en de eis van blinde loyaliteit binnen militaire organisaties. Dat de film daar nooit echt op ingaat, is niet per se een tekortkoming, maar wel een gemiste kans. Binnen MI6 wordt om het leiderschap gestreden door een oude witte man en een jonge zwarte vrouw, maar de film lijkt zich nauwelijks bewust van de mogelijke betekenis daarvan. De casting voelt vooral functioneel: bedoeld om de personages makkelijk uit elkaar te houden.
Die jonge zwarte vrouw wordt gespeeld door Naomi Ackie, die de afgelopen jaren haar veelzijdigheid bewees met sterke rollen in Blink Twice, Sorry, Baby en Mickey 17. Haar optreden in Shelter steekt daar schril bij af en lijkt vooral bedoeld om te laten zien dat ze ook beschikbaar is voor minder uitdagend werk. Hetzelfde geldt voor haar tegenspeler Bill Nighy als de eerdergenoemde oude witte man. Beide acteurs zijn tot prachtige dingen in staat, maar afgaand op Shelter niet enorm kieskeurig in hun rollen.
Als leidinggevenden bij MI6 hoeven Ackie en Nighy weinig meer te doen dan in de situatiekamer naar grote schermen staren, orders geven aan ondergeschikten en in achterkamertjes kibbelen over de juiste koers. Dat doen ze naar behoren, maar hun scènes onderstrepen vooral het kwaliteitsverschil met de Bourne-films. Chris Cooper, Joan Allen en David Strathairn verwachtten echt geen Oscar voor hun rol als CIA-leidinggevende, maar zelfs met het beperkte materiaal wisten zij zich van hun beste kant te laten zien. In Shelter is 'naar behoren' het hoogst haalbare.
Regisseur Ric Roman Waugh maakte de afgelopen jaren vooral actiefilms met Gerard Butler, waaronder Angel Has Fallen, Kandahar en twee Greenland-films. Wat goed genoeg is voor Gerard Butler, is zeker goed genoeg voor Jason Statham, die nooit vies is van formulewerk. De ruwe actieheld en de iets te serieuze actieregisseur vormen een prima match, al wordt Shelter nooit meer dan een simpel tussendoortje. De film vermaakt zolang hij duurt, maar het is aannemelijk dat hij daarna snel vergeten zal zijn.
